Ο Παπαδιαμάντης μέσα από πέντε διηγήματα του Θεάτρου Γιάφκα

Ανάμεσα στο σύγχρονο θέατρο και στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη υπάρχει μια σχέση αγάπης και σεβασμού. Το γλωσσικό ύφος των έργων του Παπαδιαμάντη είναι τόσο ιδιαίτερο και χαρακτηριστικό που το κάνουν να ξεχωρίζει.  Τα διηγήματά του είναι κοινωνικής και σατιρικής απόχρωσης. Ταυτόχρονα ο Παπαδιαμάντης διακρίνεται για το ποιητικό του ύφος, τη γόνιμη φαντασία αλλά και τη θρησκευτική κατάνυξη, η οποία τον συγκλόνιζε από την παιδική του ηλικία. Δεν περιορίζεται απλά στην περιγραφική γοητεία, αλλά εισχωρεί ακόμη πιο βαθιά, στο δράμα της ανθρώπινης ψυχής. 

κείμενο_φωτογραφίες | ιάκωβος_καγκελίδης */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου
Καφενείο Παπαδιαμάντη
Καφενείο Παπαδιαμάντη

Καφενείο Παπαδιαμάντη

Η ομάδα του Θεάτρου Γιάφκα επέλεξε για φέτος να δημιουργήσει μία πρωτότυπη παράσταση, ένα θεατρικό που περιλαμβάνει πέντε διηγήματα για τον «κοσμοκαλόγερο», όπως τον αποκαλούσαν, Παπαδιαμάντη. Μια μικρή «βιογραφία» όπου ο εξαίρετος λογοτέχνης «ανεβαίνει» στη σκηνή και αφηγείται πέντε διηγήματά του, πέντε ιστορίες με πολλές προεκτάσεις.

Καφενείο Παπαδιαμάντη
Καφενείο Παπαδιαμάντη
Καφενείο Παπαδιαμάντη


Κάθε διήγημα του Παπαδιαμάντη εμπεριέχει και ένα γεγονός… Η «Απόλαυσις στη γειτονιά» (1900) μιλάει για μια γειτονιά της Αθήνας όπου στις αρχές του 20ού αιώνα ένας ερωτευμένος νεαρός αυτοκτονεί λόγω της απόρριψης από μια κοπέλα. Γύρω από τον νεκρό το κουτσομπολιό δίνει και παίρνει. Το διήγημα τελειώνει με την προφητική φράση: «Απήλθε με την ελπίδα να εύρη εις άλλον κόσμον ολιγωτέραν περιέργειαν». «Το ψοφίμι» (1906), είναι μια ιστορία πάνω στην οποία αντανακλάται, μεταξύ άλλων, η ανευθυνότητα που χαρακτηρίζει πολλές φορές τον δημόσιο βίο μας και πώς ένα πρόβλημα καθημερινό μπορεί να καταλήξει χρόνιο. Διαβάζοντας το συγκεκριμένο διήγημα ο αναγνώστης μπορεί επίσης να αναγνωρίσει εύκολα τα «ψοφίμια» της δικής μας κοινωνίας. «Η γραία κ’ η θύελλα» (1906), διηγείται την ιστορία μιας ξιπασμένης κοσμοπολίτισσας γριάς που σνομπάρει τον τόπο που ζει. «Το θαλάσσωμα» (1906) είναι η προφητική «αφασία» του καφενόβιου γέροντα που δεν κατάλαβε πότε πλημμύρισε το μαγαζί. Ενώ τέλος «ο Αμερικάνος» (1891) είναι ο γυρισμός ενός Έλληνα μετανάστη, που γυρνάει από την Αμερική μετά από 20 χρόνια και ψάχνει να βρει ό,τι με πόνο άφησε πίσω φεύγοντας. 

Καφενείο Παπαδιαμάντη

Καφενείο Παπαδιαμάντη

Το κεντρικό θέμα της παράστασης είναι ο ίδιος ο Παπαδιαμάντης, ο μποέμ, ο παιγνιώδης, ο καφενόβιος, αυτός που έλεγε «από μικρός εδοκίμαζα να συντάξω κωμωδίας». Οι ιστορίες διαδραματίζονται μέσα σ’ ένα λιτό αλλά ταυτόχρονα ατμοσφαιρικό σκηνικό στο οποίο βοηθάει πάρα πολύ το θέατρο Αμαλία. Σε μια γειτονιά, σ’ ένα καφενείο μαζί με την συνοδεία υπέροχων μουσικών της εποχής εκείνης τα μέλη της ομάδας του Θεάτρου Γιάφκα βρίσκουν μια απίστευτη οικειότητα μέσα από τις ιστορίες του Παπαδιαμάντη, αισθάνονται σαν να βρίσκουν έναν άνθρωπο που τον ξέρουν από καιρό… Καταφέρνουν να προσπεράσουν κάθε δυσκολία και διαδραματίζουν τις ιστορίες του με περίσσεια αγάπη και νοιώθουν ευτυχισμένοι που έχουν στα χέρια τους... τον Παπαδιαμάντη.

Σκηνοθεσία- Θεατρική διασκευή: Μαρία Βλάχου
Μουσικές επιλογές: Δώρα Βελισσάρη
Παίζουν: Δώρα Βελισσάρη
Μαρία Βλάχου
Γιάννης Δίκος
Αλκηστη Κεπαπτσόγλου
Κώστας Κυρίτσης
Λίζα Μαμακούκα
Θανάσης Παντελής
Θόδωρος Σαμαράς
Μάρνη Χατζηεμμανουήλ
Ζάχος Χιονίδης
Αφηγητής: Γιάννης Ταξιάρχου

Δελτίο τύπου παράστασης

κείμενο_φωτογραφίες | ιάκωβος_καγκελίδης
επιμέλεια | τάσος θώμογλου