Αφιέρωμα στην παράσταση “Για Όνομα”

Η παράσταση που κατέκτησε κοινό και κριτικούς. Ξεκίνησε στο κέντρο της Αθήνας, στο θέατρο ΑΛΙΚΗ, τον Οκτώβριο. Στην πρώτη εβδομάδα παραστάσεων είχε καταστεί σαφές. Η επιτυχία θα ήταν συνοδοιπόρος της, για όλη τη σεζόν. Σε δύσκολες εποχές, σε καιρούς που το θέατρο στην Αθήνα "αγωνίζεται" μέσα στην υπερπληθώρα παραστάσεων, το "Για Όνομα" στην οδό Αμερικής,  στην καρδιά του πολύπαθου κέντρου, αποτελεί σήμα κατατεθέν της εισπρακτικής και συνάμα καλλιτεχνικής επιτυχίας. 
Τίποτα τυχαίο γι' αυτό.

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + οδυσσέας κοσμάτος
Για Όνομα
Για Όνομα

Ένα έργο-επιτομή στις ανθρώπινες σχέσεις. Ένα κείμενο γεμάτο αλήθειες για αυτές. Με χιούμορ, καθημερινούς ήρωες της διπλανής πόρτας και μια γάργαρη, ευφυέστατη διασκευή από τον Θοδωρή Πετρόπουλο, σε διαλόγους βγαλμένους από τη ζωή. Κουβέντες που όλοι ακούσαμε κάποια στιγμή, γύρω μας, μέσα μας, απέναντί μας. Μας τις μετέφεραν φίλοι και γνωστοί. Το ζήσαμε κι εμείς, ρε αδελφέ! Ας το παραδεχτούμε!

Και για όλα αυτά, αρκεί μια αφορμή. Το όνομα του παιδιού του "Βίκτορα" που περιμένει από τη σύζυγό του "Άννα", και μιλάει περί αυτού στο δείπνο που τους κάνει η αδερφή του "Ελίζαμπεθ" με τον άντρα της, τον "Πιέρ" με την παρουσία του παιδικού τους φίλου "Κλοντ". 

Ένας πελαργός που θα φέρει ένα μικρό αγόρι, στέκεται αφορμή για να ειπωθούν τα ανομολόγητα.
Να φωτίσουν οι ψυχές. Και ο θεατής να γελάσει μα και να αναλογισθεί τις δικές του αλήθειες.
Άλλου τύπου κωμωδία μας συστήνεται σε τούτη την παράσταση.
Με φινέτσα, ευφυΐα και μπολιασμένη αλήθεια.

Για Όνομα

Το ωραιότερο φετινό θεατρικό σκηνικό της Αθήνας υπήρξε αυτό το "σαλόνι" με τους πέντε ήρωες.
Η Αθανασία Σμαραγδή έφτιαξε ένα ζεστό, με ορισμό την καλαισθησία, σκηνικό που το κοιτάς και απλά... χαζεύεις.

Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης ακριβής στην ερμηνεία του, όπως πάντα άλλωστε, εδώ καταθέτει μαθηματικής ακρίβειας "σύζυγο". Για μία ακόμη φορά, σπουδαίος ο Χατζηπαναγιώτης. Σπουδαίος και φέτος.

Η Βίκυ Σταυροπούλου, τούτη τη χρονιά, πραγματοποιεί μια ωριμότατη "μετατόπιση" στον τρόπο αντιμετώπισης της κωμωδίας, κατά τις "επιταγές" του ρόλου που καλείται να ενσαρκώσει. Προς τιμήν της, προφανώς σε άριστη συνεργασία με τον σκηνοθέτη της, "κουμπώνει" το πληθωρικό κωμικό της ταπεραμέντο και καταθέτει μια άξιας αναλογίας ερμηνεία γυναίκας, που η "έξοδος κινδύνου" της είναι η κουζίνα και το βαθύ μικρό, πικρό της "βάσανο", μια καλή κουβέντα επιβράβευσης από το περιβάλλον στο οποίο στέκεται "βράχος" και δεν άκουσε ποτέ. Ένα θηλυκό-στήριγμα που για εκείνους είναι πάντα δεδομένη.
Διπλανής πόρτας γυναίκα, η ερμηνεία της συγκινεί.

Για Όνομα
Για Όνομα

Το ουδέτερο βλέμμα του "φίλου" τους, Αντώνη Λουδάρου, ο τρόπος ισορροπίας του πάνω στο τεντωμένο σκοινί των σχέσεων και ο τρόπος που καμώνεται τον ήρωά του, αποτελεί συν στην παράσταση.

Η Μαρία Κωνσταντάκη παίζοντας ανάμεσα σε αυτά τα "θηρία" της κωμωδίας έχει βρει το δικό της χώρο και είναι απολαυστική.

Σαρωτικός, κλέβει την παράσταση και καταθέτει μια από τις ωραιότερες ερμηνείες της καριέρας του, αν όχι την καλύτερη, ο Φάνης Μουρατίδης. Κόβει και ράβει, σε έναν αβανταδόρικο ρόλο που τον κατέχει μεν, τον αντιμετωπίζει δε, με το όριο που πρέπει έτσι ώστε να μην είναι "λαοφιλές" και "άνευ πλαισίων" το παίξιμό του. 

Για Όνομα

Το σημαντικό πλεονέκτημα της παράστασης, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι το ενεργειακό δεύτερο επίπεδο συνάντησης των τεσσάρων εμπειρότατων ηθοποιών (συν της νεότερης κ.Κωνσταντάκη) που έχοντας κάνει τις προσωπικές τους διαδρομές στο θεατρικό χώρο, βρίσκονται σε μοναδική χημεία "μέσα σε αυτό το σαλόνι" φέτος, καταθέτοντας αλληλοεκτίμηση και αγάπη στο έργο και στο θέατρο, γενικά. Αυτό δεν το συναντάς συχνά. Βασικά, το συναντάς, από σπανιότατα έως... μηδαμινά ανάμεσα σε τόσο καταξιωμένους καλλιτέχνες. Και θεωρώ πως, ασυνείδητα, αυτό κατέστη σαφές στο κοινό, από την πρώτη εβδομάδα παραστάσεων στο ΑΛΙΚΗ, κάνοντας τούτο το έργο την απόλυτη επιτυχία του χειμώνα που μας πέρασε. Καλώς εχόντων, και του επόμενου που έρχεται, στην Αθήνα.

Για Όνομα
Για Όνομα

Έως τις 29 Μάη, στη Μονή Λαζαριστών, στη Θεσσαλονίκη, σας περιμένουν, πέντε άνθρωποι "που ανοίγουν το σπίτι τους", με χιούμορ, αλήθεια και γούστο. Τελευταία ευκαιρία για τους Θεσσαλονικείς. Με ένα τραγούδι-που το κουβαλάς και στο σπίτι σου, δια χειρός του Γιάννη Χριστοδουλόπουλου.

Μια παράσταση για την οποία οφείλει να είναι περήφανος, ο σκηνοθέτης της. Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης. Δεν καπέλωσε το έργο, δεν έπαιξε με ευκολίες, άφησε τη φυσικότητα να λειτουργήσει σε όλα τα επίπεδα, να "μιλήσει" το κείμενο στις καρδιές και μου επαλήθευσε πως πλέον, ο Κωνσταντίνος, παραμένει ο ευφυέστερος Έλληνας καλλιτέχνης. Που δεν επαναπαύεται, αλλά εξελίσσεται. Και από την καρέκλα του σκηνοθέτη...

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + οδυσσέας κοσμάτος