_θέατρο

Η Φαλακρή Τραγουδίστρια χτενίζεται πάντα με τον ίδιο τρόπο...

Rejected Photostory από την ‘Φαλακρή Τραγουδίστρια' της ομάδας 'Θέατρο ΔΕΝ'.

Το θεατρικό έργο του Ε.Ionesco, θεωρείται σημείο σταθμός για τις ευρωπαϊκές θεατρικές σκηνές, καθώς θέτει για πρώτη φορά το 1950, τις βάσεις για τη γέννηση του «Θεάτρου του παραλόγου». Ο Ionesco πίστευε ότι στο θέατρο όλα βασίζονται στην υπερβολή και στην κρυφή σημασία του κειμένου- στο λεγόμενο ‘κάτω κείμενο’.

«Πρέπει να ξεπεράσουμε την άχρωμη εκείνη περιοχή που δεν είναι ούτε ζωή ούτε θέατρο, πρέπει να υπερβάλλουμε. Να σπρώχνουμε τα πρόσωπα, τις ιστορίες, ακόμα και τα ντεκόρ, πέρα από τα όρια του αληθινού ή του αληθοφανούς, για να φτάσουμε σε κάτι που είναι πιο αληθινό από την ίδια τη ζωή: στη μεγεθυμένη και θεατρική εικόνα της ζωής, που εισχωρεί βαθιά κάτω από την επιφάνεια της πραγματικότητας», ρήση-μανιφέστο που βρήκε τη θέση της και στο πρόγραμμα της παράστασης, καθώς περιγράφει την ουσία της «Φαλακρής Τραγουδίστριας».

Ο Ionesco παίρνει δύο ζευγάρια που ζουν στα προάστια μιας αγγλικής πόλης. Επιλέγει εύστοχα, λοιπόν, το μεγαλύτερο σύμβολο της αστικής κοινωνίας, της υποκρισίας, της ψευτο-ευγένειας, του νεοπλουτισμού και της πληκτικής, αδιάφορης ζωής και τα παρουσιάζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο μέσω των σχεδόν σουρεαλιστικών διαλόγων και των καθημερινών συζητήσεων. Και όλο αυτό μέχρι να έρθει η στιγμή να αποδομηθούν όλα σε μια αριστουργηματική σκηνή -που δεν πρόκειται να σας αποκαλύψω- που πραγματικά ο θεατής έχει απίστευτη ανάγκη να δει!

Η παράσταση ξεκινάει με τους ηθοποιούς ακίνητους, ξαπλωμένους στη σκηνή, μέχρι να σηκωθούν να φορέσουν κάποια από τα ρούχα τους και να ξεκινήσει η παράσταση με την υπηρέτρια που ρυθμίζει ανάποδα το αλλόκοτο ρολόι που βρίσκεται στη σκηνή, το οποίο, όπως γίνεται αργότερα γνωστό, δείχνει την αντίθετη ώρα από την πραγματική.
Ο χρόνος είναι ένας σημαντικός παράγοντας του έργου, που εκτυλίσσεται κάτω από τον υπόηχο ενός χρόνου που δεν ακολουθεί τη φυσική ροή του, ενώ τον σχηματοποιούν οι μεγάλες παύσεις και η πληκτικότητα της ανούσιας αστικής ζωής. Η σκηνοθεσία επομένως μπορεί να θεωρηθεί έξυπνη και τέλεια προσαρμοσμένη στις ανάγκες του κειμένου, ενισχυόμενη απο την άκαμπτη-αποστασιοποιημένη υποκριτική που επικρατεί στο μεγαλύτερο μέρος της παράστασης.

Οι ηθοποιοί είναι ντυμένοι αστικά, ζουν σε αστικό σπίτι, έχουν αστικές συνήθειες, αστικές συζητήσεις, αστικές συναναστροφές κοκ. Άρα καταλαβαίνετε, ότι η υπερβολή αυτή σας μεταφέρει με τον καλύτερο τρόπο στον ειρωνικό αλλά και χιουμοριστικό κόσμο του Ionesco. Θα γελάσετε με την ψυχή σας με πιο «ψαγμένα» θεατρικά μέσα, που μπορεί να μην έχετε συνηθίσει.
Μια εξαιρετική παραγωγή και μια προσεγμένη απόδοση του κλασικού θεατρικού έργου. Το προτείνουμε ανεπιφύλακτα, καθώς μπορεί να κερδίσει ακόμα και τον πιο δύσκολο θεατή.

Σκηνοθεσία: Βασίλης Βασιλάκης, Μουσική παράστασης: Δήμος Βρύζας, Σκηνικά: Γιώργος Μπάμπος Λαμπρόπουλος, Βασίλης Βασιλάκης, Κοστούμια: Στέλλα Γκρεκιώτη, Φωτισμοί: Βασίλης Βασιλάκης
Παίζουν: Λάζαρος Θεοδωρακόπουλος, Βίκυ Ίτσιου, Γιάννης Κοντός, Σιδέρης Νανούδης, Κλέα Σαμαντά Μαρίτα Τσαλκιτζόγλου
Μια παραγωγή της ομάδας «Θέατρο ΔΕΝ»

Το έργο παρουσιάζεται στο Θέατρο Αυλαία. Ως και τις 29 Νοεμβρίου. Περισσότερα εδώ.

κείμενο | εύη μίνου, φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης, επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + τάσος θώμογλου