_μουσική

Το φως και το σκοτάδι

Στιγμές από την εμφάνιση των 'The Underground Youth' στο Principal Club Theater

Στη φυσική λένε ότι τίποτε δεν τρέχει πιο γρήγορα από το φως. Ένας ποιητής, όμως, θα έβλεπε τα πράγματα αλλιώς. Ένας ποιητής θα έλεγε ότι, όσο γρήγορα κι αν τρέχει το φως, πάντα θα βρίσκει εκεί χαρούμενο το σκοτάδι να το περιμένει.

Το σκοτάδι είναι ένα βολικό μέρος για τους ποιητές. Χρειαζόμαστε το σκοτάδι διότι μόνο εκεί μπορούμε να λάμψουμε. Το σκοτάδι είναι αναγκαίο, διότι τα άστρα λάμπουν μέσα σε αυτό. Και η λάμψη είναι η ζωή.

Και αυτό που δίνει στη ζωή νόημα είναι η ποίηση.
Ποίηση είναι το καύσιμο των άστρων, αυτό που τα κάνει να λάμπουν στο σκοτάδι.
Μέσα στο σκοτάδι της ύπαρξης, η ύπαρξη θα δώσει το φως. Δεν είναι άλλωστε και τυχαίο ότι σε όλες τις κουλτούρες ο Ποιητής είναι και Δημιουργός, ο «Δημιουργός» των Πάντων…
Και του σκοταδιού και του φωτός…

Ένας τέτοιος ποιητής είναι και ο Craig Dyer, ιδρυτής των Underground Youth. Και σαν ποιητής μπορεί να φτιάξει όλο εκείνο το απαραίτητο σκοτάδι που του χρειάζεται για να λάμψει αυτός και η μπάντα του. Και μέσα στη λάμψη αυτή, μέσα σε αυτό το ζωοδόχο φως μπορούμε κι εμείς όχι μόνο να ζήσουμε αλλά και να χαρούμε που είμαστε ζωντανοί και ακούσαμε αυτή τη μελωδική πανδαισία χρωμάτων στο Principal Club στο Μύλο.

Κανένας όμως ποιητής δεν μπορεί να δημιουργήσει χωρίς τη Μούσα του. Έτσι και ο Craig έχει την εξαιρετική σύζυγό του, ντραμίστρια, Olya. Αυτό το αρχέγονο θηλυκό, ενσάρκωση της Μάνας Γης, μαγνήτισε κυριολεκτικά τα βλέμματα όλων των παρευρισκόμενων. Με τους ρυθμικούς της ήχους, κατόρθωσε να μας κατεβάσει βαθιά μέσα στον βαθύτερο πυρήνα της ύπαρξής μας. Με τα ντραμς της μπορεί να μετατρέψει τους ρυθμικούς χτύπους της καρδιάς του νεογέννητου παιδιού σε ζωογόνο μελωδία που δίνει στην ύπαρξη νόημα και σκοπό.

Με τους χτύπους των ντραμς η φυλή μπόρεσε να μαζευτεί γύρω από τον Σαμάνο – ποιητή καθώς τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας, σα νέοι Διόνυσοι – Θεοί, κατόρθωσαν να αναδείξουν μέσα από τη μουσική τους την τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης που δεν είναι τίποτε άλλο από μία επιθυμία, σαν αυτή που αρθρώνουν τα χείλη των ερωτευμένων όταν λένε «I need you» απέναντι στον Χρόνο που αργά και μεθοδικά σμιλεύει την μελλοντική απώλεια που με τη σειρά της θα φτιάξει ένα σκοτάδι που θα αναδείξει τη νέα ποίηση· που δεν είναι τίποτε άλλο από το ξενύχτι των ερωτευμένων που αρνιούνται να κοιμηθούν και αγκαλιασμένοι κι οι δυο τους πάνω σε ένα παγκάκι καλωσορίζουν το φως της νέας μέρας και μας προσκαλούν να ερωτευτούμε μαζί τους τραγουδώντας το «Morning Sun».

Τέτοια ποίηση δεν βγαίνει τυχαία.
Όταν βουτάς στα βάθη της ψυχής, εκεί, η πίεση στην καρδιά του άστρου, είναι τόσο μεγάλη, που τίποτε δεν μπορεί να ξεφύγει: ούτε το φως. Εκεί ακριβώς, στον πυρήνα του άστρου, εκεί που το σκοτάδι απορροφά το φως, εκεί ακριβώς είναι που ο Craig, η Olya, ο κιθαρίστας Tom και όλοι οι μουσικοί των Underground Youth μετουσιώνουν το φως και το σκοτάδι σε ποίηση, σε ζωή.
Αμέσως μετά τη συναυλία, ο Craig και η Olya, εμφανώς κουρασμένοι από όλους αυτούς τους κόσμους που δημιούργησαν μέσα σε 2 ώρες συνεχούς ποίησης, ήταν ευγενέστατοι, προσιτοί, μας χαμογέλασαν και μας άγγιξαν με την ανθρώπινή τους υπόσταση.

Για όλους εμάς που παρακολουθήσαμε τη συναυλία μπορώ να πω ότι οι ψυχές μας σαν ψίθυροι αρθρώθηκαν σε λέξεις μέσα από το στο στόμα του Craig, κινήθηκαν σαν καπνοί ανάμεσα στις χορδές του Tom και σφυρηλατήθηκαν σε υπάρξεις μέσα στο ανελέητο δημιουργικό σφυροκόπημα της Olya. Ύστερα από μία τέτοια διαδικασία, οι μόνες λέξεις που μπόρεσα να αρθρώσω μπροστά στην Olya και στον Craig ήταν «great» και «astonishing»!

Για μένα που παρακολούθησα τους Underground Youth για πρώτη φορά δεν πίστευα ότι ήρθε μια μπάντα από το Μάντσεστερ αλλά ότι οι Θεοί του Ολύμπου κατέβηκαν με τη Διονυσιακή τους μπάντα και μας έκαναν ανθρώπους μέσα από της λάσπη, έβγαλαν το φως μέσα από το σκοτάδι μας.