Στα 'Ανεμοδαρμένα Ύψη' από το Κ.Θ.Β.Ε., σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού

"Όλοι οι αμαρτωλοί είναι δυστυχισμένοι στον Παράδεισο"... Του έρωτα το ανεπίδοτο αργοκαταστρέφει το σύμπαν. Άλλωστε, είναι γνωστό... "η εκδίκηση είναι μαχαίρι χωρίς λαβή και αυτός που το κρατάει, μπορεί να κοπεί περισσότερο, από αυτόν που κυνηγάει".

Ο ανεκπλήρωτος έρωτας που δεν λογίζεται όρια, κοντέρ και ανατροπές. Ο άνθρωπος, ατελές ον, θα πεθάνει κουρασμένος από έρωτα. Στην κορφή της επιθυμίας όταν κάτι δεν επιτευχθεί, έρχονται τα "Ανεμοδαρμένα Ύψη" να σου συντρίψουν τα σκοτάδια. Εκβιαστικά να τα βγάλεις στο φως. Και έτσι ανακουφισμένος, να "λιώσεις" μαζί τους. Στον πάγο που θέλεις να δρασκελίσεις, μα αιχμάλωτο σε κράτησε να υποφέρεις. Το μυθιστόρημα της Έμιλυ Μπροντέ είναι η θεατρική επιλογή του Γιάννη Καλαβριανού, γι' αυτή την άνοιξη, στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης
Ανεμοδαρμένα Ύψη
Ανεμοδαρμένα Ύψη

"Εγώ στον Παράδεισο έκλαιγα συνεχώς, μέχρι που οι Άγγελοι θύμωσαν και με πέταξαν στα χερσοτόπια, δίπλα από τα Ανεμοδαρμένα Ύψη."

Κατοικώντας στην απόγνωση. Βιώνοντας τον έρωτα που μαραίνεται πριν καν ανθίσει. Μια διαρκής αντεκδίκηση στο βάθος του αδυσώπητου χρόνου. Άνθρωποι που θέλησαν να αγαπηθούν μα δεν στάθηκαν αρκετοί στο ύψος των περιστάσεων. Κι η Νέλλυ, η υπηρέτρια της Έφης Σταμούλη, στα δύο άκρα της ιστορίας, να γίνεται συνεπιβάτης σου και να συνδράμει στο αδύναμο του έρωτα. Την αχίλλειο πτέρνα που πάντα θα σε καταδιώκει. Η Έφη Σταμούλη καταγίνεται με το αφηγηματικό θέατρο που δημιουργεί συνάμα ολόγυρά της κινηματογραφική πλοκή και "τραβάει" το νήμα της ιστορίας που πρέπει να φτάσει στο τέλος. Με ρυθμό και νεύρο, με αγωνία και χιούμορ, σε "χώνει" στο τούνελ του φοβικού έρωτα, που δεν είχε την τόλμη να φτάσει στα ύψη.

"Η καλή ψυχή ομορφαίνει τον άνθρωπο, όχι το χρώμα των ματιών".

Ο Γιάννης Καλαβριανός με μια έξυπνη διασκευή, έβγαλε εις πέρας στο σανίδι, ένα μυθιστόρημα 500 σελίδων και μια πορεία δύο οικογενειών στο διηνεκές. Το ρομάντζο των φαντασμάτων, με τη συνδρομή του Αντώνη Σολωμού, της Αλεξίας Μπεζίκη, του Άγγελου Τριανταφύλλου στην μελωδία της ατμόσφαιρας, το μισοφορούμενο σκηνικό του Γιάννη Θαβώρη και τα καλόγουστα κοστούμια της Αλεξάνδρας Μπουσουλέγκα και της Ράνιας Υφαντίδου, λειτούργησε στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών. Το πρώτο τρίλεπτο της παράστασης, χαρακτηρίζει την εκκίνηση του μίτου. Και έπειτα τα πάθη και τα λάθη λαμβάνουν χώρα...

Ανεμοδαρμένα Ύψη
Ανεμοδαρμένα Ύψη

"Αν όλος ο κόσμος καταστρέφονταν, θα έβρισκα τρόπο να ζω. Αν όμως, χάνονταν εκείνος, δεν θα μου έμενε απολύτως κανένας λόγος για να συνεχίζω. Η αγάπη μου για τον Λίντον είναι σαν τα φύλλα των δέντρων του δάσους, που τα αλλάζουν οι εποχές και ο χρόνος. Η αγάπη μου όμως για τον Χήθκλιφ, είναι σαν τους βράχους κάτω από τα δέντρα. Αιώνια και αναλλοίωτη".

"Χαμένα" λόγια μπερδεύονται στη δίνη του ημίφωτος. Ανακατεύονται στον λαβύρινθο της ζωής και πλέκουν τον ιστό της αγάπης που δεν ήξερε να πάει στο παραπέρα...  

"Όταν ο τύραννος βασανίζει τους σκλάβους, αυτοί βασανίζουν με την σειρά τους, από κάτω. Μπορείς να με τυραννάς όσο θέλεις, εάν αυτό σε διασκεδάζει. Τρελαίνεσαι όταν οι άνθρωποι γύρω σου είναι ευτυχισμένοι και χαίρεσαι μόνο όταν τους κάνεις να πονάνε".

Ο Γιώργος Γλάστρας, συνεργάτης χρόνων του Γιάννη Καλαβριανού, με επιτυχίες όπως το "Γιοι και Κόρες", "Αβελάρδος και Ελοΐζα", "στοιχειώνει" την παράσταση με την επιβλητική του εμφάνιση ως Χήθκλιφ, επιστρέφοντας στο σανίδι που σπούδασε. Η Αρετή Σεϊνταρίδου, η Αγγελική Νοέα, η Αίγλη Κατσίκη και η Μαριάνθη Παντελοπούλου, τέσσερα γοητευτικά θηλυκά, στήνουν το παζλ του λαβύρινθου της αγάπης που σκόρπισε νιφάδες μες τη σκόνη της ζωής.

Ανεμοδαρμένα Ύψη
Ανεμοδαρμένα Ύψη

"Αν μπορούσα να αλλάξω τον χαρακτήρα και την συμπεριφορά μου, θα το έκανα. Γιατί το θέλω πιο πολύ από καθετί στον κόσμο. Γιατί η αγάπη που νιώθω για σένα, είναι πιο βαθιά από καθετί στον κόσμο".

Ο Γρηγόρης Παπαδόπουλος και ο Γιώργος Κολοβός, δύο από τους πιο ταλαντούχους Θεσσαλονικείς ηθοποιούς που υπάρχουν, στέκονται επάξια στο κάδρο του αλησμόνητου. Από δίπλα, ο Ορέστης Χαλκιάς "αιμοπτύει" ταλέντο κι ο Ορέστης Παλιαδέλης μαγνητίζει το βλέμμα του θεατή. Τέλος, ο Κωστής Ραμπαβίλας αποδεικνύει-παρά το μικρό της ηλικίας του- πως το ταλέντο, το μέτρο και η νίκη, μπορούν να αποδίδονται "συνισταμένως", με τον πιο σεμνό τρόπο, σε μια ερμηνεία.

"Εσύ δεν έλεγες πως ήμουνα το φως σου; Πως δεν μπορούσες να χαρείς αν έλειπα εγώ; Εσύ δεν ήσουν που έλεγες στα αηδόνια να σωπάσουν, για να με αφήσουν να κοιμηθώ;"

Μια καθημερινά γεμάτη πλατεία θεάτρου, με θεωρεία και εξώστη ανθρώπων που ζουν την επιταγή του έρωτα δίχως αντίκρισμα, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, σηκώνει την κόκκινη βελούδινη αυλαία στα πράγματα που μέσα σου κουβαλάς. Και είναι τόσα -αχ, είναι τόσα πολλά- για να τα αντέξεις....

Ανεμοδαρμένα Ύψη
Ανεμοδαρμένα Ύψη

"Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι σε αυτή τη γη που γερνούν από τα νιάτα τους και δεν πεθαίνουν όταν ακόμη δεν πρέπει. Κάποιοι χάνονται από ηδονή, κάποιοι από την πολλή μελέτη, άλλοι από μόχθους, βαριεστημάρα ή από τρέλα. Και κάποιοι από μαραζωμένη ή σπασμένη καρδιά. Αυτή η τελευταία, είναι η αρρώστια που θερίζει τους περισσότερους. Είτε γιατί τους χτύπησε με φόρα, είτε γιατί δεν τους χτύπησε ποτέ".

Μετά από δύο ώρες, βγήκα έξω από το θέατρο, στη θάλασσα, εκείνη τη σκοτεινή και την ατέλειωτη. Εκείνη που σαν της φυσά το αεράκι το κύμα ορμητικά σου χαστουκίζει το πρόσωπο. Και τα οχυρά μεμιάς γκρεμίζονται. Αφήνονται έρμαια στο πάθος του κάθε τυχαίου περαστικού. Όντως, δεν είναι τόσο δύσκολο να πεθάνει κανείς. Το αληθινά δύσκολο είναι να αγαπηθεί. Γι' αυτό σου λέω, δεν είναι μόνο ό,τι ζεις, ζωή. Δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό ζωή. Δεν μπορεί...



Ανεμοδαρμένα Ύψη
Ανεμοδαρμένα Ύψη

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης