Στην παράσταση “Εμιγκρέδες” στο θέατρο “Blackbox”

Ο αείμνηστος Δημήτρης Μητροπάνος είχε κάποτε πει: Ο καθένας μας έχει δυο ζωές. Η μια είναι αυτή που ζει, η άλλη είναι αυτή που ονειρεύεται.

κείμενο | νίκη ζερβού */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + οδυσσέας κοσμάτος
Εμιγκρέδες
Εμιγκρέδες

Η αλήθεια που κρύβεται σ’ αυτόν το συλλογισμό αποτελεί τον λόγο της εξέλιξης του είδους μας. Είναι η αιτία που πηγαίνουμε σχολείο, που δουλεύουμε, που πιεζόμαστε, που θέτουμε στόχους και τους πετυχαίνουμε.

Είναι η αιτία που, όταν έχουμε χάσει πια τα πάντα και βρισκόμαστε στον πάτο, συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε και παλεύουμε να αναδυθούμε.
Κάποιοι το πετυχαίνουν. Κάποιοι άλλοι αλλάζουν στόχους ή σταματούν να προσπαθούν.
Και κάποιοι άλλοι πεθαίνουν προσπαθώντας.

Δεν υπάρχει πιο απτό παράδειγμα αυτού του συλλογισμού από τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Προκειμένου να πετύχουν το όραμα μιας καλύτερης ζωής -ή απλά για να παραμείνουν ζωντανοί- εγκαταλείπουν την πατρίδα και το σπίτι τους. Σαν τα αποδημητικά πουλιά, αυτοί οι “Εμιγκρέδες” αποφασίζουν να φύγουν όταν το κλίμα πλέον δεν τους “σηκώνει”.

Εμιγκρέδες
Εμιγκρέδες

Το 1974 ο Σλάβομιρ Μρόζεκ έγραψε το έργο “Εμιγκρέδες”. Πρόκειται για ένα κείμενο με πρωταγωνιστές δύο μετανάστες και την καθημερινότητά τους σε ένα υπόγειο, στο οποίο ζουν. Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος και ο Θάνος Τοκάκης, έγιναν στην σκηνή του “Blackbox” αυτοί οι “Εμιγκρέδες” σε μια παράσταση σε σκηνοθεσία Γιολάντας Μαρκοπούλου.

Είναι παραμονή πρωτοχρονιάς.
Στο σκηνικό των Αλεξάνδρας Σιάφκου και Αριστοτέλη Καρανάνου, μια κατασκευή από σωλήνες τρέχει νερό κάθε φορά που “οι από πάνω” χρησιμοποιούν τον νεροχύτη ή την τουαλέτα. Τότε ο ΧΧ και ο ΑΑ τρέχουν με κουτιά από κονσέρβες και την τσαγιέρα τους να συλλέξουν το πολύτιμο νερό. Ο ένας κάθεται σε αναπηρική καρέκλα. Ο άλλος μονίμως κινείται στον χώρο σαν μικρό παιδί που δεν μπορεί να σταθεί σε ένα σημείο.
Δύο άκρως αντίθετοι άνθρωποι: Η λογική και το συναίσθημα, το είναι και το φαίνεσθαι. Η “μια ζωή” και η “άλλη”.
Δύο μισά που ενώνονται, που τρώγονται, που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα σε έναν ξένο τόπο και δεν έχουν τίποτα, παρά μόνο ο ένας τον άλλον.

Εμιγκρέδες
Εμιγκρέδες

Εξαιρετικές ερμηνείες από δύο ηθοποιούς, οι οποίοι πραγματικά ποιούν το ήθος και αποδίδουν το κείμενο στο έπακρό του, περνώντας μηνύματα για ένα θέμα το οποίο αφορά όλους μας, περισσότερο από ποτέ.

Σ’ αυτό το εξαιρετικό αποτέλεσμα, βέβαια, καθοριστικό ρόλο “έπαιξε” η σκηνοθεσία της Γιολάντας Μαρκοπούλου, η οποία, συντόνισε τη ροή και την επαφή των ηθοποιών με τέτοιο τρόπο, ώστε φαίνεται απίστευτα ρεαλιστικό. Αυτό υποδεικνύεται και από την ανταπόκριση του κοινού, το οποίο έγερνε προς τα μπρος, άνοιγε διάπλατα τα μάτια -κάποιες φορές και το σαγόνι- και δεν κουνιόταν στιγμή από τη θέση του.

Όλα τα υπόλοιπα καλύτερο θα ήταν να φανερωθούν επί σκηνής. Το μόνο σίγουρο είναι πως πρόκειται για μια παράσταση με βαθύ νόημα, την οποία πραγματικά αξίζει κάποιος να παρακολουθήσει...
Θα δει και τις δικές του δυο ζωές.

κείμενο | νίκη ζερβού
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + οδυσσέας κοσμάτος