_μουσική

Όταν τραγουδούν τα συναισθήματα

Στην παρουσίαση δίσκου του Σταύρου Σταυρίδη

Κάποιοι άνθρωποι εκφράζονται με λέξεις, άλλοι με πράξεις και άλλοι με μελωδίες.

Υπάρχουν και κάποιοι, όμως, που χρησιμοποιούν πολλούς διαφορετικούς τρόπους ώστε να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους.
Τότε ο εσωτερικός κόσμος γίνεται γραπτός, έπειτα μελωδικός, έπειτα θεατρικός, τέλος κοινός.

Ο Σταύρος Σταυρίδης τόλμησε να κάνει πράξη όσα οι άλλοι διστάζουν. Έβγαλε τα μέσα έξω και έγραψε στίχους. Στίχους, οι οποίοι, μέσω τις λυρικότητας και της ανάγκης για εσωτερική αναζήτηση που τους χαρακτηρίζει, διακατέχονται από μια έντονη θεατρικότητα.
Αυτός είναι, άλλωστε, και ο λόγος που ο δίσκος με την ολοκληρωμένη δουλειά του στιχουργού, Σταύρου Σταυρίδη, ονομάζεται «Θεατρικά».

Η πορεία, βέβαια, προς την ολοκλήρωση αυτού του καλλιτεχνικού ταξιδιού, ήταν μακρά και δύσκολη. Πέρασαν χρόνια μέχρι να τελειωθούν οι στίχοι, να βρεθούν οι μουσικοί, οι οποίοι θα την ενορχηστρώσουν και προσδώσουν την μελωδικότητά τους, να κυκλοφορήσει και να διαφημιστεί ο δίσκος, προτού παρουσιαστεί στο κοινό μετά από όλη αυτήν τη μακρά πορεία, το αποτέλεσμα.
Ήμασταν, λοιπόν, παρόντες σε αυτό το τέλος της γραμμής, η οποία σημαίνει την αρχή μιας άλλης, μεγαλύτερης. Το θέατρο «Αυλαία» ήταν γεμάτο κόσμο. Πάνω στη σκηνή, τα όργανα, τα μικρόφωνα και δυο καρέκλες. Γύρω τους χαρτιά πεταμένα.

Δύο άνθρωποι βγαίνουν στη σκηνή με μάσκες. Ένας άντρας και μια γυναίκα. Μας μιλούν για συναισθήματα νοσταλγικά, μα γνώριμα. Αγάπη, μοναξιά, έρωτας. Ο εαυτός που κρύβει ο εαυτός μας βγαίνει στην επιφάνεια, σιγά-σιγά. Δύο εξαιρετικοί ηθοποιοί και αρκετοί ταλαντούχοι μουσικοί, γίνονται το στόμα του Σταύρου και μας αποκαλύπτουν την ψυχή του. Ανάμεσά τους και ο ίδιος ο Σταύρος, του οποίου το πρόσωπο αποκαλύπτεται στο τέλος της διαφορετικής αυτής παρουσίασης.

Ο Σταύρος, βέβαια, στάθηκε ιδιαίτερα έξυπνος και τυχερός, καθώς διάλεξε τους κατάλληλους ανθρώπους για να υλοποιήσουν το έργο του. Αρχικά, ο Γιώργος Κοκκινάκης, ενορχήστρωσε τους στίχους του δημιουργού με μοναδικό τρόπο. Ο ήχος των κομματιών είναι ποιητικός και θεατρικός, σωστά ζυγισμένος και πολύ δουλεμένος. Έπειτα, η Βαρβάρα Δουμανίδου, ανέλαβε τη σκηνοθεσία όλης της βραδιάς. Η σκηνοθεσία ήταν οργανωμένη με τέτοιο τρόπο, ώστε η εκδήλωση να θυμίζει περισσότερο μουσικοθεατρική παράσταση, παρά παρουσίαση δίσκου και έτσι ώστε το κοινό να μένει προσηλωμένο στα δρώμενα καθ’ όλη τη διάρκεια της.
Στο τέλος της βραδιάς, ο δημιουργός μίλησε στο κοινό του. Πραγματικά προσγειωμένος, ακριβής και λυρικός, μας μίλησε για όσα δεν μπορούσαμε να δούμε. Για τα συναισθήματα, τα οποία γεννιόντουσαν εκείνη τη στιγμή.
Και το κοινό τον καταχειροκρότησε ανταμείβοντας για ακόμη μια φορά το έργο του.

Τραγούδησαν:
Σοφία Αβραμίδου, Θοδωρής Βουτσικάκης, Ντίνα Γιακουμάκου, Δημήτρης Κωνσταντίνου

Έπαιξαν οι ηθοποιοί: Ευρώπη Αργυροπούλου, Δημήτρης Βασιλειάδης

Έπαιξαν οι μουσικοί:
Γιώργος Κοκκινάκης (ενορχήστρωση - πιάνο), Κώστας Ματσίγκος (κιθάρα), Δέσποινα Σκέντου (βιολί), Κώστας Πιπέρκος (κλαρινέτο, φλάουτο), Λεωνίδας Κυρίδης (κοντραμπάσο)