_θέατρο

Ο πιο σύγχρονος και προφητικός άνθρωπος των σπηλαίων

Στην παράσταση 'Caveman' με τον Θανάση Βισκαδουράκη (+Rejected Photostory)

Θα ξεκινήσω επί προσωπικού: όταν μου είπαν να δω για δεύτερη φορά τον Caveman, δεν το σκέφτηκα στιγμή. Και αυτό γιατί ξέρω εξαρχής πως πρόκειται για μια παράσταση με πολλαπλά οφέλη. Δεν είναι μόνο το ότι θα περάσεις καλά, αυτό το έχουν επιβεβαιώσει οι εκατοντάδες χιλιάδες θεατές που το είδαν στην Ελλάδα. Αλλά πρόκειται ταυτόχρονα για ένα μυστήριο κράμα λίγης ψυχοθεραπείας από την ρουτινιάρικη καθημερινότητα με λίγη συμβουλευτική περί σχέσεων και γάμου. Μπορεί να σώσει και ανθρώπινους δεσμούς δηλαδή, όχι αστεία... Συν το στοίχημα της ανανέωσης με τον Θανάση Βισκαδουράκη, το οποίο ήθελα πολύ να δω αν φέρνει αποτέλεσμα.

Ένας αεικίνητος Caveman λοιπόν. Που οργώνει τη σκηνή, χρησιμοποιεί ό,τι και όποιον βρίσκει μπροστά του, βγάζει τα εσώψυχά του, που δεν είναι άλλα από τα δικά μου και δικά σου, διακωμωδεί τα στραβά και τα στερεότυπα των σχέσεων και όλα αυτά, χωρίς να βωμολοχεί σχεδόν καθόλου. O Bισκαδουράκης, μη χρησιμοποιώντας τίποτε άλλο εκτός από την κίνηση του σώματος και τις εκφράσεις του προσώπου του μέσα σε δυόμιση ώρες παράστασης, έμοιαζε πραγματικά ακούραστος. Το διασκέδασε με την ψυχή του.

Και ο θεατής φαίνεται να "πιάνει" τις στιγμές και να τις χαίρεται με την καρδιά του. Τις ζει άλλωστε στο ίδιο του το σπίτι. Επικοινωνούσε με τον ηθοποιό, γελούσε, συζητούσε μαζί του, εξ’ άλλου και ο ίδιος ο Θανάσης το επεδίωκε. Δεν έβλεπες παράσταση. Είχες βγει με τον κολλητό σου για καφέ και σου έλεγε τι τραβάει ο άνθρωπος με τη γυναίκα του, αλλά και με όλες τις γυναίκες του κόσμου.

Ανέλυε τη προσωπική του ζωή μέσα σπίτι. Πώς ο ίδιος το μόνο που θέλει να κάνει γυρνώντας από τη δουλειά είναι να αράξει στον καναπέ και να δει τηλεόραση, ενώ η δικιά του τον πρήζει με ένα συνεχή μουρμουρητό στο αυτί. Και όταν δεν της απαντάει, η γυναίκα του νομίζει ότι κάτι έχει μαζί της. Συγκρίνει την εργένικη μοναχική ζωή και το χάος του σπιτιού, που ήταν δικό του και δεν τον ενδιέφερε εάν στο σαλόνι υπήρχαν πεταμένες κάλτσες βρώμικες, παπούτσια και κουτιά πίτσας και μπύρας, με την ζωή που κάνει ζώντας με μία γυναίκα.

«Δεν υπάρχει κανένας χώρος του σπιτιού που να μου ανήκει. Ίσως το μπάνιο, και αυτό όταν δεν είναι κλειδωμένο.» αναφέρει χαρακτηριστικά. Και ρωτώντας τους άντρες από το κοινό εάν τους ανήκει κάποιο δωμάτιο, όλοι έλεγαν το μπαλκόνι, το γκαράζ, η αποθήκη… «Αντρικά» πράγματα, αλλά όλα εκτός σπιτιού! Ατάκες της καθημερινότητας που λένε οι γυναίκες οι άντρες που ζούνε μαζί στο ίδιο σπίτι. Καφρίλα και θηλυκότητα ανακατεμένα με τι άλλο; Με την αγάπη του ενός για τον άλλο.

Αυτός είναι o ξακουστός πια Caveman. Ένας διαρκής προβληματισμός γύρω από τη διαφορετικότητα αντρών και γυναικών. Από την εποχή των σπηλαίων ακόμα, οι γυναίκες λέει ήταν αυτές που μαγείρευαν, καθάριζαν, φρόντιζαν τους άντρες και την οικογένεια. Οι άντρες από την άλλη πλευρά, ήταν οι ποιο δυνατοί. Αυτοί που μπορούσαν να βρουν τροφή. Να σκοτώσουν το ζώο και να το φέρουν στη φωλιά για φαγητό. Να μάθουν στα παιδιά να χειρίζονται το ρόπαλο. Οι ρόλοι αυτοί θα μου πεις ήταν παλιά και τώρα έχουν αλλάξει τα πράγματα. Η κοινωνία εξελίσσεται. Οι άντρες και οι γυναίκες εξελίσσονται. Τα πρότυπα αλλάζουν. Ή μήπως τελικά οι μικρές στιγμές της καθημερινότητας αποδεικνύουν πως δεν είναι ακριβώς έτσι όπως τα έχουμε στη θεωρία;

Ό,τι και να έχει γίνει, έχει τη σημασία του, αλλά το σπουδαίο κρύβεται αλλού. Η ευτυχισμένη συνύπαρξη και συμπόρευση δύο διαφορετικών ανθρώπων στην καθημερινή τους συμβίωση μπορεί να υπάρξει. Αγάπη θέλει μόνο. Άκου τον Caveman...

Το έργο παίζεται στο Θέατρο Αριστοτέλειον την Τρίτη 2 & Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2016. Περισσότερα εδώ.

κείμενο | ευτυχία πλαζουμίτη
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + αλέξανδρος κόγκας