Στην παράσταση 'Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας'

Επιστροφή στις ρίζες. Στην ελληνικότητα την βαθιά. Τον έρωτα τον πρωτόλειο.

"Μια βοσκοπούλα αγάπησα, μια ζηλεμένη κόρη,
και την αγάπησα πολύ, ήμουν αλάλητο πουλί, δέκα χρονών αγόρι"...


Επιστροφή στην αγάπη που κάνει κύκλους στο χρόνο και εμφανίζεται συντριπτικά συγκινητική.

Πατροπαράδοτη αλήθεια στη σκηνή του Βασιλικού Θεάτρου. Εκεί που παρουσιάζεται ο "Αγαπητικός της Βοσκοπούλας".

"Μια μέρα που καθόμαστε στα χόρτα τ΄ ανθισμένα, Μάρω ένα λόγο θα σου
πω,
Μάρω, της είπα, σ΄αγαπώ, τρελαίνομαι για σένα"...


Επιστροφή στις αξίες. Εκεί που-τα είπαμε- η αγάπη είναι πρώτη ύλη και η αγνότητα σημαία. Εκεί που η τιμή μετρά πιο πάνω από καθετί. Εκεί που ο πόνος βαθιά ριζώνει στη καρδιά κι ο χρόνος δεν τον γιατρεύει.

"Από τη μέση με άρπαξε, με φίλησε στο στόμα,
και μου είπε για αναστεναγμούς, για της αγάπης τους καημούς, είσαι μικρός ακόμα"...

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + οδυσσέας κοσμάτος
Αυτοσχεδιασμός
Αυτοσχεδιασμός


Ο Σταμάτης Φασουλής αγαπάει συγκινητικά το έργο του Δημήτρη Κορομηλά. Το καταλαβαίνεις στο πρώτο λεπτό, σαν παρακολουθήσεις την παράσταση του Βασιλικού Θεάτρου.
Η Ελλάδα σε ένα "δραματικό ειδύλλιον εις πράξεις πέντε". Με το "Μήτρο" της, την "Κρουστάλλω", τον "Γκέρλα", τον "Λιάκο, τον τρελούτσικο, της κύρα-Γιάνναινας τον γιο", τον "Χρόνη", τον "Γκούρα", την προξενήτρα της, τον "Τζάλα" και τον "Θύμιο".

"Αχ, είναι τα λόγια σου χρυσά, μα ο καημός μου εμένα είναι μολύβι
στη καρδιά. Κι αν θες να την χρυσώσεις, θα ΄χει χρυσάφι μια σταλιά και το
περίσσιο βάρος".


Ο έρωτας-κλέφτης στο χρόνο και θαμμένος μέσα στα πρέπει, λαϊκό ανάγνωσμα στα χείλη και παραμύθι στο σανίδι, γίνεται. Σε φόντο-σκηνικό δια χειρός Μανόλη Παντελιδάκη, ανθοστόλιστη ηθογραφία να φτιάχνει στη σκηνή του Βασιλικού Θεάτρου. Προς τιμήν του...

"Εσύ κυρά μου, να το λες, που ξέρεις τι είναι η αγάπη;
Αμ δεν θυμάσαι μια φορά τι μου έλεγες με πόνο,
για εκείνον που αγάπησες στα πρώτα σου τα χρόνια;
Αν πήρες άντρα πλούσιο κι ήρθες εδώ να ζήσεις,
μα η καρδιά σου απόμεινε στο τόπο σου για πάντα,
ο άντρας σου ήταν καλός, ήσουν καλή για εκείνον,
μα θα ήσουν καλύτερη, αν έπαιρνες τον άλλον.
Μην τα χωρίσεις τα παιδιά που τόσο αγαπιούνται.
Θε να ΄ναι κρίμα κι άδικο."

Αυτοσχεδιασμός
Αυτοσχεδιασμός
Αυτοσχεδιασμός

Έρωτας σε δεκαπεντασύλλαβο. Έρωτας στα χρόνια της φτώχειας. Που ο καιρός τον επιστρέφει εκδικητικά και τον κάνει πανηγύρι. Σε ένα ξέφρενο γλέντι παράδοσης, με ένα θίασο 35 ατόμων επί σκηνής, να σε προτρέπει σε γυρισμό στα παλιά. Τα πίσω που άφησες, τα καλοθαμμένα. Αυτά που η γραφικότητα ζωγράφισε με αλήθεια. Ηθογραφία σε έξυπνα κοστούμια με την υπογραφή του Μανόλη Παντελιδάκη και χορογραφημένα με τραγούδια μνήμης από τον σπουδαίο Δημήτρη Παπάζογλου.

"Δεν έχει η μάνα γηρατειά, ποτές δεν αποσταίνει,
σαν πάει να ανάψει ένα κερί για χάρη του παιδιού της".


Δυο μάνες μοιράζονται τη σκηνή. Δυο συμμαθήτριες-κι αυτές- από τα παλιά. Η Φιλαρέτη Κομνηνού που επέστρεψε στο Κ.Θ.Β.Ε. μετά από 13 χρόνια και η Έφη Σταμούλη που μόλις πέρυσι χαρακτήρισε το θεατρικό σαλονικιώτικο χειμώνα με την "Σωτηρία" της. Και είναι και η πικρή στιγμή της κατάρας, που σε γυρνά στα έγκατα του καρπού σου. Εκεί στο πριν ανθίσεις...

"Ε, που να πάθεις συμφορές, όσες σου δείχνω τρίχες.
Να χάσεις όλο σου το βιος, γυμνή να περπατήσεις.
Και μια ψυχή να μη βρεθεί να σε ψυχοπονέσει.
Όσο είναι ο μάκρος του ουρανού, κι η θάλασσα του βάθου,
τόσο να βρίσκεσαι μακριά, στον άλλονε τον κόσμο"...

Αυτοσχεδιασμός
Αυτοσχεδιασμός
Αυτοσχεδιασμός
Αυτοσχεδιασμός
Αυτοσχεδιασμός
Αυτοσχεδιασμός

Μια παράσταση μπολιασμένη με τραγούδια που όλοι σιγοτραγουδήσαμε και κάτι μας θυμίζουν. Καταγωγή, καταβολή, κι απαρχή αλήθειας.  Η Έφη Σταμούλη με σθένος γίνεται η "κυρα-Γιάνναινα". Ο Ταξιάρχης Χάνος βαθιά συγκινητικός σαν ψάχνει την καλή του. Κι είναι και εκείνη η στιγμή, που ο Χάνος δεν το καταλαβαίνει...σαν τραγουδά τη "Βοσκοπούλα" και ριγούν τα τείχη της πλατείας του θεάτρου. Ένας λυρισμός σε νότες και χορδή, που δεν συναντάς συχνά.
Όσο για την Φιλαρέτη Κομνηνού; Δικαίως κερδίζει το μεγάλο χειροκρότημα. Εκείνο που της αναλογεί γνωρίζοντας πως το ταλέντο, η πυγμή και το τσαγανό πάνω στο σανίδι, πηγάζουν μόνο μέσα από την πολύ δουλειά. Δουλειά και εμπειρία. Για μία ακόμη φορά, η Φιλαρέτη Κομνηνού είναι λόγος για παράσταση.

"Όταν μου είπε έχε γεια κι εγύρισε να πάγη,
ένιωσα την καρδούλα μου, που μέσα της ερράγη"...


Τα φυλλοκάρδια αγάπης σε ένα παραδοσιακό γλέντι, με τραγούδια, κατάρες, κέφι και πίκρες...από Τρίτη έως και Παρασκευή στις εννιά το βράδυ, για όλο το καλοκαίρι, δίπλα στη θάλασσα. Με κλιματισμό. Σε έναν κλειστό χώρο στη σκεπή και ανοιχτό στην ανατροφή μιας φυλής. Ελληνικότητα σε άσπρο μπλε, να μην ξεχνάμε ότι μας χαρακτηρίζει...Όσο περνάνε τα χρόνια και λησμονάμε να γυρίσουμε, να ρίξουμε μια ματιά πίσω... 

"Μεγάλωσα και την ζητώ, άλλον ζητά η καρδιά της,
και με ξεχνάει το ορφανό.
Εγώ όμως δεν το λησμονώ, ποτέ το φίλημα της"...

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + οδυσσέας κοσμάτος