_θεατρικά

Τα ξωτικά των ονείρων που ακούν στο όνομα "GREMANDOS"

Ένα μουσικοθεατρικό one man show

Η Δευτέρα είναι μία παρεξηγημένη ημέρα.

_Δεν υπάρχουν πολλές επιλογές θεατρικών παραστάσεων στην πόλη (χρόνια τώρα αποτελεί ημέρα αργίας για τους μεγάλους χώρους και φορείς πολιτισμού), ίσως ούτε μεγάλη διάθεση — ή καλύτερα κομπόδεμα — για έξοδο. Για το Barrister lounge cafe + bookshop φαίνεται όμως πως, μιας και είναι η αρχή της εβδομάδας, είναι επίσης ευκαιρία για μια καινούργια χαρούμενη αρχή. Γι' αυτό έχει καθιερώσει και υλοποιεί κάθε Δευτέρα δύο αισιόδοξα project: ένα λογοτεχνικό βιβλίο δώρο με κάθε ρόφημα και το "Θέατρο της Δευτέρας". Το μήνα Δεκέμβρη λοιπόν φιλοξενεί την μουσικοθεατρική παράσταση "Gremandos". Το κείμενο είναι του (μοναδικού, μιας και πρόκειται για one man show) ερμηνευτή Νίκου Ορτετζάτου, ενώ στο πιάνο και τη μουσική επεξεργασία συνοδεύει ο Κώστας Γκιβίσης.

Ο Νίκος Ορτετζάτος έχει πλούσιο βιογραφικό και σημαντική παρουσία στα θεατρικά τεκταινόμενα της Θεσσαλονίκης. Σπούδασε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και στην Ανώτατη Σχολή Θεάτρου "Θυμέλη", υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του Θεάτρου Τέχνης Ακτίς Αελίου μέχρι το 2011, όποτε και ίδρυσε μαζί με άλλους οχτώ καλλιτέχνες το Eclipses Group Theater. Με το θέατρο ασχολείται ως ηθοποιός, χορευτής, σκηνοθέτης, εμψυχωτής τμημάτων θεατρικών εργαστηρίων, αλλά και ως δημιουργός παραστάσεων με την ιδιότητα του συγγραφέα.

Η ιδέα του one man show γεννήθηκε στο μυαλό του πριν λίγα χρόνια, όταν άρχισε σιγά- σιγά να συλλέγει κάποια τραγούδια που του άρεσαν, κυρίως από τον ελληνικό κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση. Στη συνέχεια έγραψε ένα κείμενο που λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στα κομμάτια. Σ' αυτό αφηγείται μία ιστορία ενός σύγχρονου ζευγαριού από τη γνωριμία και τον έρωτά του μέχρι το δεσμό και την επισημοποίησή του, τα προβλήματα και τις ανατροπές. Προσθέτοντας στον ηθοποιό κι έναν πιανίστα η εξίσωση του έδωσε τα "Gremandos", τα "μικρά ξωτικά που εμφανίζονται κάπου μέσα στη νύχτα την ώρα που κοιμόμαστε, έρχονται στο πλάι μας και μας ψιθυρίζουν στο αυτί τα όνειρα που θέλουμε να δούμε και να ζήσουμε".

"I have a dream" λέει το εναρκτήριο τραγούδι της παράστασης και σκέφτομαι πως το όνειρο του ηθοποιού είναι να τραγουδήσει. Πέρα από το τραγούδι όμως, ο Ορτετζάτος κάνει πολλά άλλα πράγματα κατά τη διάρκεια των δύο ωρών που μονοπωλεί την προσοχή των θαμώνων. Αφηγείται, ενσαρκώνει αντρικούς αλλά και γυναικείους ρόλους, ντύνεται, γδύνεται, αλλάζει κοστούμια, παίζει με το κοινό (δεν θα φύγει κανείς χωρίς "πείραγμα"), αυτοσαρκάζεται, τρέχει, κάνει ισορροπία σε σκαμπό και τραπέζια, μοιράζει δώρα. Μέχρι και τσιφτετέλι χορεύει. Και πώς να μην τα κάνει όλα αυτά, αφού, αν και μόνος στη σκηνή, έχει ν' ανταγωνιστεί όλους εκείνους τους παράγοντες που στο bar theatre αποσπούν και διεκδικούν ανά πάσα στιγμή την προσοχή του κόσμου: άτομα που παραγγέλνουν το ποτό τους, σερβιτόρες που πηγαινοέρχονται, κινητά τηλέφωνα που χτυπούν (εσχάτως και για την "επείγουσα ανάγκη" να ενημερώσουν σχετικά με τη δραστηριότητα των ιντερνετικών φίλων) και αργοπορημένους που περνούν μπροστά από τη σκηνή για να βρουν κάπου να καθίσουν και μπαίνουν στιγμιαία στο spotlight. Χωρίς να χάσει όμως ούτε στιγμή την άνεσή του με το κοινό, εκείνος τους ρωτάει με άγριο ύφος: "Τι ώρα είναι αυτή;

Το είδος θεάτρου των "Gremandos", που έχει αρκετά στοιχεία από stand up comedy, δεν είναι εύκολο. Ιδιαίτερα σε μία πόλη που βρίσκεται μίλια μακριά από την Αμερική, γενέτειρα της συγκεκριμένης κωμωδίας, και μ' ένα κοινό που ακόμη εκπαιδεύεται πάνω στο σχετικά νεοφερμένο αυτό είδος. Απαιτεί συνεχή ετοιμότητα, ταχύτητα, αδιάλειπτη επαφή με τον κόσμο, μεγάλη αυτοσυγκέντρωση, έλεγχο του τι συμβαίνει πάνω και κάτω από τη σκηνή και φυσικά ανεπτυγμένη αίσθηση του χιούμορ. Τα παραπάνω φαίνεται να συνυπάρχουν στη συγκεκριμένη περίπτωση του Ορτετζάτου. Κι έτσι, αφού τελειώνει το, σύμφωνα με το δελτίο τύπου, "ανατρεπτικό κεφάτο μουσικό δίωρο πρόγραμμα για γερά νεύρα", καταλαβαίνει κανείς ότι τα "γερά νεύρα" απευθύνονται στον ερμηνευτή κι όχι σε όσους τον παρακολουθούν. Γιατί αυτός, παράλληλα με τη διεκπεραίωση του καλλιτεχνικού κομματιού, εξερευνά τα όρια του αυτοσαρκασμού των θεατών και την ανοχή τους απέναντι στο πείραγμα, την απειλή του γκρεμισμένου "τέταρτου τοίχου", ακόμη και απέναντι στη διαφορετικότητα.

Γιατί όμως να ενοχλεί η διαφορετικότητα; Το "Gremandos" είναι μία gay friendly παράσταση που διασκευάζοντας ελαφρώς το στίχο "μια αγάπη για το καλοκαίρι θα 'μαι κι εγώ" συμπληρώνει: "και για το φθινόπωρο, για το χειμώνα, για την άνοιξη", γιατί δεν έχει σημασία αν η αγάπη κατευθύνεται προς έναν άντρα ή μία γυναίκα, αλλά "αγάπη να 'ναι, κι ό,τι να 'ναι!".