R

e

j

e

c

t

e

d

t

h

e

a

t

e

r

ego-pote

Εσείς κυρίες, κύριοι, ποιοι είστε;

Στην παράσταση «Εγώ ποτέ» του Γιώργου Νεράντζη στο 'Θέατρο Έξω από τα Τείχη'

Το μοναδικό πράγμα που δίνει σημασία στον χρόνο είναι οι λέξεις. Η ζωή μας χωρίζεται χρονικά μέσω των ενεργειών μας κι έτσι λέμε πως για κάτι είναι πολύ νωρίς ή πολύ αργά ή πως υπάρχει ή δεν υπάρχει χρόνος για κάτι. Οι λέξεις , όμως, σπάνια έχουν σημασία σ’ έναν κόσμο, ο οποίος δεν έχει μάθει να επικοινωνεί. Το εγώ μας είναι τόσο ισχυρά προβαλλόμενο ώστε οι λέξεις χάνουν την σημασία τους. Οι άνθρωποι μάταια προσπαθούν να «πλησιάσουν» ο ένας τον άλλον καθώς ξεχνούν πως η πραγματική επικοινωνία προϋποθέτει την κατάρριψη του εγωκεντρισμού και την προσήλωση στον άνθρωπο ο οποίος υπάρχει απέναντι.

ego-pote

Ο Samuel Beckett, ένας συγγραφέας, τον οποίο πολλοί χαρακτήρισαν απαισιόδοξο, παρουσίασε κομμάτια της πραγματικότητας των ανθρώπων που ζουν στον κόσμο τους χωρίς να μπορούν να αποκτήσουν ουσιαστική επαφή με τους γύρω. Μίλησε για τη ζωή, τον θάνατο, την τρέλα και τους ανθρώπους σε σχέση με αυτές τις έννοιες. Ο σκηνοθέτης της παράστασης «Εγώ ποτέ», Γιώργος Νεράντζης, μελέτησε τον Beckett και το έργο του και παρουσιάζει μέσω της παράστασης μια σπουδή στον συγγραφέα.

Το σκηνικό είναι ονειρικό. Ένας ουρανός γεμάτος αστέρια, παιχνίδια, αλυσίδες, τροχαλίες. Στόχος των σκηνικών της Χρύσας Μάντακα είναι να μεταδώσει την εικόνα ενός μικρού τσίρκου, στο οποίο οι ηθοποιοί, μέσω της δράσης τους προσπαθούν να θυμηθούν την επαφή που είχαν με τον κόσμο όντας παιδιά, αυθόρμητα, χαρούμενα, χωρίς την ανάγκη της αυτοπροβολής. Το σκηνικό, προσκαλεί τον θεατή να γίνει μέτοχος του παιχνιδιού και της εξερεύνησης των εννοιών, με τις οποίες, καταπιάνεται το κείμενο.

Η σκηνοθεσία του Γιώργου Νεράντζη στοχεύει στην συναισθηματική αποστασιοποίηση των ηθοποιών και την «γυμνή» απόδοση του κειμένου. Δεν έχει σημασία τι λέγεται –και πολλές φορές ούτε πώς. Ο θεατής καλείται να σταματήσει να αναλύει. Καλείται να ακούσει και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα χωρίς να εμβαθύνει σε βαθυστόχαστα, δυσνόητα μονοπάτια.

ego-pote

Οι ηθοποιοί δεν δείχνουν κανενός είδους συναίσθημα επί σκηνής. Παρά μόνο, χαμογελούν. Χωρίς όμως να το αισθάνονται. Χαμογελούν, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι στις μέρες μας: Επειδή πρέπει. Δεν δείχνουν λύπη κι ας μιλούν για τον θάνατο. Στο προσκήνιο μπαίνει η πλήρης εκμηδένιση των εννοιών που περνούν μέσω των λέξεων και η συχνή επανάληψή τους με τη χρήση μοτίβων, τα οποία κατέχουν κυρίαρχο ρόλο στη ζωή μας.

ego-pote

Η παράσταση «Εγώ Ποτέ» μπορεί να φανεί πολύπλοκη και δυσνόητη στον θεατή ο οποίος προσπαθεί να βγάλει νόημα στα δρώμενα. Το νόημα έρχεται μόνο μέσω της μη αναζήτησής του, της συμμετοχής στο παιχνίδι με τις λέξεις και τα νοήματα, στην αποδοχή του γεγονότος πως οι λέξεις είναι χρόνος και κενό.

Κείμενο-σκηνοθεσία: Γιώργος Νεράντζης
Σκηνικά-κοστούμια: Χρύσα Μάντακα
Φωτισμοί: Στράτος Κουτράκης
Σκηνογραφικές Κατασκευές: Στέργιος Πρώιος
Κατασκευή κοστουμιών: Κική Ιωαννίδου
Τεχνική υποστήριξη: Αναστασία Περδίκη
Παίζουν: Γιάννης Περδίκης, Λίζα Μιμιλίδου, Μπάμπης Κοροξενός, Άρις Βαμβακίδης, Δώρα Σαράτση

Περισσότερα, μπορείτε να δείτε εδώ.

ego-pote

κείμενο | νίκη ζερβού
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης + γιάννης κατάκης
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + τάσος θώμογλου