Στιγμές και όλη η ατμόσφαιρα από την 'Αγγέλα' του ΚΘΒΕ

...στη Μονή Λαζαριστών, ένα ταξίδι στις ρίζες μας.

Στην Ελλάδα, λίγο μετά τον εμφύλιο. Στην Ελλάδα της ντομπροσύνης, της βαθιάς παράδοσης, της πρώτης ύλης. Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος επέλεξε να ανεβάσει τη θρυλική "Αγγέλα" του Γιώργου Σεβαστίκογλου, σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη. Στην ταράτσα της ψυχής μας, η ιστορία μιας κοπέλας, που αψήφησε τα δεδομένα, απαρνήθηκε τα αυτονόητα και υπηρέτησε ό,τι ζήτησε η καρδιά της -σταράτη και μόνη παραγγελιά- στο καφενέ του λυτρωμού της.

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + αλέξανδρος κόγκας

Slideshow με φωτογραφίες του rejected από την παράσταση, σε μουσική του Μπάμπη Παπαδόπουλου

Φτωχολογιά και αξιοπρέπεια. Θάλασσα και υποταγή. Σουγιάς και ζεϊμπεκιά. Αναβλύζει ελληνικότητα και μοσχοβολά ταλέντο η παράσταση που ξεκινά. Ένα υπέροχο σκηνικό από τη Κέλλυ Βρεττού, μια κραυγή στην αρχή και άλλη μια στο τέλος, συντελούν στο να ξεκινήσει και να ειπωθεί η ιστορία του παρελθόντος σε ενεστώτα χρόνο. Στο χρόνο, που αφορά πια όλους μας. Περισσότερο από ποτέ άλλοτε...

Ο Γιώργος Παλούμπης σκηνοθετεί ευρηματικά το εξαιρετικό έργο του Σεβαστίκογλου, αφαιρώντας κάθε είδους "μουσειακή υγρασία". Δίνει φως και κατεύθυνση στην απαρχή μας. Μας κλείνει το μάτι, ψιθυρίζοντάς μας την αφετηρία. Εκεί που η αγάπη κάνει κουμάντο, το κακό ελίσσεται και το θάρρος σπαρταρά. Σε μελωδίες του Μπάμπη Παπαδόπουλου ταγμένες στην ηθογραφία της ψυχής μας.

Αγγέλα
Αγγέλα

"Αγγέλα με λένε, όχι Τασία" είναι η φράση της αγνής και τραχιάς κοπέλας από το χωριό που εισρέει τη δεκαετία του '50 σε αστικό σπίτι.
Η "Αγγέλα" δεν είναι διατεθειμένη να αναπληρώσει κενό ανθρώπου. Δεν θα πάρει τη θέση του. Δεν θα είναι μία ακόμη, σαν μια άλλη. Ζητά δουλειά και ονειρεύεται ζωή. Ζωή-ταξίδι σε άσπρο και μπλε. Σαν τα χρώματα της στολής ενός ναύτη. Στον απέραντο ορίζοντα της θάλασσας της αγάπης.

Η "Αγγέλα" κουβαλά πληγές. Τραύματα και απώλειες. Όπως κάθε ήρωας σε αυτό το έργο. Ο "Γολγοθάς" για τον καθένα σε άλλη μορφή. Τον σηκώνει, τον κουβαλά, τον παίρνει παρέα στο μαξιλάρι του τις νύχτες. Τον ξημερώνει με αναφιλητά. Και είναι και εκείνη η αίσθηση της απώλειας που σου τρώει τα σωθικά, ανάγκη για αγάπη.

Αγγέλα
Αγγέλα

"Μια Κυριακή απόγευμα, είχα έναν άνθρωπο. Είχα έναν άνθρωπο κι έπιανα μπράτσο".
Η Κατερίνα Αλέξη στον ομώνυμο ρόλο, δίνει σάρκα και οστά στη κάθε "Αγγέλα" που υπάρχει και σήμερα, ανάμεσά μας. Που υψώνει ανάστημα. Κι όταν όλοι οι άλλοι, με σκυμμένο κεφάλι, κάνουν ένα βήμα πίσω, εκείνη με βλέμμα καθαρό και καρδιά που σκιρτά από πυγμή, κάνει ένα βήμα μπρος. Αγέρωχη. Με πίστη στα ιδανικά της.
Δεν λυγάει. Δεν δίνει το δικαίωμα στην ήττα της ηθικής. Δεν το διαπραγματεύεται.
Με σθένος μάχεται για τα απλά. Τα βασικά. Τις αξίες που κανείς δεν μπορεί να της αρπάξει. Δηλώνει παρούσα εκεί.

Στο δωματιάκι με τον "Λάμπρο" της. Το παράθυρο της πρώτης, βαθιάς αγάπης της. Τον άνθρωπο που τα μάτια του, της φέρουν στο νου, ό,τι πιο αγαπημένο στερήθηκε. Και εκείνος, ο "Λάμπρος" της, βουτηγμένος στη θάλασσα και την αγάπη του, σερνικό από τα λίγα και τα ξεχωριστά, παλεύει για το δίκιο. "Φουρτουνιασμένος" στα πελάγη του έρωτα και της αναζήτησης της αλήθειας.

Αγγέλα
Αγγέλα

Τάχα ατρόμητοι οι δυο τους, πολεμούν το άνισο. Δεν θέλουν να το βλέπουν ολόγυρα. Ποια μεγάλη αγάπη, δεν ζήτησε δικαίωση στο σύμπαν; Ποια άραγε το κατάφερε, τελικά;
Ο Μιχάλης Συριόπουλος, στο ρόλο του "Λάμπρου", με σουγιά στο βλέμμα και καρδιά ερωτοβολημένου, ρίχνει άγκυρα στην αγάπη, πριν ο ήχος από το νταούλι των "Εηβαλάδων" του παίξει άσχημο παιχνίδι.
"Ή όλος ο ντουνιάς είναι μπαμπέσης και άτιμος. Ή μπαμπέσηδες και άτιμοι όλοι τους, που μας κυβερνάνε".

Το μερτικό στη χαρά, γαϊτανάκι σε γιορτή.
Διονυσιακό γλέντι το καρδιοχτύπι της αλήθειας και στην άκρη άξαφνα το πικρό τέλος.

"Πατρίδα θα πει, τα σπίτια και η τιμή ολωνών μας. Όλα μαζί. Όχι μοναχά, μην τα πατήσει ξένος-μην τα νυχτοπατήσει και ντόπιος".

Αγγέλα
Αγγέλα
Αγγέλα

Ο Στράτος" του Νικόλα Μαραγκόπουλου, ηδονικά απόλυτος, αψύς και ευλογημένα "σκοτεινός", σαν από πάντα έτοιμος να αμαυρώσει το φως. Να βάψει με αίμα το πάθος, αν χρειαστεί ακόμα και της "Γεωργίας" που ιδανικά ενσαρκώνει η Μαρία Χατζηιωαννίδου. Η αχίλλειος πτέρνα της "Γεωργίας", να ζει στη σκιά και τη βία ενός παλικαριού.
Να δέχεται το ξύλο και να υπομένει. Τα σφάλματα να τα ωραιοποιεί. Τα λάθη να τα "μακιγιάρει" φτηνά και να συναντά τις υπηρέτριες, να τα ξορκίζει πάνω στην κουβέντα. Να τα πηγαίνει στο γλέντι του γάμου του Μένιου και της Φανίτσας και να τσαλαπατά τα κουφέτα ένα-ένα. Του γάμου του αστυφύλακα και της υπηρέτριας.
Και παραδίπλα η φιγούρα της "Άννας" που ερμηνεύει η Σοφία Καλεμκερίδου και λαχταρά "να την πάρει και αυτήν κάποιος, κι ας μην είχε μήτε τερερέμ".

Αγγέλα
Αγγέλα
Αγγέλα

Και αυτή η κραυγή του τέλους, ίδια με την αρχή του έργου. Η αδελφή του "Λάμπρου" που "έφυγε από ένα μπαλκόνι, δια λόγους ερωτικής απογοήτευσης", ποιος "Μένιος" ζητά να μη το σκαλίζουμε;

Τα τραύματα της Ελλάδας, απλωμένα σε μπουγάδα με λευκά σεντόνια μαρτυρούν την ηθογραφία της καρδιάς μας. Του Έλληνα που δεν αγαπά το άδικο. Της κάθε "Αγγέλας" που βουβά καρτερά το δικό της "λιμάνι" για πρώτη και μοναδική φορά. Σώμα με σώμα.

Φλέβα που πάλλεται στο λαιμό, για ανάσα.

Αγγέλα
Αγγέλα

Άξαφνα άναψαν τα φώτα του θεάτρου. Η "Αγγέλα" ξεκινά τη βόλτα στη ζωή, με τα "θέλω" της στην πρώτη γραμμή, τις νύχτες που αναζητάς το βάλσαμο σε μια θεατρική αίθουσα. Έκανα να φύγω. Να κλείσω τη πόρτα του θεάτρου και να ξαναβγώ στη ζωή. Μάταιος κόπος. Το προσπάθησα. Μα την άκουγα την "Αγγέλα", φεύγοντας, ακόμα, πίσω σκιά μου αναστημένη, να μου γλυκοχαμογελά. Να μου βουρκώνει τα μάτια και να μου ψιθυρίζει στο αυτί...

"Μου σφύριζες και κατρακυλούσα, σαν τρελή τη σιδερένια σκάλα να σε ανταμώσω... Θα μου σφυρίζεις κι από εκεί που πας. Και θα τρέχω πάνω στα νερά, να ΄ρθω κοντά σου. Δεν θα φύγεις. Θα σου τα πω όλα και δεν θα φύγεις. Κι ας μας σκοτώσουν και τους δυο."

Αγγέλα
Αγγέλα
Αγγέλα
Αγγέλα

INFO παράστασης

«ΑΓΓΕΛΑ» του Γιώργου Σεβαστίκογλου
Μονή Λαζαριστών, Σκηνή Σωκράτης Καραντινός
Έναρξη: 22/1/16

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης
Σκηνικά-Κοστούμια: Κέλλυ Βρεττού
Μουσική σύνθεση: Μπάμπης Παπαδόπουλος
Σχεδιασμός φωτισμού: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Βοηθός σκηνοθέτη: Θάνος Φερετζέλης
Βοηθός σκηνογράφου-ενδυματολόγου: Χρύσα Σερδάρη
Οργάνωση παραγωγής: Φιλοθέη Ελευθεριάδου

Παίζουν με αλφαβητική σειρά: Κατερίνα Αλέξη (Αγγέλα), Έφη Δρόσου (Κυρία Παπά), Χρύσανθος Καγιάς (Αστυνομικός), Σοφία Καλεμκερίδου (Άννα), Νίκος Κολοβός (Γιατρός), Πέλλα Μακροδημήτρη (Φανή), Νικόλας Μαραγκόπουλος (Στράτος), Γιολάντα Μπαλαούρα (Η κυρία της Φανής), Σταυριάννα Παπαδάκη (Νέρα), Παναγιώτης Παπαϊωάννου (Μένιος), Μιχάλης Συριόπουλος (Λάμπρος), Γιώργος Σφυρίδης (Κορυφαίος Εϊβαλάδων), Θάνος Φερετζέλης (Γκαρσόνι), Μαρία Χατζηιωαννίδου (Γεωργία).

Συμμετέχουν επίσης:
Πηνελόπη Βασιλείου, Χρήστος Διαμαντούδης, Ελένη Ζιάννα, Γιάννης Καράμπαμπας, Μαρία-Ελένη Κούζου, Σταυρούλα Κουλούρη, Γιώργος Μαντζιάρης, Νίκος Μήλιας.

Δείτε περισσότερα για την παράσταση στο Δελτίο Τύπου

Διαβάστε τη συνέντευξη της Κατερίνας Αλέξη που ενσαρκώνει την Αγγέλα

Διαβάστε τη συνέντευξη του Νικόλα Μαραγκόπουλου που ενσαρκώνει τον Στράτο

Διαβάστε τη συνέντευξη του Παναγιώτη Παπαϊωάννου που ενσαρκώνει τον Μένιο

Αγγέλα
Αγγέλα
Αγγέλα

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + αλέξανδρος κόγκας