Στην παράσταση 'Burn Baby Burn' στο 'Θέατρο Τ'

«Η γη γυρίζει. Αλλά αυτό το δεν κρατάει για πολύ. Στροβιλίζεται. Πέφτει.» Η Ιρίπ περιμένει κάποιον να φανεί. Είναι παιδί. Όχι για πολύ ακόμα. Η Βιολέτ εμφανίζεται. Είναι απόμακρη. Όχι για πολύ ακόμα. Δύο κορίτσια σαν ένα. Συμπληρώνονται. Στροβιλίζονται σαν τη γη και πέφτουν. Στο «Θέατρο Τ» η θεατρική ομάδα «Προσεχώς Subway» παρουσιάζει την παράσταση «Burn Βaby Βurn» της «Carine Lacroix» και μας καλεί να καούμε παρέα.

κείμενο | νίκη ζερβού */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου
'Burn Baby Burn'
'Burn Baby Burn'

Σαμπρέλες. Μια άδεια αντλία βενζίνης. Μία βρύση.
Το σκηνικό που κατασκεύασε η ομάδα μας μεταφέρει σε ένα εγκαταλελειμμένο Βενζινάδικο κάπου στην μέση του πουθενά. Είναι μέσα καλοκαιριού κι ο ήλιος καίει. Δεν υπάρχει μια σκιά να κρυφτείς, περιμένεις απλά την ώρα να λιώσεις. Ένας προτζέκτορας αφηγείται στον τοίχο. Κάνει την παράσταση ποίημα και δίνει νόημα στις μεταβάσεις, όμως το τέλος είναι τέλος όπως κι αν το προφέρεις. Η μήπως δεν είναι;

'Burn Baby Burn'
'Burn Baby Burn'

Μία φυγάς. Μία κομμώτρια- βαποράκι.
Παύλος Παναγιωτίδης: Ο σκηνοθέτης. Έπλασε την Ιρίπ το παιδί που είναι και της χάρισε όλη την αθωότητα που διέπει τον ρόλο της. Η Ιρίπ -Στελλίνα Βογιατζή-, ακολούθησε και όταν έπρεπε να σκληρύνει, σκλήρανε. Όπως άλλωστε είχε κάνει πολλές φορές και στο παρελθόν, όμως πάντα επέλεγε να παραμείνει παιδί. Ο σκηνοθέτης. Έπλασε και την Βιολέτ. Αντράκι, σκληρή μόνο στην επιφάνεια. Η Βιολέτ -Χρυσή Μπαχτσεβάνη- ακολούθησε και δεν δίστασε να δείξει τους φόβους και τις ανασφάλειες της. Όσα την κρατούν πίσω. Και ο πιτσαδόρος; Ο πιτσαδόρος –Δημήτρης Κοΐδης- ήταν η απλώς η αφορμή. Καλό παιδί, όμως αν το καλοσκεφτείς οι κακοί είναι στην φυλακή. Ο σκηνοθέτης έπλασε μια παράσταση- ταινία. Έδωσε ζωή σε μια πλοκή που θυμίζει Ταραντίνο και μπερδεύει τόσο πολύ το χιούμορ με την στεγνή αλήθεια που από ένα σημείο κι έπειτα, απλώς παύει να σε απασχολεί.

'Burn Baby Burn'
'Burn Baby Burn'

Δύο άγνωστες. Βρίσκουν την ελπίδα η μία στην άλλη. Φίλες. Όχι, εραστές. Όχι. Τι σημασία έχει άλλωστε;
Το «θέατρο Τ» για ακόμη μια φορά παρουσιάζει μια νεανική παράσταση, γεμάτη ανατροπές και συναισθήματα. Η Ιρίπ και Βιολέτ περιμένουν να ξαναγνωριστούν και να αγαπηθούν, να καούν μαζί και πάλι. Προσκαλούν και να φωνάζουν τον καθένα μας: Έλα μωρό μου, να καούμε.



κείμενο | νίκη ζερβού
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου