Μια παρηγοριά, μια σπίθα στην καρδιά.

Λίγες μέρες απέμειναν. Για την ακρίβεια, λιγοστά βράδια, που μια από τις ωραιότερες παραστάσεις που "γέννησε" ποτέ η Θεσσαλονίκη και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, θα παρέχει βάλσαμο στη καρδιά. Αυτός άλλωστε, θαρρώ, είναι ο ορισμός της Τέχνης. Μια παρηγοριά, μια σπίθα στην καρδιά. Φεύγοντας από μια πλατεία θεάτρου να σηκώσεις ψηλά το κεφάλι και να πείσεις τον εαυτό σου πως μπορείς να γίνεις και καλύτερος μέσα σου. Καλύτερος και "προς τα έξω" σου.

Ένας "Γλάρος" είμαι κι εγώ. Ένας "Γλάρος" είσαι κι εσύ.
Έτοιμος να πετάξει ψηλά, προσδοκώντας το ιδανικό. Έτοιμος να καταστραφεί, στην άγνοια του ορίζοντα της θάλασσας. Το απέραντο του "θέλω" και της αγάπης. Όλα αυτά μαζί. Την ίδια στιγμή. Ταυτόχρονα. Πώς γελάς και άξαφνα σφίγγει η καρδιά σου από συγκίνηση;

Γλάρος
Γλάρος
Γλάρος

Ο "Γλάρος" είναι ένα πτηνό, τόσο αγνό χάρη στο λευκό του δέρμα και τόσο αξιολύπητο να τρώει και από τα σκουπίδια. Αγέρωχο φτερουγίζει και σε μαγνητίζει-άσχημα κράζει και σε προσπερνά. Έτσι είναι και οι ήρωες του Τσέχωφ. Δεν μπορεί να κάνω λάθος. Κάπως έτσι πρέπει να τους φαντάστηκε ο συγγραφέας και έδωσε στο θεατρικό σανίδι ένα έργο που στα περασμένα χρόνια ήταν λόγος για να γίνεις ηθοποιός. Στις μέρες μας, αυτή η παράσταση είναι τρόπος θαλπωρής. Κι ίσως πια η θαλπωρή να μην είναι τρόπος, αλλά ανάγκη.

Γλάρος

Μεγάλη αγκαλιά, μια παράσταση που έμελλε να παρουσιαστεί για μία μοναχά βραδιά πέρυσι την άνοιξη. Και φέτος, στο Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, να γεμίσει τη πλατεία του θεάτρου με κόσμο κάθε ηλικίας που ήθελε να απολαύσει ένα σπουδαίο κείμενο. Με ένα τόσο απλό τρόπο. Ο Γιάννης Βούρος σκηνοθέτησε με τη μέθοδο που ο Τσέχωφ "πλημμυρίζει" σε όλη την αίθουσα. Η αισθητική της παράστασης ζεσταίνει καρδιές σε πλατείες, θεωρεία, εξώστες και ταβάνια.

Συντελεί τα μέγιστα η μουσική του Νικήτα Νικηφόρου. Ο δε Γιάννης Μετζικώφ ισχυροποιεί το "σύμπαν" του Τσέχωφ, με σκηνικά και κοστούμια. Ένας καλοκουρδισμένος θίασος που όμως έχεις πρόσωπα για να σταθείς και να αφιερώσεις λέξεις στις ερμηνείες τους. Όπως της Κοραλίας Καράντη που ως "Αρκάντινα" έχει δουλέψει ένα ρόλο που-σε πρώτο επίπεδο- "είναι πολύ μακριά" από εκείνη. Το βγάζει εις πέρας και είναι προς τιμήν της. Όπως επίσης του Δημήτρη Σιακάρα, ως "Τριγκόριν", στη καλύτερη στιγμή του. Η Μαρία Χατζηιωαννίδου "φέρει" τον "αέρα" του συγγραφέα συνειδητοποιημένα, ενώ ο Φούλης Μπουντούρογλου, η Ιφιγένεια Δελιγιαννίδη και ο Κώστας Σαντάς δίνουν αξιοπρεπείς ερμηνείες.

Γλάρος
Γλάρος
Γλάρος

Αλλά, το μεγαλύτερο στοίχημα κερδήθηκε από τους δύο νέους ηθοποιούς της παράστασης.

Είναι αδύνατο να μη σταθώ στην ερμηνεία της Άννας Ευθυμίου. Η πιο πλήρης "Νίνα" που είδα ποτέ, επί σκηνής. Ένα κορίτσι που δούλεψε το χαρακτήρα, τις λέξεις, τις αντιδράσεις, το συναίσθημα, την εσωτερικότητα, βήμα το βήμα. Λέξη τη λέξη. Συλλαβή τη συλλαβή.

Και εκεί πάνω που λες πως, δεν μπορεί άλλο να απογειωθεί και να πάει και παραπέρα, ο Μιχάλης Συριόπουλος έρχεται να σου αποδείξει το εντελώς αντίθετο. Με πείσμα, ενέργεια, ζωτικότητα, υψηλής αισθητικής απόδοση και με κάθε κύτταρο να πάλλεται, ο ταλαντούχος πρωταγωνιστής "βουτάει" στον "Τρέπλιεφ" που υποδύεται και μένεις απλά καθηλωμένος στη καρέκλα σου, να απολαμβάνεις, τη μέθεξη της τελειότητας που φέρει η ερμηνεία του. Ο Μιχάλης Συριόπουλος δεν παίζει τον "Τρέπλιεφ". Είναι ο "Τρέπλιεφ". Χώρια που, ευφυώς, έχει καταλάβει πως ο Τσέχωφ δεν είναι μόνο το τι λες. Αλλά και το τι δεν λες. "Διαβάζει και τις παρενθέσεις", ο Μιχάλης Συριόπουλος. Ταλαντεύει τις χορδές της ψυχής του, για δυόμιση ώρες και σε παίρνει από το χέρι, ταξιδεύοντας σε, δίπλα στο Θεό του Θεάτρου.

Ακούραστοι οι δυο νέοι άνθρωποι, -επιτρέψτε μου, πρωταγωνιστές- σμίλεψαν άρτια και τη μεταξύ τους σχέση, στο "μέγεθος" που φέρει αυτός ο συγγραφέας. Αξιέπαινοι.

Γλάρος
Γλάρος

"Τραβάτε" να τους δείτε, όσο προλαβαίνετε. Μέχρι και τις 3 Γενάρη, το θέατρο απλόχερα παρέχει λύτρωση. Τελευταίες ευκαιρίες, σπάνια δοσμένες-μη τις χάσετε. Πρόκειται για παράσταση, που-κατά τη ταπεινή μου γνώμη- οι σελίδες του ελληνικού θεάτρου, θα φιλοξενήσουν στην ιστορία τους, με χρυσά γράμματα. "Διάβασέ τα" και θαρρώ, θα... με θυμηθείς.

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου
επιμέλεια | πωλίνα ταϊγανίδου + αλέξανδρος κόγκας