Μια έκθεση – τροφή για σκέψη

Έκλεισα γρήγορα τον υπολογιστή μου και βγήκα έξω στην πόλη. Κατευθύνομαι στην οδό Τσιμισκή. Έχει παγωνιά αλλά η ιδέα να συνδυάσω ζεστό καφέ και τροφή για σκέψη με έκανε να τρέξω να επισκεφτώ την έκθεση ‘’make extremism history’’. Φτάνω στο αριθμό 22, στο καφέ Toms Flagship Store.

κείμενο | βενετία ψωμιάδου */* φωτογραφίες | charlene ioannidis */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης
 Μια έκθεση – τροφή για σκέψη
 Μια έκθεση – τροφή για σκέψη

Μπαίνοντας στο χώρο που φιλοξενεί την έκθεση, μπερδεύομαι. Στην αριστερή μεριά , κρεμασμένα πάνω στον τοίχο , υπάρχουν μεγάλα πόστερς και από κάτω τους, αναπαυτικοί καναπέδες με ξύλινα τραπεζάκια και χαρούμενα χρώματα θυμίζουν παλιό αρχοντικό. Νιώθω επιτέλους μια γλυκιά ζέστη να διαπερνάει το σώμα μου. Παρόλα αυτά, σκέφτομαι πως ένα τζάκι και ένας χαμηλότερος φωτισμός θα ταίριαζε καλύτερα. Αναστενάζω και να αποφασίζω να διώξω την απαισιόδοξη πλευρά μου για λίγο. Οι αφίσες της εισόδου ακόμα δεν με αφήνουν να μπω μέσα. Διαβάζω τους τίτλους προσεκτικα ‘’shoe giving ‘’ , ‘’sight giving’’ , ‘’water giving’’ και ‘’safe Birth giving’’. Ήδη, κάτι έχω πάρει μόνο από αυτές τις μικρές φράσεις και με τροφοδοτεί λες και έχω μπει στην πρίζα. Νομίζω ότι η φιλοσοφία του μαγαζιού ταιριάζει γάντι με το στυλ της έκθεσης. Καλή επιλογή , ψιθυρίζω. Ετοιμάζομαι με αγωνία για ότι ακολουθήσει. Κάπως έτσι πρέπει να νιώθουν οι πιστοί καθώς μπαίνουν στον τόπο λατρείας τους.

 Μια έκθεση – τροφή για σκέψη
 Μια έκθεση – τροφή για σκέψη

Επιτέλους αντικρύζω τα πρώτα ποστέρς και…. Μπουμμμμ! Οι εικόνες και οι πληροφορίες σκάνε σαν πυροτεχνήματα και μέσα μου και έξω μου. Βρίσκομαι σε ένα άλλο level πνευματικότητας και γυρνάω να ψάξω κάποιον να το μοιραστώ. Ουπςςς! Στροφή 360 μοίρες. Οι άνθρωποι του καφέ αδειάζουν τις κούπες του απορροφημένοι από τις συζητήσεις τους χωρίς να έχουν σηκώσει κυριολεκτικά κεφάλι. Θα έλεγα πως τους ζηλεύω λίγο, είναι ωραία να μπορείς να μοιραστείς τα προβλήματα και τις ανησυχίες σου, σε ένα τόσο όμορφο και ατμοσφαιρικό χώρο, όμως είναι εξίσου σημαντικό να είσαι παρόν σε ό,τι συμβαίνει γύρω σου. Πού και πού, όταν μονοπωλεί ο συνομιλητής τους, ρίχνουν κλεφτές ματιές. Σαφώς, είναι αρκετά ‘’in ‘’ στο σήμερα να συνδυάζουμε τον ακτιβισμό με την κατανάλωση και την ψυχαγωγία. Χαλιναγωγούμε έτσι τις εξάρσεις ευαισθησίας, καθησυχάζουμε το μυαλό και βυθιζόμαστε ακόμα περισσότερο στο λήθαργό μας. Αλλά παρατηρώ ότι μαζί με εμένα αρκετοί εστιάζουν στα ποστερς και φαίνεται να αντιδρούν, να σκέφτονται , να αισθάνονται αυτή την ίδια παρόρμηση για αλλαγή, για επαγρύπνηση, για επανάσταση. Χαμογελάω. Παίρνω μια βαθιά ανάσα και αρχίζω να επεξεργάζομαι τις αφίσες πιο συγκεκριμένα τώρα. Η καθεμιά ξεχωριστά περιέχει ένα πολύ ευθύ και σαφές μήνυμα κρυπτογραφημένο όμως κάτω από ένα πέπλο αισθητικής πρωτόγνωρο για μένα. Πραγματικά τρέμω ολόκληρη. Κάτι συγκλονιστικό έχει δημιουργηθεί εδώ.

 Μια έκθεση – τροφή για σκέψη
 Μια έκθεση – τροφή για σκέψη

Συμπέρασμα : Θέλω να φωνάξω στους ανθρώπους που με κοιτούν να φωτογραφίζω και να σκαλώνω, ‘’Μα καλά πως γίνεται να είμαστε τόσο τυφλοί;”

Υπάρχουν στην καθημερινότητά μας κάποια ερεθίσματα που μας κάνουν να επαναπροσδιορίζουμε τον κόσμο και τον εαυτό μας. Κάτι τέτοιο μου συνέβη παρατηρώντας την αφίσα με το γυμνό γυναικείο στήθος κάτω από το διαφανές πέπλο. Στη μια θέση της θηλής το σηματάκι του fb και στην άλλη το εικονίδιο της φωτογραφίας. Αναρωτιέμαι και εγώ πότε θα σταματήσει η λογοκρισία και ο φανατισμός που τόσο ωραία υποβόσκει μέσα από τα social media και εμείς κοιμόμαστε μαζί με το ναρκισσισμό μας.

Πότε επιτέλους θα αρχίσουμε να σκεφτόμαστε και θα σκοτώσουμε κι εμείς για μια φορά τους άλλους που κυριαρχούν στο κεφάλι μας; Αλλά δε χρειαζόμαστε όπλα εμείς, οι άνθρωποι χρειαζόμαστε κυρίως το λόγο και αν μάθουμε να τον χρησιμοποιούμε εποικοδομητικά και με αγάπη, θα λυτρωθούμε από το θάνατο που τόσο καιρό ο λόγος του μίσους σπέρνει στις καρδιές μας. Θα είμαστε σε θέση πια να χτίσουμε σκάλες και να γκρεμίσουμε τους τοίχους. Θα φτιάξουμε ένα πιο δυνατό ‘’είναι’’ και θα αφήσουμε στην άκρη το ΄΄ήταν΄. ΄Αυτό αισθάνομαι κοιτάζοντας τις παρακάτω αφίσες.

 Μια έκθεση – τροφή για σκέψη
 Μια έκθεση – τροφή για σκέψη

Μήπως, βέβαια, προτιμάμε να αφήσουμε αυτούς που δεν ξέρουν να ακούνε και να αγαπάνε να συνεχίσουν το καλοστημένο παιχνίδι που υπακούει στον κανόνα ότι “ο πλούσιος γίνεται πλουσιότερος και ο φτωχός γίνεται πάντα φτωχότερος;”

Αυτή η κοινωνική ανισότητα μας διαλύει, έχουμε όλοι το ίδιο δικαίωμα στο καρβέλι του ψωμιού. Έχουμε όλοι την ίδια κατακόκκινη καρδιά και την έχουμε το ίδιο ανάγκη για να επιβιώσουμε.

Βλέπω την εικόνα του παιδιού που δεν πρεσβεύει τίποτα, δεν υποστηρίζει κανένα. Είναι απλά ένα παιδί, γεμάτο αγνά συναισθήματα που ζητά την μόρφωση και όχι το μίσος, που ποθεί την ειρήνη και όχι τον πόλεμο, που ξορκίζει το ρατσισμό, που δεν αγνοεί την ύπαρξη και τη σημασία του χρήματος και παρόλα αυτά πεθαίνει κάθε μέρα στην αφάνεια. Μόνο του, χωρίς ελπίδα, επειδή κάποιος έχει την εξουσία να πατήσει απλά ένα κουμπί.

 Μια έκθεση – τροφή για σκέψη

Η έκθεση έχει πάρει παράταση και έτσι ελπίζω και εσείς όπως εγώ να τρέξετε να την επισκεφτείτε. Ξεκινήστε κι εσείς την αλλαγή. Γιατί οι αλλαγές ξεκινάνε πρώτα από μέσα μας, από μικρές απλές επιλογές, όπως μια έκθεση αφίσας. Κι όμως μετά είναι όλα τόσο διαφορετικά.

κείμενο | βενετία ψωμιάδου
φωτογραφίες | charlene ioannidis
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης