image_alt_text image_alt_text

‘Δε Μετρώ’ πια, δεν υπολογίζω…

...παρά μονάχα ακούω τι έχει να μου πει η ψυχή

Το «Θέατρο Έξω από τα Τείχη» έχει αποκτήσει πλέον το κοινό του.



_Ο κόσμος που το επισκέπτεται γνωρίζει λίγο πολύ σε ποιο επίπεδο κινείται η αισθητική των παραστάσεων που φιλοξενεί και το επιλέγει συνειδητά. Έτσι λοιπόν, τα Παρασκευοσαββατοκύριακα του Δεκέμβρη, όπως συνέβη μ’ αυτά του Νοέμβρη, το θεατράκι της οδού Πανεπιστημίου στην Ευαγγελίστρια θα γεμίσει με όσους θα έρχονται να δουν το έργο του Γιάννη Περδίκη «Δε Μετρώ». Ήδη από την αφίσα της παράστασης φανερώνεται ένα έργο «χειροποίητο», φτιαγμένο με αγάπη και μπόλικη κινηματογραφική διάθεση. Και πράγματι, συνομιλώντας με το δημιουργό λίγο πριν την έναρξη -δε χωράνε σταριλίκια εδώ- επιβεβαιώνεται πως είναι αποτέλεσμα προσωπικών κειμένων παντρεμένων με αυτούσιες μαρτυρίες ανθρώπων που ζουν «στο περιθώριο της κοινωνίας». Ενός τροφίμου ψυχιατρικής κλινικής και μιας άστεγης γυναίκας. Οι αόρατες ιστορίες αυτών που ελαφρά τη καρδία ονομάζουμε «τρελούς» ξετυλίγονται στη σκηνή για να αποκαλύψουν τι τους οδήγησε στην τωρινή τους κατάσταση.


image01

Μπροστά μας βλέπουμε να συναντιούνται δύο εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες: ένας άντρας που μετρούσε και ταξινομούσε ρολόγια κι έβλεπε τη ζωή μέσα από την οθόνη της τηλεόρασης και μία γυναίκα που έκανε σπίτι και πατρίδα της ένα παγκάκι στο σταθμό των τρένων. Ο πρώτος, άκαμπτος σαν ανδροειδές και μετρημένος σε όλα του, νεκρός από μέσα, θυμίζει χαρακτήρα βγαλμένο από βιβλίο του Κάφκα ή του Τσάπεκ. Η δεύτερη, γλυκιά, ζεστή, βαθιά ανθρώπινη —«Να μιλάμε, άνθρωποι είμαστε»— και πάνω απ' όλα θηλυκή. Κι οι δυο τους όμως θύματα της μοναξιάς, αρνούνται τον απάνθρωπο σύγχρονο τρόπο ζωής και στρέφονται στην τρέλα. Μήπως δεν είναι κι αυτή μία ύστατη μορφή αντίστασης σ' έναν κόσμο που σε βάζει να δουλεύεις σαν το σκυλί, σκλάβος ενός αφεντικού; Έτσι κι αλλιώς, αν τελικά τα καταφέρεις, θα έχεις χάσει κάθε ίχνος ανθρωπιάς από πάνω σου, αφού «το να πλουτίζεις σε διαλύει, σε κάνει γουρούνι», αναφωνεί η πρωταγωνίστρια.


image01

Ο σκηνοθέτης, Γιώργος Νεράντζης έχει ντύσει το κείμενο σε δύο διαρκώς κινούμενα σώματα, τα οποία αφηγούνται σ' ένα δεύτερο επίπεδο ό,τι εξιστορούν οι ηθοποιοί με τα λόγια. Η ιστορία δεν ακολουθεί αυστηρή χρονική γραμμικότητα, αλλά μοιάζει περισσότερο με σκόρπιες σελίδες ημερολογίου που κάποιος περιμάζεψε και προσπάθησε να βάλει στη σειρά. Την ονειρική ατμόσφαιρα του έργου συμπληρώνει η σκηνογραφία και η πρωτότυπη μουσική. Η Χρύσα Μάντακα σχεδίασε και κατασκεύασε το σκηνικό και τα κοστούμια έτσι ώστε αφενός να μεταφέρουν το θεατή στους διαφορετικούς κόσμους —μέσα κι έξω— που κινούνται τα πρόσωπα, κι αφετέρου να είναι λειτουργικά για τους ίδιους τους ηθοποιούς. Η διανομή των ρόλων στην πολυμήχανη Λένα Πετροπούλου και τη «θεατρομηχανή» που ακούει στο όνομα Γιώργος Δερνίκας αποτελεί εγγύηση για τη φροντισμένη τους ερμηνεία. Δεν είναι τυχαίο ότι το κοινό τους παρακολουθεί με προσήλωση, τους κοιτάει στα μάτια κι αντιδράει σε κάθε ερέθισμα που του δίνουν, κυρίως με γέλιο. Άλλωστε πρόκειται για μία φάρσα. Μόλις τελειώνει η παράσταση χειροκροτούν για πολλή ώρα κι ακούω τη μπροστινή μου να ρωτάει τη φίλη της «Ωραίο, ε;», πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει και κόσμος που αρέσκεται στο δύσκολο, το όχι ευκόλως εννοούμενο, και μπορεί να το εκτιμήσει.


image01

Το «Δε Μετρώ» είναι ένα ποίημα για τη μοναξιά. Αυτήν που νιώθουν όσοι βαρέθηκαν να απαριθμούν, να μετρούν και να υπολογίζουν, να βάζουν σε κουτάκια τον εαυτό τους, προσπαθώντας να φυλακίσουν κάτι που δεν φυλακίζεται: την ανθρώπινη ψυχή. Γιατί στην πραγματική ζωή δε μετράς, δεν «κάνεις ταμείο» στο τέλος της ημέρας. Αν ψάχνεις την αγάπη και την ανθρωπιά σε λάθος μέρη, τότε δεν σε χωράει παρά μόνο το περιθώριο, εκεί όπου κούρνιασαν οι χαρακτήρες του έργου και μας καλούν σ' ένα ταξίδι μέσα από τα μάτια τους.


INFO:

Μπορείτε να βρείτε περισσότερα για την παράσταση από το Δελτίο Τύπου, εδώ.



...ένα παιχνίδι ήχων, βλεμμάτων, κίνησης και συγκίνησης και φέρνουν τελικά την ανάμνηση της πρώτης αυθεντικής κι απονήρευτης αγάπης