image_alt_text image_alt_text

Saint Etienne @ Fix Factory of Sound

Back to Thessaloniki after 8 years | The Review

Την περασμένη Παρασκευή στη Θεσσαλονίκη μύρισε κάτι από Αγγλία._



_Όχι, δεν έφταιγε ο καιρός -οι ουρανοί δεν άνοιξαν και δε μουλιάσαμε-, ούτε άρχισε ξαφνικά ο κόσμος να τρώει fish&chips σε χάρτινα χωνάκια, ούτε άρχισαν ξαφνικά οι οδηγοί να κυκλοφορούν το αμαξάκι τους από την αντίθετη κατεύθυνση του δρόμου. Δυστυχώς δεν αναφέρομαι ούτε στο πολυπόθητο -και χρόνια αναμενόμενο- μετρό της πόλης• σ' αυτό δε θα μοιάσουμε ποτέ στην Αγγλία, πάρ’ το επιτέλους απόφαση. Όχι, δεν αναφέρομαι ούτε στην -εκνευριστική για τους πολλούς- αγγλική συνήθεια του να είσαι πάντα στην ώρα σου• μα κοίτα κάτι απίστευτα πράγματα που συμβαίνουν στον Βορρά. Και όχι, έχουμε ακόμα ευρώ, ούτε δραχμή, ούτε λίρα, μη φοβού αγαπητέ Έλληνα. Όλα ήταν συνηθισμένα μέχρι αηδίας, πέρα από το γεγονός ότι ήταν -επιτέλους- Παρασκευή.


image01

Η διαφορά στην κατά τ' άλλα γνώριμη ατμόσφαιρα της πόλης είχε να κάνει με τους Saint Etienne και τη μοναδική συναυλία που πραγματοποίησαν το βράδυ της Παρασκευής, 6 Φεβρουαρίου, στο Fix Factory of Sound, στη δυτική είσοδο της πόλης. Κι επειδή μπορεί να μη γνωρίζεις τα πάντα για το εν λόγω συγκρότημα, να σε ενημερώσω πως οι Saint Etienne είναι ένα βρετανικό indie pop μουσικό σχήμα που μεσουράνησε τη δεκαετία του '90. Λαμπρή δεκαετία, αν με ρωτάς. Δεκαετία της χαριτωμένης και χαλαρής μουσικής, κατάλληλης για πάρτι και ξένοιαστες στιγμές. Τουλάχιστον αυτά τα ακούσματα υποδέχτηκαν τα αυτιά μου στην ηλικία των «πριν γίνεις δέκα», και θαρρώ πως έχουν διαμορφώσει αρκετά τις μουσικές μου προτιμήσεις.


image01

Την Παρασκευή στο Fix Factory of Sound, οι Saint Etienne μου το επιβεβαίωσαν• η πρώτη δεκαετία της ζωής μου συνέπεσε με μια μοναδική εποχή για τη παγκόσμια μουσική, και σ' αυτό συνετέλεσαν σίγουρα και οι τρεις βασικοί Βρετανοί των Saint Etienne. Χαρούμενοι ηλεκτρονικοί ήχοι ως επί το πλείστον, γλυκές μελωδίες, χορευτικά τέμπο, αλλά κι εν μέρει μελαγχολικά μοτίβα -ενίοτε ψυχεδελικά-, για να σπάει η μονοτονία και να μην ξέρουμε τι μας περιμένει στη γωνία. Κοινώς, ένα όμορφο mix&match που σχεδόν πάντα πετυχαίνει το στόχο του, ειδικά αν καλύπτει το φάσμα από pop μέχρι rock. Οι πιστοί οπαδοί πήραν τη δόση ανεμελιάς που χρειάζονταν για βράδυ Παρασκευής, ενώ δε σταμάτησαν να λικνίζονται και να συνοδεύουν στο τραγούδι τη θεσπέσια μελωδική, κοριτσίστικη φωνή με τη θελκτική βρετανική προφορά που ήξερε πώς να τους ξεσηκώσει και να τους κάνει να αναπολήσουν τα ένδοξα νιάτα με το πρώτο “hello”.


image01

H Sarah Cracknell μαζί με τους Bob Stanley και Pete Wiggs αποτελούν την ιερή τριάδα των Saint Etienne -οι οποίοι παρεμπιπτόντως πήραν το όνομά τους από τη γαλλική ομάδα ποδοσφαίρου AS Saint-Étienne-, αλλά η συναυλία την Παρασκευή το βράδυ άνοιξε με εννιαμελή ορχήστρα, η οποία αποτέλεσε τη ζωντανή μουσική υπόκρουση στη μικρού μήκους ταινία -κινηματογραφική ωδή στο μεταπολεμικό Λονδίνο- του Paul Kelly “How We Used To Live”. Προσιτοί και χαμογελαστοί συνέχεια -Άγγλοι, παιδί μου, τι περιμένεις-, μας υποδέχτηκαν και backstage, όπου διαπιστώσαμε με χαρά και ανακούφιση πόσο cool τύποι είναι ακόμα και μετά από τόσες επιτυχίες. Το “You're in a Bad Way” και “Join Our Club” είναι από τα πιο γνωστά singles τους από τις αρχές του '90, ενώ το “He's on the phone” αποτελεί τη μεγαλύτερη επιτυχία τους, η οποία κυκλοφόρησε το 1995 και θρονιάστηκε στην 11η θέση του βρετανικού chart.

Μέρες που είναι -και κυρίως μέρες που έρχονται- να θυμίσω, μιας και είναι το αγαπημένο μου, ότι “Only Love Can Break Your Heart”.



...Χαρούμενοι ηλεκτρονικοί ήχοι, γλυκές μελωδίες, χορευτικά τέμπο, αλλά κι εν μέρει μελαγχολικά μοτίβα -ενίοτε ψυχεδελικά-, για να σπάει η μονοτονία και να μην ξέρουμε τι μας περιμένει στη γωνία...




Last Friday there was somehow this feeling in the air that Thessaloniki had something of England._



_No, it had nothing to do with the weather -it wasn't pouring with rain-, nor was it about people devouring their fish&chips out of paper corns. It wasn't about driving on the opposite side of the road, nor did it have to do with the coveted tube that is being constructed all these years, but is not finished yet -and it won't be, let's face it and get over it. Nor am I referring to that annoying English habit of constantly being on time -unbelievable things keep happening in the north-. And no, we still have our lovely euro, neither the Greek drachma, nor the British pound, so don't get down in the dumps, dear Greek guy. Everything was normal to the core, except for the fact that it was Friday -at last-!


image01

The only difference in the well known and familiar environment was to do with Saint Etienne and their one and only live performance at Fix Factory of Sound in Thessaloniki, on the 6th of February. Since it might be the case that you are not fully aware of who Saint Etienne are, let me enlighten you a bit. We are talking about a British indie pop band from London, which became widely known in the 90s. A decade full of joyful and relaxing music, quite adequate for parties and jaunty moments. At least these were the main sounds my ears welcomed during that period of time, and I suppose they have actually formed my music preferences.


image01

Saint Etienne confirmed this at Fix Factory of Sound on Friday night; the first decade of my life coincided with a unique period as regards the world music stage, and the three basic musicians of Saint Etienne surely and undoubtedly played their part. Mostly playful electronic sounds, sweet melodies, dancing timbres, but also melancholic patterns -occasionally psychedelic-, so as to fight tediousness and not get easily bored. In other words, a successful mix&match, which manages to satisfy a demanding audience, especially when it covers the pop-rock spectrum. The loyal fans got what they had expected; a big dose of pleasure for a Friday night, while rocking their bodies and accompanying the beauteous girly voice with the fetching British accent, which knew how to stir them up and make them contemplate on their glorious youth, just by uttering a single “hello”.


image01

Sarah Cracknell along with Bob Stanley and Pete Wiggs form the core of Saint Etienne -who by the way got their name from the French football team AS Saint-Étienne-. However, the Friday performance started with a nine-member orchestra on stage, carrying out the soundtrack for the movie “How We Used To Live” by Paul Kelly; the movie is an ode to postwar London and filled the room with moments and memories of the English reality. Accessible and smiling all the time -Englishmen, what did you honestly expect!- they spoke to us backstage and helped us realise with great relief how cool they are even after all those hits of theirs. “You're in a Bad Way” and “Join Our Club” are considered two of their hits in the early 90s, whereas “He's on the Phone” -released in 1995 and reaching No.11 on the UK chart- is thought to be their best hit.

Reflecting on the days to come, let me just remind you that “Only Love Can Break Your Heart”...



....playful electronic sounds, sweet melodies, dancing timbres, but also melancholic patterns -occasionally psychedelic-, so as to fight tediousness and not get easily bored...