image_alt_text image_alt_text

Στο «Κομμάτι για δύο» (πρόβα+backstage)

Ο πολυδιάστατος και ρευστός χώρος ανάμεσα σε δύο ανθρώπους

Το μαύρο χρώμα του “Black Βox” γίνεται κενό φόντο μέσα στο δραματουργικό χώρο.



Στην τρισδιάστατη σκηνή υπάρχουν δύο καρέκλες και ένα τραπέζι, τρία καθημερινά αντικείμενα στην απόχρωση του γκρι. Στη σκηνή μπαίνουν δύο ηθοποιοί. Ένας άντρας και μία γυναίκα, ντυμένοι με προσεγμένα ρούχα, αρχίζουν ένα ερωτικό κάλεσμα κυνηγητού κατά το οποίο γδύνονται (ναι, την ώρα που τρέχουν) και ξαναντύνονται αυτή τη φορά στην απόχρωση του γκρι. Είναι πια κι αυτοί μέρος του χώρου. Πιο πριν ήταν δύο διαφορετικά κομμάτια της φύσης που έπρεπε να ενωθούν για να δημιουργηθεί και ο αντίστοιχος χώρος ανάμεσά τους. Σε κάποιους μπορεί να θυμίζει κανόνα φυσικής και ηλεκτρομαγνητικού πεδίου.


image01

Το «κομμάτι για δύο» είναι στην ουσία μία ωδή στις ανθρώπινες σχέσεις. Βλέπουμε δύο ανθρώπους που ενώνονται, συγκρούονται, αλλάζουν μέσα στο χωροχρόνο και αναπλάθονται σε συνεχή αλληλεπίδραση με τον Άλλον.


image01

Λόγια δεν υπάρχουν, παρά μόνο κίνηση. Ένα ασταμάτητο παιχνίδι, ένας ατέρμων κύκλος με κέντρο του έναν ανεξερεύνητο και ρευστό χώρο, με πολλαπλά επίπεδα, που προκύπτει από τη σύγκρουση, τη διάβρωση και τη συνένωση των δύο ανθρώπων. Η εξαιρετική εκφραστικότητα των performers και η φορτισμένη ατμόσφαιρα θα σας κάνουν να πιστέψετε στη γλώσσα του σώματος και να συναισθανθείτε την «αγνή και ωμή» δύναμη που κρύβεται πίσω από το χώρο ανάμεσα στους ανθρώπους.

Εντύπωση μου έκανε η επιλογή του γκρι ως βασικό χρώμα στην παλέτα της παράστασης. Είναι το χρώμα που είναι στην μέση. Ούτε μαύρο ούτε άσπρο. Αυτό δίνει μία αντικειμενικότητα και αποστασιοποιεί τον καλλιτέχνη από το τι θα εκλάβουμε εμείς ως θεατές, αλλά ταυτόχρονα δίνει έμφαση στο ότι η συμπάθεια σε κάποιον από τους πρωταγωνιστές δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι ίδιοι μα και τόσο διαφορετικοί. Ζουν στον ίδιο γκρι χώρο και είναι και οι δύο χορευτές μίας αρχέγονης χορογραφίας που ονομάζεται «ανθρώπινη σχέση» και απαιτεί προσεκτικές κινήσεις και ταυτόχρονα αυθορμητισμό. Πιστεύω ότι οι δύο πρωταγωνιστές δεν έχουν φύλο. Για μένα ήταν σύμβολα και συγκοινωνούντα δοχεία, εκπρόσωποι δικοί μας.


image01

Ο χρόνος είναι ένας παράγοντας που αλλάζει τους ανθρώπους ή τους συντηρεί σαν τη φορμόλη. Χαρακτηριστικές είναι οι κινήσεις των χορευτών που θα σας θυμίσουν την κίνηση του ρολογιού, όπως επίσης και οι αλλεπάλληλες επαναλήψεις που διαχειρίζονται με δεξιοτεχνία. Θα δείτε ακόμα πως το παραμικρό λάθος του Ενός, μπορεί να είναι μοιραίο για τον Άλλον.

Ο χώρος ανάμεσα σε δύο ανθρώπους επηρεάζεται καθοριστικά απ’ αυτούς, αφού πρώτα έχουν περάσει από την επεξεργασία του χρόνου. Θα δείτε το ζευγάρι των πρωταγωνιστών να μαλώνει, να βαριέται, να παλεύει για ανεξαρτησία, να ερωτεύεται, να βάζει τον εγωισμό και τη ναρκισσιστική διάθεση πάνω από τον άλλο. Όλα αυτά και άλλα πολλά, παραστατικά και με ειλικρίνεια παρουσιάζονται μπροστά σου. Είναι ένα σύνολο εικόνων που υποσυνείδητα «καταλαβαίνεις», γιατί πολύ απλά ό,τι πραγματεύεται η παράσταση είναι μέσα μας και το έχουμε ανάγκη. Η ανθρώπινη επαφή δεν θα πάψει ποτέ να αποτελεί ανάγκη, όποια μορφή κι αν λαμβάνει.


image01

INFO:

Συντελεστές
Σύλληψη/ σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Μιχαήλ
Ενδυματολογία/ σχεδιασμός σκηνικού: Νίκος Καλαϊτζίδης
Μουσική/ τραγούδι: Ελένη Ευθυμίου
Εικαστική Επιμέλεια/ Φωτογραφίες/ βίντεο: Κυριαζίδης Χρήστος
Βοηθός ενδυματολόγου: Μαριαλένα Χρυσογονίδου
Παίζουν: Χριστίνα Γυφτάκη, Δημήτρης Παπαδόπουλος

Μπορείτε να βρείτε περισσότερα για την παράσταση από το Δελτίο Τύπου, εδώ.



Οπωσδήποτε μία διαφορετική παράσταση, που πρέπει να δείτε.