_εκθέσεις

Διερευνώντας τον ενδιάμεσο χώρο

Στην έκθεση φωτογραφίας και βίντεο IN BETWEEN/RELOADED

Κινούμενος διαρκώς από μια κατάσταση σε μια άλλη, αμφιταλαντευόμενος μεταξύ τω ν επιλογών του, ο άνθρωπος βρίσκεται πάντα κάπου «στο ενδιάμεσο».

Αυτός ο ενδιάμεσος χώρος, νοητός ή πραγματικός, είναι ένας χώρος ζωτικός και απαραίτητος. Αυτός μας βοηθά να ορίσουμε τις καταστάσεις και τα άκρα του, ενώ μπορεί να γεννά τόσο τα ερωτήματα όσο και τις απαντήσεις, να περιέχει τόσο τον προβληματισμό όσο και τη δημιουργία. Δε θα μπορούσαμε να κινηθούμε από το «ναι» στο «όχι» αν δεν υπήρχε το «ίσως», από ένα σημείο σε άλλο αν δεν υπήρχε το μεταξύ τους.

Αυτήν την πολυδιάστατη έννοια του ενδιάμεσου χώρου κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν νέοι καλλιτέχνες από 4 φορείς: το εργαστήριο φωτογραφίας του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του ΑΠΘ, δύο εργαστήρια βίντεο του Τμήματος Φωτογραφίας και Οπτικοακουστικών Τεχνών του ΤΕΙ Αθήνας, το εργαστήριο πολυμέσων του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών Φλώρινας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και τον χώρο Φωτογραφίας, Τέχνης και Πολιτισμού «Metapolis». Με μέσα τη φωτογραφία και το βίντεο, διερευνούν τα όρια μεταξύ τέχνης και της μη-τέχνης, χρησιμοποιώντας τα ως αυτόνομα μέσα έκφρασης αλλά και ως εικαστική εμπειρία. Τα συγκεκριμένα μέσα, όπου τα όρια μεταξύ τέχνης και απλής καταγραφής μιας εικόνας είναι πολλές φορές ασαφή, προσφέρουν στους δημιουργούς τη δυνατότητα να αναζητήσουν τη δική τους ισορροπία ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, και να τη φέρουν πιο κοντά στο θεατή.

Το αποτέλεσμα της διερεύνησης από 140 νέους δημιουργούς παρουσιάστηκε σε μια έκθεση εξίσου πολυδιάστατη και ενδιαφέρουσα, που αναδεικνύει ένα πλήθος από προσωπικές οπτικές και αντιμετωπίσεις, ερμηνείες και συμβολισμούς. Μετά την πρώτη έκθεση In Between στην Αθήνα, οι πολλαπλές εκδοχές της έννοιας αυτής συναντήθηκαν στον ιδιαίτερο χώρο του Παλιού Αρχαιολογικού Μουσείου (Γενί Τζαμί) στη Θεσσαλονίκη. Σε ένα χώρο που ισορροπεί ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, ανάμεσα στην οθωμανική αρχιτεκτονική και τον εκλεκτικισμό του 20ού αιώνα· που ως αρχαιολογικό μουσείο παλιότερα και ως εκθεσιακός χώρος σήμερα παίζει με τη σειρά του το ρόλο του «ενδιάμεσου», φιλοξενώντας και παρουσιάζοντάς μας κομμάτια της ιστορίας ή της τέχνης.

Το όριο μεταξύ ουρανού και γης, μεταξύ ανθρώπινου και θεϊκού, το διάστημα ανάμεσα στην ύπαρξη και την ανυπαρξία ή το αντίστροφο, τα όρια του ανθρώπινου σώματος με το χώρο, το αστικό τοπίο και τα στοιχεία του ως ενδιάμεσος χώρος, αλλά και ο τρόπος που διαμορφώνεται η ζωή ενός ανθρώπου στο ενδιάμεσο των επιρροών και των αποφάσεών του, αποτέλεσαν τις θεματικές επιλογές των νέων καλλιτεχνών. Από την ρεαλιστική αναπαράσταση ως την έντονη αφαίρεση ή το συμβολισμό, και από τα λιτά εκφραστικά μέσα μέχρι τις έντονες επεξεργασίες, ο κάθε δημιουργός διαμόρφωσε την προσωπική του ερμηνεία.

Από την άλλη μεριά, η ίδια η αλληλεπίδραση των έργων με το χώρο στον οποίο εκτίθενται, με τα γειτονικά τους έργα και τελικά με τον θεατή, συμβάλλει στον προβληματισμό γύρω από την έννοια του ενδιάμεσου χώρου, και προσθέτει στοιχεία στην ερμηνεία και τη νοηματοδότησή τους.

Ναι. Όχι. Ίσως. Το τριπλό πρόσωπο μιας γυναίκας στην εγκατάσταση βίντεο στην πρόσοψη του μουσείου μας υποδέχεται και μας αποχαιρετά συνοψίζοντας το νόημα της έκθεσης. Ίσως… Κάπου στο ενδιάμεσο, εκεί που τα ερωτήματά μας μετουσιώνονται σε επιλογές και η πρόθεση σε τέχνη.