Στην 'Κατερίνα'

"Η ιστορία μου αρχίζει από το τέλος. Το δικό της και το δικό μου... Στο μεταξύ έχουν παιχτεί στιγμές αλήστου μνήμης. Φώτα παρακαλώ!"

Κατερίνα

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης

Αλήθεια στο φως. Μανιοκατάθλιψη και ζωές της διπλανής μας πόρτας. Η ζωή του Πέτρου. Η μαμά του Πέτρου. Ανοίγει την καρδιά της και τα λέει όλα. Βασισμένη στο βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ "Το βιβλίο της Κατερίνας". Ένα βιβλίο ζωή που έγινε παράσταση. Και αυτή η παράσταση παίζεται στον τόπο της. Θεσσαλονίκη, δίπλα σε εκκλησία, κάθε αμαρτία να καθαγιαστεί. Και ποιος ηλίθιος πίστεψε πως μια αγάπη μέσα σε πολύ σκοτάδι, μπορεί να είναι αμαρτία;

Κατερίνα
Κατερίνα

"Κι έτσι λίγο μετά, βρίσκομαι με τον Πέτρο στον κόρφο μου. Και δυο στιγμές μετά στο βυζί μου. Να ρουφάει με τα μάτια κλειστά, μα όλο απληστία. Μπορεί τα χρόνια τα κατοπινά να βρέθηκα πολλές φορές στην Κόλαση, μα τουλάχιστον, ξέρω πώς είναι ο Παράδεισος. Είναι εκείνο το βράδυ. Είναι η στιγμή που ο Πέτρος αφήνει το βυζί μου, χορτάτος πια, κι ανοίγει τα μάτια και με κοιτά."

Η Λένα Παπαληγούρα σε ένα ρόλο-σταθμό στην καριέρα της. Σταθμό από εκείνους που δεν επιδέχονται επεξηγήσεις, αιτιολογήσεις. Τα μαθηματικά λειτουργούν μόνο στην οργανική και ανόργανη χημεία. Ποτέ στην σκέτη. Και εδώ, κι από το τελευταίο κάθισμα του πιο μεγάλου θεάτρου δέχεσαι την δόνηση της ερμηνείας της, λες και είσαι μια ανάσα μπροστά της.  

Κατερίνα
Κατερίνα

"When I was just a little girl, 
I asked my mother, 
What will I be,
Will I be pretty,
Will I be rich.
Here's what she said to me,
Que sera, sera,
Whatever will be, will be"...

Ο Γιώργος Νανούρης πήρε στα χέρια του το βιβλίο του Κορτώ και με έναν μοναχά φακό, σκόρπισε φως σε όλη την θεατρική αίθουσα. Φως εκτυφλωτικό. Που "σκιάζεσαι" από την λάμψη του. Και όμως, είναι απλά ένα φως φακού.

Κατερίνα
Κατερίνα

"Προσπαθώ με νύχια και με δόντια να μην πιστέψω ότι ο Πέτρος είναι ο εκλεκτός του Θεού, παιδί-θαύμα και πάει λέγοντας, διότι είναι πολύ νωρίς ακόμα και δεν θέλω να το γρουσουζέψω. Κι επιπλέον, έχω διαβάσει ότι τα παιδιά με πολύ υψηλό δείκτη ευφυίας, μπορεί να έχουν πρόβλημα στην κοινωνικοποίησή τους. Κι εγώ θέλω πάνω από όλα το παιδί μου να είναι ευτυχισμένο. Πανέξυπνο μεν, ξεχωριστό όσο κανένα, αλλά ευτυχισμένο. Δεν ζητώ πολλά."

Ο Lolek "γρατζουνά" τα σκοτάδια της "Κατερίνας". Το κόκκινο του νου της, το μαύρο του βλέμματός της. Την σκοτεινιά στα μάτια. Την ανάσα σαν "σκύβει" στην συνθήκη  της ανελέητης ζωής. Κύτταρο μελωδίας που σου τριβελίζει τα σωθικά, κάθε του νότα, σε τραβά στα υπόγεια του νου. Κι ο Ουρανός Μολύβι.

"Στην έρημο, είδα ένα πλάσμα γυμνό, τερατώδες, που σκυφτό κατάχαμα, κρατούσε στα χέρια την καρδιά του. Και την έτρωγε. Ρώτησα, "είναι νόστιμη, φίλε;" "Είναι πικρή-πικρή" αποκρίθηκε. " Αλλά μου αρέσει, επειδή είναι πικρή και είναι η καρδιά μου".
-- Στίβεν Κρέιν

Κατερίνα
Κατερίνα

"Στην έρημο, είδα ένα πλάσμα γυμνό, τερατώδες, που σκυφτό κατάχαμα, κρατούσε στα χέρια την καρδιά του. Και την έτρωγε. Ρώτησα, "είναι νόστιμη, φίλε;" "Είναι πικρή-πικρή" αποκρίθηκε. "Αλλά μου αρέσει, επειδή είναι πικρή και είναι η καρδιά μου". Στίβεν Κρέιν

"Μακάρι να μας έσωζε η δυστυχία των άλλων. Μα όπως και η ευτυχία τους, τις στιγμές της μοναξιάς και της απόγνωσης, μοιάζει αδιάφορη, ξένη. Ξέρεις τι θα πει, να μισείς τόσο πολύ τον εαυτό σου, που-ξέρω Κατερίνα, σκάσε. Το να ζητάς συγγνώμη πάει να πει ότι ο κόσμος είναι σάπιος και σιχαμένος."

"Ρίχνω ένα μπουκάλι μέσα στη θάλασσα, μέσα στο νερό του ωκεανού, να φτάσει στον Αύγουστο Κορτώ. Έχει ένα χαρτί μέσα το μπουκάλι και γράφει "να ΄σαι ευτυχισμένος, Πέτρο, για αυτή την παράσταση. Να ξημερώνει κάθε μέρα και να ΄σαι ευλογημένα χαρούμενος που τις νύχτες, τόσο κόσμος αγαπά, ότι εσύ πρωτολάτρεψες."

Κατερίνα
Κατερίνα

Ένα πράγμα με πονάει στην "Κατερίνα". Τα πιο μεγάλα της σκοτάδια. Εκεί που βούλιαζε και φακός δεν υπήρχε πουθενά. Η αγάπη την έσωζε. Η αγάπη την έβγαζε και πάλι στην επιφάνεια. Ακούς, Τάσο;

"Αυτή είναι η αλήθεια μου. Και από εκεί και πέρα, ο καθείς ας διαλέξει τη λήθη που του ταιριάζει. Που τον ανακουφίζει. Έτσι είναι αν έτσι νομίζουνε."

Μια παράσταση γεμάτη ενοχές, μυστικά, βροντερές αλήθειες, βύθισμα στην παγίδα της ζωής. Μια παράσταση που η αγάπη της Θεσσαλονίκης, της "πατρίδας" της "Κατερίνας" δίνει παράταση για μία ακόμη εβδομάδα στο θέατρο ΕΓΝΑΤΙΑ. Έως και την άλλη Κυριακή. Το χειμώνα στην Αθήνα, στο Νέο Θέατρο Κατερίνας Βασιλάκου. Για λίγες παραστάσεις. Για όλους εσάς.

Κατερίνα
Κατερίνα

"Σου εύχομαι να κάνεις κάποτε παιδί, για να το αγαπήσεις, όσο το αγάπησα εγώ και να σε αγαπήσει, όσο με αγάπησες εσύ".

Η απώλεια έχει μορφή τριών ανθρώπων που το βιβλίο έκαναν θέατρο και την Τέχνη, ζωή. Το ΄πε και ο Σοριάν... "ζούμε στον πάτο μιας Κόλασης, όπου κάθε στιγμή είναι και ένα θαύμα".

Μπες στο τούνελ της "Κατερίνας" για να το νιώσεις βαθιά..."Αγάπη θα πει να σηκώνεις σταυρούς. Κι αν δεν υπάρχουν, καμιά φορά να τους εφευρίσκεις."

Κατερίνα
Κατερίνα


κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης