Στο 5ο Τhessaloniki Pride

Φέτος, για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά το Pride Θεσσαλονίκης, είναι ο παλμός της πόλης. Ο μήνας υπερηφάνειας σε παγκόσμιο επίπεδο δεν ήταν και ο πιο ευχάριστος. Ήταν θλιβερός και τρομακτικός. Με φόντο τα γεγονότα στο Ορλάντο, μας θυμίζουν ότι η καταπίεση, ο θρησκευτικός φανατισμός και τα πατριαρχικά καταπιεστικά πρότυπα, μπορούν να αποβούν μοιραία. Η τρομοκρατία ,όμως, δεν μπορεί να σταματήσει κανέναν από το να ζήσει ελεύθερος με τα αυτονόητα δικαιώματα. Είναι σαν να φοβάσαι να αναπνεύσεις? Γίνεται αλλιώς?

κείμενο | εύη μίνου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + οδυσσέας κοσμάτος
Street Art Festival

Η φετινή παρέλαση έχει τεράστια προσέλευση και κόσμο από όλες τις ηλικίες. Μπορώ να πω με σιγουριά ότι υπάρχουν περισσότερες αποδιοργανωμένες ομάδες και εθελοντικές ΜΚΟ. Αυτό βοήθησε στην προσέλευση οικογενειών με μικρά παιδιά και τον ‘’αντιπραιντικών’’ που πιστεύουν ότι η εμπορευματοποίηση του και οι μεμονωμένες περιπτώσεις που είναι εκτός κλίματος της παρέλασης, βεβηλώνουν την όλη εικόνα του Pride και τις διεκδικήσεις του. Ακόμα, βέβαια, χρειάζεται πολύ δουλεία, ώστε το 3ήμερο Pride (ημερίδες για την σεξουαλικότητα, HIV, για γονείς και νέους κλπ) να μην εξαρτάται από κανέναν και να χρηματοδοτείται από την κοινότητα.

Street Art Festival
Street Art Festival

Πολύχρωμες φάτσες με χαμόγελα και ουράνια τόξα, αισθάνονται περήφανες και διεκδικούν δικαιώματα ‘’αληθινά’’ και δεν συμβιβάζονται με ψευτο-συμφωνα για να περνάει η ώρα. Φέτος, στις διεκδικήσεις δίνεται βάρος στην νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Για παράδειγμα, τα trans άτομα-και οχι μόνο- καθημερινά ζουν ένα γολγοθά. Όταν ο Χ δείχνει ταυτότητα σε ΕΛΛΗΝΙΚΗ δημόσια υπηρεσία που γράφει Ψ. Τα υπόλοιπα στην φαντασία σας.

Street Art Festival
Street Art Festival

Φέτος δεν ξεκινάμε καλά. Το παρακάτω είναι κάτι που δεν ξέρω αν θα έπρεπε να το αναφέρω, γιατί υπήρχε ήδη ένα πένθιμο mood για τα θύματα στο Orlando. Μπορεί ο συγκεκριμένος απλά να είχε ανάγκη να γραφτεί πολλές φορές το ‘’αστείο’’ που έκανε. Λίγη ώρα αφού ξεκίνησε η παρέλαση, στον Λευκό πύργο επικρατούσε πανικός. Όλα ήταν άδεια, σαν να μην υπήρχε γιορτή, αστυνομικοί σε μηχανές όργωναν την περιοχή και φώναζαν να τρέξουμε μακριά, άνθρωποι σε κινητά να ενημερώνουν αυτούς που ήταν στην παρέλαση. Είχε γίνει τηλεφωνική ‘’φάρσα’’ –ΧΑ ΧΑ ΓΕΛΑΣΑΜΕ – ότι είχε τοποθετηθεί βόμβα στον Λευκό Πύργο. Χωρίς να θέλω να αναπαραγάγω την τρομοκρατία και το σαμποτάζ αυτού του ‘’ανθρώπου’’, θέλω να υπερτονίσω απλά , ότι η παρέλαση όχι μόνο δεν σταμάτησε αλλά έγινε και περισσότερο δυναμική. Καταλήγοντας, ότι η αγάπη τρομοκρατία δεν κοιτάζει-ή χαζά αστεία φασιστομορφων υπάρξεων- ούτε ολονυχτίες παπάδων, ούτε βρισιές και φωνές homo erectus. Μπορούν να τον ευχαριστήσουν, που υπενθύμισε ένας απο τους λόγους που μαζευτηκαν, φίλοι, στρειτ, γκει, μπαι, τρανς, οικογένειες και παιδιά σήμερα στην παρέλαση.

Street Art Festival
Street Art Festival

O Λευκός Πύργος είναι φωτισμένος με χρώματα και όχι με αίμα όπως θα ήθελαν πολύ κακοί άνθρωποι. Ένας ματωμένος Χριστός με γραμμένα τα ονόματα των θυμάτων στο Ορλαντο μου μένει σαν τελευταία εικόνα την επόμενη μέρα...μέχρι να μου χτυπήσουν το κουδούνι δύο κυρίες της εκκλησίας που μοίραζαν φυλλάδια με ένα ανδρόγυνο πάνω , για την ''σωστή οικογενειακή μορφή’’.

Street Art Festival
Street Art Festival

Όλοι κάτω από τον ρυθμό των τυμπάνων ‘’ξεχνούν’’. Είναι καλό να ξεχνάς την τρομοκρατία και να προχωράς δυναμικά και περήφανα με αυτό που έχεις. Αυτή ήταν η κινηματική –γιορτινή- πλευρά του Pride, που μπορεί να μην ακούσετε από αλλού , που θα μένει απλά στην επιφάνεια ή και στα ‘’αρνητικά''’’. Η Ελλάδα αυτή την στιγμή το έχει ανάγκη και πρέπει όλοι, ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού, να το στηρίξουμε.

Street Art Festival
Street Art Festival
Street Art Festival

κείμενο | εύη μίνου
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + οδυσσέας κοσμάτος