Στο 'Δείπνο της Άνοιξης' στην Αλ.Σβώλου

Παρασκευή 10 Ιούνη. Ο δρόμος της Αλ.Σβώλου στο κέντρο της Θεσσαλονίκης κάνει επανάσταση. Από το απόγευμα και έως αργά το βράδυ, η γειτονιά έχει την τιμητική της.

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | νίκη ζερβού */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + οδυσσέας κοσμάτος
Δείπνο της Άνοιξης

Κανένα αυτοκίνητο δεν "κυκλοφορεί". Κανένα μικρόφωνο δεν πρωτοστατεί σε μια γιορτή, που η αφορμή είναι ένα πιάτο φαγητό.
Λίγο μετά τις 20.00 το βράδυ, γεμίζουν οι καρέκλες των τραπεζιών που ενωμένα ξεκινάνε από την Αγγελάκη και καταλήγουν στο ύψος στην Π.Π.Γερμανού, στο κέντρο της ασφάλτου.

Ναι. Οι κάτοικοι της γειτονιάς, με τάπερ, ταψιά, φόρμες γλυκών, πυρέξ, σαλατιέρες και λογής-λογής σπιτικές μαγειρεμένες λιχουδιές, παίρνουν το ανσασέρ και κατεβαίνουν στη πρώτη ύλη. Βγαίνουν από την εξώπορτα, στη γλύκα της επανένωσης. Στη ρίζα της ανθρωπιάς. Στο πυρήνα του μαζί.
Ένα αστικό πείραμα που σπάει τα τσιμέντα των διαμερισμάτων και ξεκλειδώνει τις ανθρώπινες ψυχές, με μία μοναχά κίνηση σαν αφορμή. Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι.

Δείπνο της Άνοιξης

Παράλληλα, πλήθος εκδηλώσεων λαμβάνουν χώρα ολόγυρα, σε κόσμο που ξανασυστήνεται, κόσμο που συνομιλεί, γελάει, προβληματίζεται...επικοινωνεί. "Επικοινωνεί". Δύσκολο ρήμα σε χαλεπούς καιρούς.

Να όμως που ένα "κέρασμα", ένα τσούγκρισμα ποτηριού από κρασί, είναι αρκετό να αποκωδικοποιηθεί ένα μπετόν συναισθημάτων, που μέχρι χθες οχυρωνόταν στο "μασίφ" μιας τυπικής "καλημέρας".
Ευκαιρία να ξανασυστηθούμε. Να γνωριστούμε λίγο καλύτερα. Να αμβλυνθούν οι γωνίες. Να μην μιλάνε μόνο τα μάτια, αλλά και τα χείλη.
Ευκαιρία να χορέψουμε, να τραγουδήσουμε, να θυμηθούμε, να αγκαλιαστούμε, να παίξουμε με το παιδί μας και με του διπλανού μας. Να μοιραστούμε και να ανταλλάξουμε. Από ιδέες μέχρι συνταγές μαγειρικής.
Ευκαιρία για επιστροφή στην απαρχή.

Δείπνο της Άνοιξης

Πατρίδα κάναμε ένα όνομα στο θυροτηλέφωνο και τόπο μας, τα τετραγωνικά μας μέτρα σε ένα τριάρι. Όχι. Δεν είναι έτσι. Δεν είναι καθόλου έτσι.

Πατρίδα είναι ο διπλανός μας. Πατρίδα είναι το χέρι που θα αγγίξουμε στη πρώτη χειραψία. Αν δεν το καταλάβουμε τώρα, πότε;

Δείπνο της Άνοιξης

Κυνήγι θησαυρού για λιλιπούτειους φίλους, μουσικές κομπανίες απαρτιζόμενες από νέα παιδιά δίχως ηχητική ενίσχυση, έκθεση κόμικ, παιδικές ζωγραφιές, εικαστικές παρεμβάσεις, ομάδα κρουστών να βολτάρει "ανενόχλητη" στο κέντρο του δρόμου, στάσεις λεωφορείων να βάφονται και να ομορφαίνουν ξανά το "τσιμέντο Ηρακλής" τούτης ΄δω της πόλης...ναι, η αλληλεγγύη δεν είναι λέξη να γλυκαίνει ματαιοδοξίες ανθρώπων και βαρύγδουπα να ηχεί στα χείλη του καθενός. Αλληλεγγύη είναι μια κίνηση. Μια κατσαρόλα με νοιάξιμο και μεράκι, που γίνεται πιάτο, τυλίγεται σε αλουμινόχαρτο και μοιράζεται παρείστικα με χαμόγελα και ανιδιοτέλεια, στο ισόγειο της οικοδομής... σε όλη τη γειτονιά.

Είναι η βοήθεια που έχουμε περισσότερο ανάγκη από ποτέ, κι ας μην την φωνάζουμε. Την νιώσαμε και την πήραμε στο σπίτι μας, σαν τέλειωσε λίγο μετά τα μεσάνυχτα η εκδήλωση και οι ίδιοι εθελοντές που έστησαν τούτη τη γιορτή, ολοκλήρωσαν τακτοποιημένα την επιστροφή στη Σβώλου, σε μια πεζή πραγματικότητα. Τούτη τη φορά καθαρή. Χάρη στη συνδρομή του καθενός.

Δείπνο της Άνοιξης

Που σαν γύρισε στο σπίτι του, και διπλοκλείδωσε την εξώπορτα, μέχρι να πάει στη κρεβατοκάμαρα να ξεντυθεί, χαμογέλασε στο καθρέπτη του δωματίου του, σαν σκέφτηκε πως ναι, οι άνθρωποι είμαστε ικανοί και για τα πιο μεγάλα που είναι τόσο απλά.

Φέτος, και οι πιο καχύποπτοι στο "Δείπνο της Άνοιξης" λύγισαν.
Φέτος, το τραπέζι μεγάλωσε και στον ορίζοντα του "άδειου" σε Ι.Χ. δρόμου, έβλεπες γεμάτα τραπέζια με παρέες και γέλια. Μυρωδιές και ήχους από μια πόλη που στον πυρήνα της, έκλεισε ένα δρόμο και άνοιξε άλλους χίλιους δυο.

Δείπνο της Άνοιξης

Ένα Άνοιξης Δείπνο που δεν είναι "Μυστικό" και που την ανθρώπινη καλοσύνη του, κανένας Ιούδας δεν μπορεί να αμαυρώσει. Ο άνθρωπος είναι ένα άγγιγμα στο διπλανό του. Με μια αφορμή σπιτικής νοστιμιάς...

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | νίκη ζερβού
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + οδυσσέας κοσμάτος