image_alt_text image_alt_text

Στην πρόβα του ‘Καρακορούμ’ από την ομάδα τέχνης Oberon

...στα όρια μεταξύ μύθου και πραγματικότητας

KARAKORUM. Όνομα περίεργο κι εξωτικό, ερχόμενο από τα βάθη της Ασίας.



Στους αρχαίους χρόνους Καρακορούμ ονομαζόταν η πρωτεύουσα της Μογγολικής Αυτοκρατορίας και γενέτειρα του μυθικού στρατηλάτη Τζένγκις Χαν, η οποία ήταν χτισμένη κοντά στην έρημο Γκόμπι, τη «μεγάλη έρημο».

Για τους ήρωες του Αντρέα Στάικου, Καρακορούμ είναι το σύμβολο της ουτοπίας. Ένα όνειρο, μια γη της επαγγελίας που ως άλλοι στρατηλάτες κινούν να κατακτήσουν, στα όρια μεταξύ μύθου και πραγματικότητας.


image01

Δύο γυναίκες και ένας άντρας, δύο πόρνες και ο προαγωγός τους, εγκαταλείπουν τα καμπαρέ της Μασσαλίας και ξεκινούν ένα μακρινό ταξίδι προς το άγνωστο, κυνηγώντας ένα καλύτερο αύριο. Έχουν πληροφορίες πως στο Καρακορούμ μαίνεται ένας μεγάλος πόλεμος που προβλέπεται να διαρκέσει για δεκαετίες. Πρόκειται λοιπόν για το τέλειο πεδίο εξάπλωσης των επιχειρηματικών τους δραστηριοτήτων, της εγκαθίδρυσης «του μονοπωλίου της νυχτερινής, της ερωτικής, της οικονομικής ούτως ειπείν ζωής του τόπου».


image01

Ωστόσο οι πληροφορίες αποδεικνύονται λανθασμένες και οι ελπίδες φρούδες. Ο πόλεμος έχει τελειώσει εδώ και χρόνια, αλλά είναι πια αργά για να γυρίσει κανείς πίσω. Το Καρακορούμ συνεχίζει να αντηχεί ακόμα στη σκέψη των ηρώων μας, όπως η ψευδαίσθηση μιας όασης αντανακλά ξανά και ξανά στην έρημο. Παγιδευμένοι λοιπόν εκεί, η Υψηλοτάτη, η Σουρνουάζ και ο Ζοζέφ δεν έχουν παρά να αντιμετωπίσουν ο ένας τον άλλον, αλλά και το ίδιο τους τον εαυτό…


image01

Το κείμενο, σουρεαλιστικό και παιχνιδιάρικο μας κλείνει το μάτι και κάνει το θεατή να χάσει στιγμιαία την αλήθεια και το ψέμα, αυτό που υπάρχει και εκείνο που δεν υπήρξε ποτέ. Γεμάτο συμβολισμούς, μας μεταφέρει υπαινικτικά στη μέση της αχανούς ερήμου των μεγάλων προσδοκιών. Εκεί που η νοσταλγία γίνεται διπλή. Νοσταλγία για το μέλλον που δεν θα έρθει, αλλά και για το παρελθόν που εγκαταλείφθηκε γιατί δεν εκτιμήθηκε όταν έπρεπε. Νοσταλγία για τα πλούτη και τη δόξα του Καρακορούμ, αλλά και για τις λεμονιές της Μασσαλίας.

Οι δύο εταίρες θα μπορούσαμε να πούμε πως ενσαρκώνουν αρχετυπικά τις δύο όψεις της γυναικείας φύσης: από τη μια η ανάγκη για στοργή, για αγάπη, για σύνδεση και επικοινωνία, από την άλλη η ματαιοδοξία, το κυνήγι της τελειότητας, η κυνική παραδοχή πως όλα είναι ψεύτικα -«κόκκινα μαλλιά, κόκκινα χείλια, κόκκινα νύχια, κόκκινα τακούνια...»- γιατί το ψεύτικο, σε αντίθεση με την αλήθεια της θνητής μας ύπαρξης, μπορεί να διαρκέσει για πάντα.


image01

Η πάλη ανάμεσά τους ισχυρή. Ανταγωνίζονται σε εξυπνάδα, σε θηλυκότητα, στην αγάπη του προαγωγού. Ποια θα επικρατήσει τελικά; Μάλλον καμία. Συνδέονται κι απομακρύνονται, ενώνονται και χωρίζονται και τελικά αλλάζουν ρόλους και η ιστορία επαναλαμβάνεται κυκλικά… Και η αντρική μορφή, βροντερή μα και απούσα να τις στοιχειώνει.

Με ανάλαφρο ύφος, λιτά σκηνικά μα πλουμιστά κοστούμια, με ατμόσφαιρα και τραγούδια καμπαρέ, το έργο της ομάδας Oberon μας βυθίζει σε υπαρξιακούς προβληματισμούς και μας επαναφέρει στο ουδέν, στην αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι μας. Άλλωστε στο κοινωνικό, πολιτισμικό και οικονομικό αδιέξοδο της εποχής μας, παρασυρμένοι από ιδέες μεγαλόπνοες, ίσως να είμαστε κι εμείς οι ήρωες του Καρακορούμ.


image01

Καρακορούμ του Ανδρέα Στάικου @ Δημοτικό Θέατρο 'Άνετον
[Παρασκευή 3 και Σάββατο 4 Απριλίου 2015, στις 21:00 μμ]

INFO

Συντελεστές παράστασης :
Κείμενο: Ανδρέας Στάικος
Σκηνοθεσία : Διονύσης Καραθανάσης
Σκηνικά – Κοστούμια : Όλγα Χατζηιακώβου
Μουσική : Ηρακλής Πασχαλίδης
Σχεδιασμός Φωτισμών : Κέλλυ Εφραιμίδου
Επιμέλεια Κίνησης : Μαριάνθη Ψωματάκη
Διδασκαλία τραγουδιών : Γιάννης Μαστρογιάννης
Παίζουν : Ηλίας Παπαδόπουλος
Δήμητρα Σιάχου
Μελίνα Τριανταφυλλίδου

* Το σκίτσο της αφίσας είναι δημιουργία των Rene P.G. και Άγγελου Παπουτσή. * Εκτέλεση κοστουμιών : Ναταλί Νεφέλη Αδαμοπούλου * Εκτέλεση σκηνικών: Βασίλης Τζαφέρης * Μακιγιάζ : Κατερίνα Tichakova

Περισσότερα μπορείτε να δείτε στο Δελτίο Τύπου εδώ.



...το έργο της ομάδας Oberon μας βυθίζει σε υπαρξιακούς προβληματισμούς και μας επαναφέρει στο ουδέν, στην αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι μας.