Στην θεατρική παράσταση 'Αντιγόνη'

Σύγκρουση. Η αρχή της τραγωδίας του ανθρώπου.
Όλα τα "είδη" της ανθρώπινης υπόστασης μέσα σε ένα κείμενο-πάνω σε ένα σανίδι.
Η αλαζονεία της εξουσίας, η "τύφλωση" στο αγνό. Στο απλό.
Στάχτη τα ταπεινά.
Μια "Αντιγόνη" που πλέον είναι διατεθειμένη για τα πάντα. Τώρα. Στο πλήρωμα του χρόνου.

"Άσκοπο να πασχίσω να σου αλλάξω γνώμη.
Τώρα, και να ΄θελες, δεν θέλω εγώ να σε έχω σύμμαχο μου.
Κράτα τη γνώμη σου, εγώ τον αδελφό μας θα τον θάψω.
Θα ΄ναι ευλογία να πεθάνω γι αυτό.
Αγαπημένη θα ησυχάζω πλάι σε αγαπημένο και θα έχω κάνει έγκλημα ιερό."

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | χαρά κίκα + λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + οδυσσέας κοσμάτος
Αυτοσχεδιασμός
Αυτοσχεδιασμός

Ένας αδερφός. Μια ανεπίτρεπτη ταφή σώματος. Μια ανάγκη, η καρδιά να ξεπεταχτεί μέσα από το χώμα.
Ο Σοφοκλής έγραψε για τα ανθρώπινα δεινά και συνάμα για τα πιο ανυψωτικά ιδεώδη.

"Ένα μοναχά μας κρατάει: η ελπίδα.
Όμως κι αυτή αβέβαιο ταξίδι, δεν ξέρεις που θα βγάλει.
Η ελπίδα είναι για πολλούς βάλσαμο και πνοή.
Όμως για κάποιους άλλους είναι απάτη.
Παγίδα, πλάνεμα των κούφιων ονείρων.
Γλιστράει μέσα τους γλυκά και τους αποκοιμίζει,
ωσότου ανυποψίαστοι πατήσουν στη φωτιά.
Σοφά το είπαν...όταν θεός βαλθεί να σε ρημάξει,
θολώνει ο νους σου.
Το κακό σου φαίνεται καλό.
Και τότε πια, μετράει αντίστροφα ο χρόνος,
καραδοκεί η συμφορά."

Αυτοσχεδιασμός
Αυτοσχεδιασμός

Φέτος το καλοκαίρι, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, ο Θέμης Μουμουλίδης σκηνοθετεί και παρουσιάζει ανά την Ελλάδα, την αγαπημένη αρχαία τραγωδία. Τον ορισμό της διαχρονικότητας.

"Χειρότερο κακό από την αναρχία δεν υπάρχει.
Η αναρχία αφανίζει πολιτείες, γκρεμίζει σπίτια, σπάει τις γραμμές των συμπολεμιστών
και τους σκορπάει σε άτακτη φυγή.
Ότι απομένει όρθιο, το σώζει η πειθαρχία."

Αυτοσχεδιασμός
Αυτοσχεδιασμός

Ένα κείμενο σπαρταριστά αιώνιο. Να σκιρτά και καμαρώνει στο πέρασμα του χρόνου στεντόρειο για την αντοχή του σε κάθε φθορά.
Υποδειγματικά σκηνοθέτησε, για μία ακόμη φορά, ο Θέμης Μουμουλίδης.
Έχοντας εξαιρετικούς συντελεστές στο πλάι του.
Όπως την Παναγιώτα Πανταζή που μετέφρασε και απέδωσε.
Την Παναγιώτα Κοκκορου που έξυπνα έστησε σκηνικό και έφτιαξε κοστούμια.
Άρτια μουσική από το Σταύρο Γασπαράτο.

"Έρωτα εσύ, που βγαίνεις πάντα νικητής,
όποιον χτυπάς τον κάνεις σκλάβο.
Δεν σου ξεφεύγει ούτε αθάνατος θεός,
ούτε κανείς από τους εφήμερους ανθρώπους.
Κι όποιον τον κατέχεις, τον μεθάς, χάνει τον εαυτό του."

Αυτοσχεδιασμός
Αυτοσχεδιασμός

Ήρωες που πίστεψαν στην "ημέρα" και βούτηξαν στο μαύρο φως.
Νικητές και ηττημένοι δίνουν σκυτάλη, σε δόξα και παρακμή.
Επιφάνεια που διαλύεται.
Ουσία που καταδυναστεύεται από την εμμονή του δεδομένου. Του απόλυτου.
Αξιοπρέπεια λασπωμένη σε συντρίμμια.

"Το σίδερο, όσο γερό και να ΄ναι, όταν πυρώσει και σκληρύνει στη φωτιά, ραγίζει, γίνεται κομμάτια.
Και τα άλογα τα ατίθασα, ξέρω πως ημερεύουν, άμα τους σφίξεις τα λουριά.
Γιατί είναι αδιανόητο να παριστάνει τον αγέρωχο, αυτός που είναι δούλος των άλλων."

Αυτοσχεδιασμός
Αυτοσχεδιασμός

Αγάπη που θέλει να ανθίσει μέσα από πληγές και χαρακώματα.
Πόλεμος ψυχών και άδικο που βολοδέρνει στα σκοτάδια της ψυχής.
Νέμεσις καταληκτική και λειψές καρδιές ανέτοιμες να υψώσουν ανάστημα-παρά κρατάνε το κοντάρι. Απλά.
Πόνος βαθύς και αναστεναγμός το αυτονόητο.
Δάκρυ που δεν βγαίνει από το μάτι και αλυχτά σαν λύκος στην νύχτα του "θα ΄πρεπε".
Όλα στο βωμό της αυτοθυσίας. Που κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί. Κανείς δεν μπορεί να νιώσει.

"Η πεμπτουσία της ευτυχίας είναι η φρόνηση.
Ότι έχει μέσα του θεό, πρέπει να το σεβόμαστε.
Η αλαζονεία, τα μεγάλα λόγια, με μεγάλες πληγές πληρώνονται.
Για να μας μάθουν να σκεφτόμαστε, όταν είναι πια πολύ αργά."

Αυτοσχεδιασμός
Αυτοσχεδιασμός

Ο Νικήτας Τσακίρογλου, ένας δωρικός "Κρέων". Κύριος των μέσων του, που "αναπνέει" με δυναμισμό πάνω στο σανίδι.
Ο Σταύρος Ζαλμάς, "φύλακας", με ευαισθησία και πολυεπίπεδη ερμηνεία.
Η Ελένη Ζαραφίδου, μια υποταγμένη "Ισμήνη" και ο ταλαντούχος Γιώργος Παπαπαύλου, για μία ακόμη φορά εξαιρετικός.
Εδώ, ως "Αίμων" κερδίζει και πάλι το στοίχημα.
Ο Νίκος Αρβανίτης, ο Κώστας Φαλελάκης και η Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου, ηθοποιοί που τους έχεις στο θίασο και αισθάνεσαι ασφαλής.
Και τέλος, η Ιωάννα Παππά στον ομώνυμο ρόλο, καταλυτική. "Αντιγόνη" με την ορθότητα του θηλυκού που έχει την ετοιμότητα να χάσει τα πάντα.
Σε μια αξιοπρόσεκτη ερμηνεία.

"Λένε την πέτρα αυτή, που λιώνει από το πόνο,
αδιάκοπα οι βροχές τη δέρνουν και τα χιόνια.
Είναι τα μάτια της που κλαίνε αιώνια.
Κυλούν τα δάκρυα και ποτίζουν το πέτρινο λαιμό της.
Έτσι και μένα, η μοίρα μου σε λίκνο πέτρινο, να κοιμηθώ με βάζει."


Μια συγκινητική παράσταση, για το ανυπέρβλητο μεγαλείο ενός σπουδαίου κειμένου.
Για την άβυσσο των ματιών που ξεχνάνε και εκείνων που καρτερούν το αυτονόητο.
Να το δεις...

Αυτοσχεδιασμός



κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | χαρά κίκα + λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + οδυσσέας κοσμάτος