'Ένας έρωτας γεννήθηκε μέσα στο θέατρο

"Αν κανένας αγρύπνησε ποτέ μονάχος του, μια καλοκαιρινή νύχτα, κάτω από το φεγγαρολουσμένο ουρανό...
Αν κανένας ένιωσε την ψυχή του να βυθίζεται, για μια στιγμή, σε ρομαντικά, σε εκστατικιά μέθη...
Αν κανένας ένιωσε στην καρδιά του παλμούς, που νεκρωθήκανε μπροστά στο βωμό της δυστυχίας και της λύπης...
Αυτός μοναχά ας διαβάσει το βιβλίο μου. Οι άλλοι θα κάμουν καλά να το κλείσουν, γιατί δεν θα το νιώσουνε."

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης
Η ωραία του Πέραν
Η ωραία του Πέραν

Ο Αιμίλιος και η Ερμιόνη. Ένας νέος έριξε τα μάτια του, στο αντικρινό θεωρείο. 'Ένας έρωτας γεννήθηκε μέσα στο θέατρο.
Αυτός ο έρωτας σταθμός. Που αλλάζει όλη σου την κοσμοθεωρία. Σου χάνει τον ύπνο. Σου σκιρτά την καρδιά και σου κλέβει το οξυγόνο. Αυτός ο έρωτας, ο άνευ όρων. Το "αφελές" ρομάντζο που του δίνεις το δικαίωμα να ζήσεις και είναι το σοβαρότερο που θα σου συμβεί σε όλη την ζωή.

"Πρέπει να είσαι τρελός, καημένε, για να πλάθεις τέτοια όνειρα με ένα βλέμμα και ένα χαμόγελο, που δεν είσαι βέβαιος, καλά-καλά, για ποιον ήτανε. Μια τόσο μεγάλη ευτυχία είναι αδύνατη για σένα φτωχέ Αιμίλιε. Συ γεννήθηκες να τυρρανιστείς και να ζήσεις δυστυχισμένος στον κόσμο. Αυτή είναι η μοίρα σου και αν στα χαμένα σηκώνεις ψηλά τα μάτια σου, θα γκρεμιστείς και θα συντριφθείς. Είναι αδύνατο ποτέ αυτή η κόρη, να αγαπήσει εσένα στα σοβαρά και να γίνει μια μέρα δική σου. "

Η ωραία του Πέραν
Η ωραία του Πέραν

Όμορφα τα λόγια της λογικής-μα που να απαντήσουν στην καρδιά που πλέον αγαπά αληθινά; To 1920 στεντόρεια δυναμικό το 2016. 96 χρόνια μετά την γραφή ενός ρομαντικού ρομάντζου, θέατρο και έρωτας επαληθεύονται διαχρονικοί. Ο Γιώργος Παπαγεωργίου και η Θεοδώρα Καπράλου σκηνοθέτησαν ευφάνταστα το έργο του Δημήτρη Παπαδόπουλου, που διασκεύασε η δεύτερη. Ένας πολύτιμος λίθος στα μάτια σας, με εικόνες και αρώματα Πόλης, Ρωσία, ανατολίτικης μουσικής... θέατρο καμωμένο χειρωνακτικά. Με εξαίρετη μουσική από τον Γιώργο Μαυρίδη.

"Δεν θα γίνει ποτέ δική μου. Το ξέρω αυτό. Είναι τόσο διαφορετική η θέση μας. Αλλά, τί με αυτό; Εγώ την αγάπησα και δεν ήταν στο χέρι μου να μην την αγαπήσω. Τώρα κι αν με αγαπήσει κι εκείνη- και αν δεν με αγαπήσει-κι αν υπάρχει ελπίδα να την αποκτήσω, κι αν δεν υπάρχει, μου είναι αδιάφορο. Εγώ θα την αγαπώ με έρωτα αγνό. Όπως αγαπιούνται οι άγγελοι. Και τον έρωτα μου αυτόν, δεν θα της τον κάμω ποτέ γνωστό. Θα στήσω μέσα στην ψυχή μου έναν ιερό βωμό, θα την ανεβάσω εκεί πάνω και θα την λατρέψω σαν μια βασίλισσα. Σαν μια θεά."

Ο Δημήτριος Παπαδόπουλος, "πλάστης" του έρωτα, έδωσε την δυνατότητα στον Γιώργο Παπαγεωργίου και την Αντιγόνη Φρυδά να φτιάξουν μια γλύκα παράστασης. Ένα διαμαντάκι, που οφείλεις να δεις.

Η ωραία του Πέραν
Η ωραία του Πέραν

"Η δίψα του χρυσού. Η αρχή των δυστυχιών και των εγκλημάτων. Ο πλάστης του παντός έκρυψε το ολέθριο αυτό μέταλλο στα κατάβαθα της γης και μη θεωρώντας αρκετό να γεμίσει το χάσμα με το χώμα, το σκέπασε και με λουλούδια. Με καρπούς και τροφές. Η αχόρταγη, όμως, φιλαργυρία του ανθρώπου, έσπρωξε τον άνθρωπο στην άβυσσο, να ανακαλύψει την πηγή όλων των κακών."

Τέχνη με ό,τι έχεις. Φαντασία, Δημιουργικότητα, Μεράκι. Με αλήθεια. Με αγάπη. Με τρικ από το θέατρο των μπουλουκιών. Σπίθα που ακτινοβολεί στην ψυχή σου και δεν λέει να σβήσει. Θέατρο ταξιδιάρικο. Που υπηρετεί κάθε του σκοπό και κάθε έννοια.

"Γνωρίζετε τα χώρια που βρέχουνε τα κύματα του Βοσπόρου; Γνωρίζετε τα χωριά εκείνα που ο έρωτας είναι τόσο γλυκός, όσο και οι ομορφιές που τα στολίζουν; Γνωρίζετε τα χωριά της ηδονής και των ασμάτων; Γνωρίζετε την γραφικότητα των τοπίων αυτών; Γνωρίζετε τους κρεμαστούς, απάνω από τη θάλασσα, ανθόσπαρτους κήπους τους; Γνωρίζετε ποιο πανόραμα ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια εκείνου που διαπλέει το Βόσπορο; Είδατε τέλος, στο σύνολό του, τον μεγαλύτερο πορθμό του κόσμου; Αν δεν τον είδατε και δεν τον γνωρίσατε με τα ίδια σας τα μάτια, καμιά περιγραφή δεν είναι ικανή να σας τον γνωρίσει."

Η ωραία του Πέραν
Η ωραία του Πέραν

Χιούμορ και τραγικότητα. Έρωτας και Κοινωνία. Συναισθήματα που αναμειγνύονται με τον ιδανικότερο τρόπο και σε πάνε σε... άλλη γη, σε άλλα μέρη... κατευθείαν στην καρδιά.

"Μπορεί να μην έχω όνομα γνωστό, σαν το δικό σας. Μπορεί να είμαι φτωχός σήμερα. Είχε όμως, κάποτε η οικογένεια μου και όνομα γνωστό και τιμημένο. Και πλούτη σαν και τη δική σας. Η γη, βλέπετε, είναι μια σφαίρα που γυρίζει και απάνω πηγαίνουν κάτω και οι κάτω ανεβαίνουν πάνω. Αυτός είναι ο κόσμος, αυτή είναι η ζωή. Ναι, δεν έχω όνομα σαν εσάς. Για ένα πράγμα όμως μπορώ να καυχιέμαι. Ότι είμαι τίμιος και ειλικρινής και σας αγάπησα πριν μάθω ποιά είστε. Χωρίς κανέναν υπολογισμό. Χωρίς καμία υστεροβουλία. Ικανός να θυσιάσω για εσάς, ακόμα και τη ζωή μου. Είστε η πρώτη, αλλά θα είστε και η τελευταία γυναίκα που αγάπησα. Χαίρετε, για πάντα."

Δεν είναι απλή ιστορία, να φεύγεις από μια παράσταση και να αισθάνεσαι ότι δεν πατάς στη γη. Αλλά λίγο...σαν να πετάς. Παπαγεωργίου, Καπράλου, Φρυδά τα καταφέρατε... Μια αλησμόνητη θεατρική "καντάδα"...

Η ωραία του Πέραν
Η ωραία του Πέραν

"Σκληρές είναι οι θλίψεις το έρωτα, αλλά η γαλήνη μιας αναίσθητης καρδιάς είναι σκληρότερη. Αυτές ακόμα οι ηδονές, που δίνει το μεγαλείο, η δόξα, τα πλούτη, δεν μπορούν να συγκριθούν, με τις ηδονές των ερωτευμένων. Εκείνος που ανέβηκε στο ζενίθ του πλούτου, των τιμών και της δόξας του και τριγυρίζεται από θαυμαστές, θησαυρούς και δούλους, εκείνος που έχει όλες τις χάρες και τις ηδονές της ζωής, με ευχαρίστηση μεγάλη στρέφει τη σκέψη του, στα πρώτα χρόνια της ζωής του. Μπορεί να ήτανε φτωχός και ασήμαντος τότε, μα αγαπούσε. Αγάπη είναι η μόνη ανάμνηση, πιο ποθητή και προσφιλέστατη από όλα τα αγαθά της τύχης. Αγάπη. Εσύ μόνο γεμίζεις χαρά και ηδονή την ψυχή μας. Συ η μόνη πηγή των αγαθών μαζί σου και η αρετή και η σωφροσύνη."

Δεν είναι τυχαία η μεγάλη επιτυχία της παράστασης, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Το γεγονός πως χρειάζεται να κάνεις οπωσδήποτε τηλεφωνική κράτηση και αν καταφέρεις να το δεις. Αλλά, αν δεν ζήσεις τον μεγάλο έρωτα στην Τέχνη, γίνεται;

"Ο ήλιος βασιλεύοντας αφού λουστεί καλά-καλά, στον ωκεανό θα ανατείλει και πάλι αύριο λαμπρότερος και ωραιότερος το πρωί. Τόσοι όμως ζωντανοί ήλιοι, τόσα ωραία πλάσματα και έξοχα πνεύματα, που δύσανε ίσως την ώρα αυτή, θα ανατείλουν ξανά, τάχα ποτέ; Σκέφτηκες άνθρωπε ποιος είναι ο προορισμός σου εδώ στην ζωή; Από πού είσαι, που έρχεσαι και πού πηγαίνεις; Σκέφτηκες ποια δύναμη σου πρωτόδωκε το είναι σου και σαν τι πρέπει να είναι η αόρατη δύναμη; Σκέφτηκες αυτά τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων, που πέθαναν ως σήμερα τί απέγιναν; Λιώσανε τάχα μέσα στο μνήμα και εξαφανίστηκαν ή έλαβαν νέα ζωή με μια άλλη μορφή, και ξαναγυρίσανε στον κόσμο; Να ήτανε τάχα αυτοί πλασμένοι μοναχά από ύλη; Ή μέσα στα φθαρτά τους σώματα είχανε και κάποια άυλη δύναμη, που πέταξε προς το άπειρο να ζήσει εκεί αιώνια πιο μακαρισμένη; "

Η ωραία του Πέραν
Η ωραία του Πέραν

*στο κείμενο χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα από το βιβλίο "Η Ωραία του Πέραν" Εκδόσεις Πορφύρα


Διαβάστε τη συνέντευξη του Γιώργου Παπαγεωργίου στο rejected.gr


κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης