_εκθέσεις

Σκυλιά παντού!

Με αφορμή την φωτογραφική έκθεση του Κωστή Ζαφειράκη

-Ναι μαμά… έφαγα σου λέω… μην ξεχάσεις να μου βάλεις λεφτά αύριο … άντε φιλιά σε όλους … ο μπαμπάς πού εξαφανίστηκε; Καλά άντε γεια ….

Μπαίνω μέσα στην καφετέρια. Πετάω τα hands free στο τραπέζι. Ύστερα βγάζω το σκουφί και το παλτό μου. Τα κρεμάω προσεκτικά στην καρέκλα. Παίρνω τον καπνό μέσα από την τσάντα μου. Στρίβω και ανάβω το τσιγάρο. Και τότε μέσα από τον καπνό βλέπω κάτι που με αφήνει άναυδο. Λες να έχω ψυχολογικά; Λες να έχω παραισθήσεις;

Σε όλα τα τραπέζια γύρω μου κάθονται μοναχικά σκυλιά. Μπροστά τους έχουν ένα αχνιστό φλιτζάνι καφέ. Βγάζουν τη γλώσσα και τη βουτάνε λαίμαργα στο ζεστό ρόφημα, πιτσιλίζοντας το τραπέζι με μικρές σταγόνες.

- Θα πάρετε τίποτα; Με διακόπτει από τις σκέψεις μου η σερβιτόρα.
-Εεεε δεν ξέρω. Φέρτε μου κάτι δυνατό.
-Την καρέκλα δίπλα σας την χρειάζεστε; Περιμένετε παρέα;
Χαμηλώνω το βλέμμα. Γνέφω μόνο αρνητικά.
Γιατί τόσοι σκύλοι εδώ μέσα; Και είμαι και αλλεργικός ρε γαμώτο! Δεν πάει άλλο…. Αν δεν φύγω τώρα θα τρελαθώ! Αρπάζω τα πράγματά μου και φουριόζος σηκώνομαι να φύγω.
Προχωράω προς την έξοδο και ξαφνικά πέφτω πάνω σε έναν κύριο. Κρατάει κάτι φυλλάδια που του γλιστράνε από τα χέρια εξαιτίας της σύγκρουσης. Σκύβω να τον βοηθήσω να τα μαζέψει.

-Γιατί τόσο βιαστικός; Σπάει τη σιωπή και την αμηχανία.
-Εεεε να δεν αντέχω! πλησιάζω στο αυτί του και του λέω ψιθυριστά: βλέπω παντού σκυλιά!
-Σωστά βλέπεις!
-Άρα καλά κάνω που φεύγω. Ξέρετε είμαι αλλεργικός και…. Αν ακουμπήσω κάποιο από αυτά πρήζομαι και μελανιάζω. Έχω λοιπόν πολύ καλύτερα πράγματα να κάνω βραδιάτικα, από το να μοιάζω με χελωνονιτζάκι που έπαθε τροφική δηλητηρίαση ενώ περνάει κλιμακτήριο. Του τα είπα μονοκοπανιά και σαν να ηρέμισα.
Αυτός όμως με κοίταξε με απορία…
-Μα τι λες; Σε ποια σκυλιά αναφέρεσαι;
-Να σε αυτά που κάθονται στα τραπέζια!
-Παιδί μου θα σου μιλήσω καθαρά και ξάστερα… Πρέπει να βρεις καμιά κοπέλα γιατί ο εγκέφαλος χτύπησε κόκκινο. Τα μόνα σκυλιά που μπορείς να δεις είναι φωτογραφίες στους τοίχους, καθώς είναι το θέμα της έκθεσης που γίνεται εδώ.
Ντροπιασμένος κατέβασα το κεφάλι. Δες παιχνίδια που σου παίζει το μυαλό, όταν άτακτο ξεχύνεται στης ψευδαίσθησης την παραζάλη.
-Και ποιος κάνει την έκθεση; ρώτησα για να απαλύνω τη στιγμή.
-Εγώ… μπορείς να με λες Κώστα… είπε και ίσιωσε τα κόκκινα γυαλιά του στη μύτη. Για να επανορθώσεις θα ήθελες να σε ξεναγήσω;

Δεν απάντησα μόνο κούνησα το κεφάλι θετικά χωρίς να σηκώσω τα μάτια από το πάτωμα. Κατευθυνθήκαμε στο χώρο όπου γινόταν η έκθεση και ξεκίνησε να με εισάγει στον κόσμο που είχα δημιουργήσει και μας πρότεινε να ταξιδέψουμε μαζί του.
-Κάθε κορνίζα είναι μια ιστορία… μια βόλτα ενός σκύλου σε μια ιστορική γειτονιά της πόλης. Να εδώ βλέπεις την Άνω Πόλη, το Λευκό Πύργο, την Παλιά Αγορά…
-Να ρωτήσω κάτι εσείς πού τα βρήκατε όλα αυτά τα σκυλιά; Γιατί σε κάθε κάδρο είναι και διαφορετικό σκυλί.
-Είναι των φίλων μου… απάντησε με ειλικρίνεια.
-Μάλλον έχετε πολλούς φίλους.
Χαμογέλασε και με κοίταξε στα μάτια.

-Να τώρα έχω κανονίσει να φωτογραφίσω τα τρία του κυρίου, πρόσθεσε αυθόρμητα, δείχνοντάς μου έναν νεαρό.
Έκλεισα το στόμα μου προσπαθώντας να πνίξω το γέλιο μου. Με κοίταξε απορημένος.
Μάλλον είχα λίγο πιο πρόστυχο μυαλό από ότι έπρεπε. Κατάλαβε. Γέλασε κι αυτός δυνατά και διόρθωσε την πρόταση.
-Τα τρία του σκυλιά εννοούσα!
Έφυγα από την έκθεση με τις καλύτερες εντυπώσεις. Ο καλλιτέχνης είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος και οι φωτογραφίες του συνέθεταν ένα πολύ ενδιαφέρον παραμύθι. Μια διασκεδαστική βόλτα στη Θεσσαλονίκη, δοσμένη μέσα από τα μάτια των χαριτωμένων τετράποδων φίλων μας. Με τον χαμηλό φωτισμό, πλαισιωμένο από τη jazz μουσική, να δίνει στην έκθεση μια ρετρό και νοσταλγική διάθεση.