R

e

j

e

c

t

e

d

c

o

n

c

e

r

t

s

image

Ο Μητροπάνος έζησε για μια βραδιά ακόμα στην αγαπημένη του πόλη

Μια αναγέννηση του μεγάλου μουσικού, με τη Ραλλία Χρηστίδου και τον Δημήτρη Μπάση (Rejected Photostory)

Ο Ιούνιος αρχίζει να μας αποχαιρετά, μα το φεστιβάλ στη Μονή Λαζαριστών, μας κρατάει συνεχώς σε ετοιμότητα με το φετινό καλοκαιρινό πρόγραμμά του.

Είπαμε λοιπόν, Παρασκευή βράδυ, να απολαύσουμε το πολυαναμενόμενο αφιέρωμα, δυο ταλαντούχων μουσικών, στον Δημήτρη Μητροπάνο. O Δημήτρης Μπάσης και η Ραλλία Χρηστίδου έβαλαν στοίχημα να μας ψυχαγωγήσουν και να μας συγκινήσουν... και το πέτυχαν.

Κάτω από τα αστέρια του καθαρού ουρανού και με υπόκρουση το καλοκαιρινό αεράκι, η συναυλία ανοίγει με τον Δ.Μπάση, οποίος μας καλωσόρισε και αφιέρωσε τη βραδιά, φανερά συγκινημένος, στη μνήμη του Δημήτρη Μητροπάνου. Η βραδιά αποκτά μεγαλύτερη υπόσταση όταν παρουσιάζονται οι μουσικοί στα όργανα. Είναι η παλιά ορχήστρα του Μητροπάνου. Οι άνθρωποι που εμπιστευόταν και δεν άλλαζε μέχρι και τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Πρωταγωνιστές είναι, στην κιθάρα ο Γ. Παπαζαχαριάκης, ο επί 16 χρόνια συνεργάτης του, και ο Γ. Σινάνης στο θρυλικό μπουζούκι, επί 22 χρόνια. Ο Δ. Μπάσης ερμηνεύει μερικά από τα παλιά και τα καινούργια του τραγούδια, που το κοινό ξέρει και αγαπά. Τώρα, στη σκηνή υποδεχόμαστε την Ραλλία Χρηστίδου.

Η Ραλλία ερμηνεύει επιτυχίες της που όλοι λατρέψαμε στο παρελθόν, αλλά και λαϊκά τραγούδια γνωστών Ελλήνων ερμηνευτών. Είναι μια καλλιτέχνης που μπορεί να ερμηνεύσει ροκ και λαϊκό τραγούδι εξίσου καλά... έχοντας βέβαια πάντα τη ροκιά μέσα της. Το κοινό σιγοτραγουδάει μαζί της και η ίδια δείχνει να έχει πολύ κέφι. Μας υπόσχεται άλλωστε, ότι θα περάσουμε υπέροχα. Η φωνή της Ραλλίας κυριολεκτικά σκορπίζει παντού και αντηχεί στον ανοιχτό χώρο, κάνοντας τη βραδιά απίστευτα ατμοσφαιρική.

Το μεγάλο μέρος της συναυλίας αρχίζει και για άλλη μια φορά χειροκροτούμε την «ιστορική» μπάντα. Το αφιέρωμα στον μεγάλο ερμηνευτή, Δημήτρη Μητροπάνο, περιλαμβάνει τραγούδια που στο παρελθόν όλοι έχουμε σιγοτραγουδήσει, αλλά και φωνάξει με πόνο στον άδειο ουρανό. Ο Δ.Μπάσης με την αψεγάδιαστη φωνή του ερμηνεύει «Ρόζα», «Λαδάδικα», «Σ’ αναζητώ» και άλλα πολλά τραγούδια που μας θυμίζουν το ταλέντο του Μητροπάνου να μιλάει για τον έρωτα, τον πόνο και την ταπείνωση, αλλά και για τη λατρεία του για τη Θεσσαλονίκη, μία πόλη που αποκτά διαχρονικότητα μέσα από τα τραγούδια του .

Οι δύο ερμηνευτές μάς χαρίζουν δύο ντουέτα, αλλά και εξαιρετικές διφωνικές ερμηνείες που ξυπνούν και τα πιο θαμμένα αισθήματα. Oι φωνές τους κουμπώνουν μεταξύ τους, αλλά και με το κενό που άφησε πίσω του ο Δημήτρης Μητροπάνος. Όλοι γύρω μοιάζουν συγκινημένοι. Σε όλους λείπει η μεγάλη φωνή από τα Τρίκαλα που έφυγε στις 17 Απριλίου του 2012. Η αυθεντικότητα του Μητροπάνου ήταν το σήμα κατατεθέν του, που σφράγισε και όλα τα του τα τραγούδια. Είχε το ταλέντο να βρει τη συνταγή ισορροπίας μεταξύ ωμότητας και ποίησης. Έτσι ήξερε να αντιμετωπίζει τα πράγματα. Με μία λεβεντιά που απόψε οι δυο τραγουδιστές προσπαθούν να μας θυμίσουν.

Είναι πια μεσάνυχτα. Η συναυλία τελειώνει και ο χώρος αδειάζει με αργό ρυθμό. Όπως είπαν για επίλογο οι δύο ερμηνευτές, ο Δημήτρης θα ζει για πάντα μέσα από τη μουσική του και θα τον ακούν ακόμα πολλές γενιές Ελλήνων. Υπήρξε σταθμός στην ελληνική δισκογραφία και ένας ερμηνευτής με ασημείωτες συνεργασίες στο βιογραφικό του. Άφησε πίσω του μια αμύθητη κληρονομιά.

κείμενο | εύη μίνου
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης