Tραγουδούσε κι Άνθιζε

"Κι έβλεπα φύλλα στον αέρα,
κι ο δρόμος μύριζε μαστίχα,
και δε σε γύρευα, σε είχα,
στην πόλη αυτή που κάθε Σάββατο,
μ’ αγαπούσες κι άνθιζε"...

Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη μετά από μία παύση αρκετών μηνών επέστρεψε σε αυτό που αγαπά. Με το που μπήκε η νέα χρονιά επέλεξε την Θεσσαλονίκη, για το δικό της προσωπικό και μουσικό "restart".
Στο Fix Factory of Sound, ένα πρόγραμμα "Χωρίς Εξηγήσεις", όπως και ο τίτλος του, βγαίνει υπό την ενορχήστρωση του Δημήτρη Μπαρμπαγάλα και κάνει την νύχτα φλογοβόλα, ανάμεσα σε "Δύση και Ανατολή". "Στρωμένα σεντόνια, δεν έχει ύπνο απόψε για κάποιους το βράδυ"... Και αυτοί είναι πολλοί.
Ο Πέτρος Ζούλιας σκηνοθετεί την λαχτάρα της τα Σαββατόβραδα να ερμηνεύει.
Μόνο της παράπονο, που το πρόγραμμα αυτό, την ζεσταίνει μια βραδιά και οφείλει να περιμένει μια εβδομάδα, μέχρι το επόμενο Σάββατο.
Πλάσμα μελωδίας σε τραγούδια μινόρε, βαθιάς αγάπης και μπολιασμένου λυρισμού .

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
Ελεωνόρα Ζουγανέλη
Ελεωνόρα Ζουγανέλη

"Η ελπίδα, καλέ μου, χωράει σε μια τσέπη, χαρτί που διπλώνει.
Οι άνθρωποι τρέμουν μην έρθει μια μέρα και μείνουνε μόνοι.
Μα εγώ δε φοβάμαι, μια θέση κοντά μου, ακόμα κρατάω.
Εσένα θυμάμαι, με `σένα κοιμάμαι, με `σένα ξυπνάω"...

Ένα θηλυκό που ανεβαίνει στην πίστα και σε μαγνητίζει παράφορα. Ερωτεύσιμη γήινα και συνάμα φτερωτά, η Ελεωνόρα Ζουγανέλη, σε παίρνει από το χέρι και βάζει την καρδιά σου, να αναπηδά συγκινησιακά, πάνω από τις επτά νότες.
Ώριμη ερμηνευτικά, φέτος, δίνει το χώρο και τον χρόνο στην τελευταία δισκογραφική δουλειά του Μίνωα Μάτσα και της Ελένης Φωτάκη.
Τραγούδια δικά της, τραγούδια συναδέλφων της, απρόσμενες τρίλεπτες ερμηνείες, ενδιαφέροντα ενορχηστρωμένες, δεν ακολουθούν την περπατημένη και οδεύουν την Ελεωνόρα, στο "κρακ" του εντός μας.
"Οι άλλοι θα σβήσουν. Μα εγώ θα `μαι πάντα κεράκι αναμμένο".
Ερμηνεύει με τον πιο θεατρικό τρόπο, επιτυχία την επιτυχία, τον πιο γνώριμο σκοπό, τον έναν μετά το άλλο.

Ελεωνόρα Ζουγανέλη
Ελεωνόρα Ζουγανέλη

Σε κάνει να λυγάς. Παίρνει το βέλος και χτυπά κατευθείαν στην καρδιά σου. Αδιανόητο να μην πιάσεις το κινητό στο χέρι. Να μην στείλεις το βραδινό σου "σ΄ αγαπώ", εκεί που σε πονάει και σε νοιάζει. Φωτιά και λάβρα το τηλέφωνο. Μένεις την εικόνα του προσώπου που σε σκιρτά να κοιτάς και να χαζεύεις, σε μια οθόνη smartphone, και όταν το βλέμμα σου σηκώνεις, εκείνη με το χαμόγελο της παρηγοριάς, σε κερδίζει
Τα πάθη και τα λάθη, χωράνε μέσα σε τραγούδια-μικρά θεατρικά μονόπρακτα.
Και έπειτα, ανεβάζει τόνους, ρυθμούς, τον πόνο μεταλαμπαδεύει σε χαρά, και τα φαρμάκια στο γυαλί τα κάνει στάχτη, με το πιο γλυκό σου "αχ".
Βάσανο θανατερό είναι η Ελεωνόρα. Σε πλημμυρίζει η φωνή της με ζεστασιά, γλύκα, ομορφιά και άχτι. Όλα στον υπερθετικό. Νομοτελειακά σου εξυψώνει το "είναι".

"Κι έφεγγαν όλα πέρα ως πέρα,
κι έπαιζε γιορτινά η μπάντα,
λες κι ήσουν δίπλα μου από πάντα,
στην πόλη αυτή που κάθε μέρα,
μ’ αγαπούσες κι άνθιζε"...

Κάνεις σεκόντο στη φωνή της ζωής σου, που σου τραγουδά από το μικρόφωνο. Κοίτα να δεις τώρα.... Το ΄χει αυτό η Ελεωνόρα. Τραγουδά για έναν και ταυτόχρονα εκφράζει όλους. "Αηδόνι" ποίησης, σου ροκάρει, σου χορεύει, σου δακρύζει και σου χαμογελά, σαν την πιο "κολλητή φίλη" των ηχείων της ψυχής σου. Πας να φύγεις, να χαιρετήσεις την παρέα σου κι εκείνη σε εκλιπαρεί, λες και το λέει μοναχά σε σένα.....

Ελεωνόρα Ζουγανέλη
Ελεωνόρα Ζουγανέλη

"Μείνε, είναι κέρμα ο φόβος, μιλάς και γυρνάει
μείνε, κάτι μέσα μου κλαίει, δεν κλαίει γερνάει
μείνε, μη μ’ αφήνεις το τέλος, να μάθω πώς είναι.
Μείνε."

Και ΄συ μένεις . Αυτήκοος θεατής μιας αλησμόνητης βραδιάς. Από αυτές που το σπασμένο γυαλί της ζωής σου, χαράζει τη ψυχή βαθιά. Να ΄χει σημάδι την επόμενη μέρα να θυμάται. Το ελληνικό πεντάγραμμο σε ευχάριστες διασκευές και σημαντικές υπενθυμίσεις, σε οδηγεί στην δική της αγαπημένη μουσική στιγμή στην βραδιά. Το "Ενθύμιο". Το τραγούδι που άργησε να καταλάβει και συνάμα αγάπησε βαθιά και ωμά. Για όσα περιγράφει, γι' αυτό το τίποτα που δεν αφήνει να υπονοηθεί. Όλα στο φως, μέσα στο πιο μυστηριακό δικό σου "σκοτάδι".
Και είναι μετά, και η πιο αγαπημένη στιγμή του κοινού. Εκεί που δεν υπάρχει καμία "άχρηστη" φασαρία γύρω σου, και εκατοντάδες φωνές της τραγουδάνε εκείνης, με ένα στόμα....

Ελεωνόρα Ζουγανέλη
Ελεωνόρα Ζουγανέλη

"Αυτή η ατέλειωτη η γλύκα σου πως με τραβάει να `ξερες...
Να περπατήσω δίπλα σου με θάρρος στην ζωή.
Αυτή η ατέλειωτη η δίψα σου, για της ζωής το άγνωστο.
Τι μού `χεις δώσει να `ξερες και πού να φανταστείς...
Αγάπη μου τρελή να με ζητάς μην κουραστείς"...

"Αχ να `ξερες τι δύναμη μου δίνει η δύναμή σου"... Τα τραγούδια της "προσευχή στο βραδινό σιωπητήριο". Έρωτας είναι το τραγούδι της Ελεωνόρας και χορός σε αστροφεγγιά. Την Ζουγανέλη την καταλαβαίνουν όσοι 'νιώσαν το μαζί σε αυτή τη ζωή. Όσοι ξέρουν να αγαπούν. Όσοι μαδήσαν "μαργαρίτα", και μουρμουρίσαν "μ΄ αγαπά, δεν μ΄αγαπά". Άλλος κανείς.

Ελεωνόρα Ζουγανέλη

Μπήκα στο ταξί να φύγω. Κυριακή ξημέρωνε. Ξεκλείδωσα το σπίτι χάραμα και ξάπλωσα στο κρεβάτι. Αυγή που με βρήκε στο μαξιλάρι, με μάτια ανοιχτά και ψυχή ευτυχισμένη. Και η καρδιά μου, σκέτο μιούζικαλ...στην λύτρωση του λυρισμού της, σαν φυλαχτό ψιθύριζε....

"Μες το βιολί και τη φλογέρα,
μες στα παιδιά που παίζουν έξω,
πες τ’ όνομά μου και θα τρέξω,
στην πόλη αυτή που κάθε μέρα,
μ’ αγαπούσες κι άνθιζε"...

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης