Και 5 σκηνοθέτες που μας μεταφέρουν από το "γήπεδο" στην Τέχνη του θεάτρου

Στο "μυτάκι" ξεχωρίζεις τον "άμπαλο" από την "παιχτούρα". Αλλά κάτσε να ρίξω translation γιατί δεν παίζουν όλοι μπάλα. "Μυτάκι" είναι το χτύπημα της μπάλας με τη μύτη του παπουτσιού στο ποδόσφαιρο. Το επονομαζόμενο "σβήνω το τσιγάρο με τη σόλα", σε πιο δυναμικό mood. Κάτι τέτοιο θα είχαν στα υπόψη τους, εκεί στο Κρατικό και ξεκινάνε τουρνουά 5x5.

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης + τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + αλέξανδρος κόγκας

Το θέατρο είναι αθλητισμός. Ανεβαίνεις πάνω στο σανίδι, ήδη ζεσταμένος και οφείλεις μαζί με τους "συμπαίκτες" σου να παίξεις καλή μπάλα, για να κερδίσεις για τον εαυτό σου, τους γύρω σου κι όσους σε παρακολουθούν. Θα την ιδρώσεις τη φανέλα.

 τουρνουά 5Χ5

Το θέατρο είναι αθλητισμός. Ανεβαίνεις πάνω στο σανίδι, ήδη ζεσταμένος και οφείλεις μαζί με τους "συμπαίκτες" σου να παίξεις καλή μπάλα, για να κερδίσεις για τον εαυτό σου, τους γύρω σου κι όσους σε παρακολουθούν. Θα την ιδρώσεις τη φανέλα. Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος δεν είναι μόνο "αστικά" καθίσματα, μάρμαρα, καλοβαλμένες καταστάσεις και πολυτέλεια ανταποδοτική με ένα απόκομμα εισιτηρίου. Το Κρατικό είναι και μια αγκαλιά, για νιάτα, για όρεξη, για πειραματισμό, για παρουσίαση τοπικών νεανικών ομάδων. Το θέατρο είναι πρωταθλητισμός. Κάτι λιγότερο δεν σου ζητά. Απαιτεί από σένα τα μέγιστα. Σε θέλει από το καμαρίνι, έτοιμο. Σα να λέμε, από τα αποδυτήρια. Δεν τον ενδιαφέρει τι έκανες, πόσο χάλια πέρασες την υπόλοιπη μέρα σου. Σε θέλει εκεί έτοιμο να δώσεις τα πάντα, και μένα-εσένα που είσαι από κάτω, έτοιμο να αφουγκραστεί τα πάντα. Ή έστω ό,τι θέλει.

 τουρνουά 5Χ5

Το Κρατικό θα έχει δύο κερκίδες στη Μονή. Μια αριστερά και μια δεξιά μπαίνοντας στο μικρό της Λαζαριστών. Για γρασίδι-γκαζόν δεν προνόησε. Τουρνουά στο θέατρο είπαμε. Μην τα ισοπεδώσουμε κι όλα! Νέος κόσμος με φλέβα γεμάτη αίμα Τέχνης, αναζήτησης, προβληματισμού, πειραματισμού, συσκότισης στο βλέμμα και φώτισης στην καρδιά, θα "σουτάρει" για πέντε διαφορετικά τριήμερα. Μπες και δες. Εγώ; Δεν περιγράφω άλλο...

 τουρνουά 5Χ5

Οι σκηνοθέτες των 5 ομάδων μας μεταφέρουν από το "γήπεδο" στην τέχνη του θεάτρου και στην καρδιά των έργων που θα παρουσιάσουν:

ΝόVAN Theater Group («Απόψε στο Στράτφορντ» της Μάρας Γαβριηλίδου | 25-26-27 Μαρτίου 2016)

 τουρνουά 5Χ5

rejected: Στο 5x5 δεν σου επιτρέπεται ποτέ να παίξεις θέατρο, παρά μόνο τα τελευταία δέκα λεπτά και εφόσον κερδίζεις. Στο θέατρο μέσα στο θέατρο, σου επιτρέπεται να δεις τον αγώνα "άθλησης" του Σαίξπηρ, να βγει από τα πρώτα "σκοτεινά" του σημεία και να γελάσεις με τη ψυχή σου;

Λένα Πετροπούλου: Σε αντίθεση με τα ποδοσφαιρικά, η "χρήση της θεατρικότητας" στο Απόψε στο Στράτφορντ ξεκινά σχεδόν από το πρώτο λεπτό! Αόρατος ενορχηστρωτής της κατάστασης ο Σαίξπηρ! Ο αιφνιδιασμένος μας θίασος, χωρίς προπονητή και πλάνο δράσης, " παίζει θέατρο" για να καλύψει το σάστισμα και τις αδυναμίες του. Ο ένας καλύτερος "υποκριτής" κι ο άλλος λιγότερο, βαδίζουν μαζί σε κινούμενη άμμο, προσπαθώντας να κρυφτούν πίσω από το υποτιθέμενο σκηνικό ταλέντο τους! Τα αποτελέσματα τραγελαφικά! Όσο, λοιπόν, οι ποδοσφαιριστές ξέρουν από θέατρο, τόσο κι ο θίασος του Στράτφορντ ξέρει από μπάλα! Σα να μυρίζει... κόκκινη κάρτα!



Θέατρο του Βορρά («Chat» του Gustavo Ott | 1-2-3 Απριλίου 2016)

 τουρνουά 5Χ5

rejected: Στο 5x5 παίζεις και δεν μιλάς. Δεν δίνεις εντολές. Ράβεις το στόμα και τρέχεις. Οι δικές σας πέντε ιστορίες, σε αυτό ασφαλές μικρό τους σύμπαν, έχουν ήρωες που αγωνίζονται για τον εαυτό τους ή έχουν ανάγκη για επικοινωνία με το διπλανό τους; Ανάγκη για Chat.

Αντώνης Καραγιάννης: Οι ήρωές μας αγωνίζονται μόνοι - όπως κι ο κάθε ένας από εμάς κυνηγώντας ένα όνειρο - αλλά παράλληλα αναζητούν την επικοινωνία, την επιβεβαίωση, την αγάπη... Κανένα όνειρο εξάλλου δεν είναι ολοκληρωμένο αν δεν έχουμε την επιβράβευση των άλλων... Όλοι επί της ουσίας θέλουμε να γίνουμε αγαπητοί και αποδεκτοί από τον περίγυρό μας, μηδενός εξαιρουμένου. Διαφέρουμε μόνο στον τρόπο που το επιδιώκουμε. Το μέσο - στη συγκεκριμένη περίπτωση το internet - δε φταίει, εμείς επιλέγουμε αν θα το χρησιμοποιήσουμε σαν όπλο ή εργαλείο! Εμείς είμαστε αυτοί που έχουμε την ελευθερία της βούλησης. Ο καθένας από εμάς επιλέγει αν θα κλείσει τα προσωπικά του σύνορα ή θα τα αφήσει ορθάνοιχτα σε πείσμα του φόβου. Και μπαίνουμε με φόρα στον αγώνα...



ARS MORIENDI («Το αριστούργημα ή Τhe Re- Mohammed Τy Show» του Christian Lollike | 8-9-10 Απριλίου 2016)

 τουρνουά 5Χ5

rejected: Σε έναν αγώνα 5Χ5 η τρομοκρατία και ο ρατσισμός δεν υπάρχουν συνήθως. Ένα ριάλιτι show που καταπιάνεται με αυτές τις έννοιες, δε θα τις γιγάντωνε στην πραγματική ζωή;

Θάνος Νίκας: Και να που ήρθε η πραγματικότητα, την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο, ακόμα πιο δίπλα μας κι ακόμα πιο γιγάντια. Από το αεροδρόμιο των Βρυξελλών μέχρι τα βαλτόνερα της Ειδομένης απλώνεται μια έρημος του πραγματικού. Οι λέξεις ρατσισμός και τρομοκρατία έχουν παρεκκλίνει κατά πολύ από την σχεδόν ελιτίστικη ερμηνεία που συνήθιζε να δίνει η πολιτισμένη Ευρώπη. Ο ανθρώπινος πόνος είναι παντού ο ίδιος και μόνο ως τέτοιος οφείλει να αναγνωρίζεται.



ΟΜΑΔΑ ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ Α4Μ («Καντάν 2» βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Γιούκιο Μισίμα | 15-16-17 Απριλίου 2016)

 τουρνουά 5Χ5

rejected: Το 5x5 θέλει σώμα εν ενεργεία. Όχι έπαρση και πόζα, αλλιώς καιροφυλαχτεί το αυτογκόλ. Το σωματικό θέατρο-από την άλλη- με καταβολές από την Ιαπωνία και σύγχρονη μουσική, μπορεί να κερδίσει τον Έλληνα θεατρόφιλο;

Αθηνά Δράγκου: Το σωματικό θέατρο κινείται σε διαφορετικούς «χώρους» από αυτούς του δραματικού θεάτρου. Η εκφραστική δυναμική του σωματικού θεάτρου δεν μπορεί να κατανοηθεί με όρους της λογικής, της γραμμικής εξέλιξης και της ρητορικής. Το σώμα απαλλαγμένο από την καταδυνάστευση του νοήματος και του νοητικού περιεχομένου, τοποθετημένο στο εδώ και τώρα καλείται να βιώσει τις εμπειρίες στο εδώ και τώρα, να γίνει ταυτόχρονα το ίδιο σημαίνον και σημαινόμενο. Στην προκειμένη περίπτωση η παράσταση συνδυάζει στοιχεία του παραδοσιακού ιαπωνικού θεάτρου Noh, την αυστηρή φόρμα δηλαδή με την εσωτερική σουρεαλιστική γλώσσα του ιαπωνικού χορού butoh, όλα μαζί τοποθετημένα σ’ ένα ηχητικό σύμπαν διαλογικής αναζήτησης. Παρόλο που ακούγεται περίπλοκο, εξεζητημένο ή ελιτίστικο η παράσταση είχε στην πρώτη της εκδοχή (2014) πολύ μεγάλη απήχηση έχοντας κερδίσει και τους μυημένους σ’ αυτό το είδος και τους μη. Το θεατρόφιλο κοινό είναι πολύ πιο ανοιχτό και έτοιμο από όσο εμείς οι σκηνοθέτες νομίζουμε. Αρκεί η πρόθεση της γλώσσας που χρησιμοποιούμε να είναι καθαρή και ειλικρινής.



ΟΥΚ ΝΟΥΚ («Friday Bloody Friday» | 22-23-24 Απριλίου 2016)

 τουρνουά 5Χ5

rejected: Το 5x5 "ξεχνιέται" και "πεθαίνει" στο τραπέζι που θα φάει η παρέα μετά, πληρώνοντας τα χρωστούμενα της κράτησης. Στη "σκηνοθεσία της ζωής", η μνήμη, ο θάνατος και το σώμα κάνουν αιματηρές μόνο τις Παρασκευές μας;

Πάνος Δεληνικόπουλος: Το ότι κάτι πεθαίνει δε σημαίνει υποχρεωτικά ότι ξεχνιέται. Κι ίσως ο ασφαλέστερος τρόπος να κρατηθεί η μνήμη του ζωντανή, είναι όντως πάνω από ένα τραπέζι. Στο «εδώ και τώρα» της ζωής. Εκεί όπου τo σώμα «αιμορραγεί» καθ’ εκάστην, είτε συνειδητά, είτε ερήμην. Είτε προσφερόμενο, είτε επιβαλλόμενο. Ηδονιζόμενο, ή υποφέροντας. Η μνήμη εγγράφεται πάνω του, όμως η ίδια της το «αφαιμάσσει». Για να μπορέσει να επουλώσει τις πληγές, ή να τις μετουσιώσει σε εμπειρία. Γιατί ο θάνατος -όπως κι η ζωή- βαίνει εσαεί παρών.



Δείτε περισσότερα για κάθε έργο στο Δελτίο Τύπου

 τουρνουά 5Χ5

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης + τάσος θώμογλου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + αλέξανδρος κόγκας