Αγαμέμνων // Νίκος Κουρής

Αγαμέμνων. Μέγεθος. Δύναμη. Σε ανθρώπινη μορφή, αλλά μέγεθος. Ο Νίκος Κουρής, 15 καλοκαίρια μετά, αναμετριέται εκ νέου, με την "Ορέστεια". Επιστρέφει στο σπίτι. Πολιορκεί ζωή, μα στην στροφή κρυμμένη παγίδα.

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες τάσος θώμογλου + λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης
Νίκος Κουρής

Αγαμέμνων. Μέγεθος. Δύναμη. Σε ανθρώπινη μορφή, αλλά μέγεθος. Ο Νίκος Κουρής 15 καλοκαίρια μετά, αναμετριέται εκ νέου, με την "Ορέστεια". Επιστρέφει στο σπίτι. Πολιορκεί ζωή, μα στην στροφή κρυμμένη παγίδα.

Νίκος Κουρής

Μας αφορά. Άνοιγμα ψυχικό και πνευματικό. Ρόλος εξουσία και απογείωση.
Βαθύ ποιητικό κείμενο σε διαστάσεις κατακτητή. Στην μόνη σωζόμενη τριλογία.
Ο Νίκος Κουρής κι αυτό το καλοκαίρι μαγνητίζει το βλέμμα στην κατά Χουβαρδά "Ορέστεια".

"Η αλωμένη πόλη είναι τώρα ευδιάκριτη μόνον από τους καπνούς. Ζουν θύελλες συμφοράς και η στάχτη που σβήνει σκορπά τις λιπαρές πνοές του πλούτου. Γι' αυτά πρέπει να χρωστάμε αιώνια ευγνωμοσύνη, εφόσον και την υπερφίαλη αρπαγή εκδικηθήκαμε και εξαιτίας μιας γυναίκας έκανε στάχτη την πόλη το αργείτικο θηρίο. Νεογνό αλόγου, λαός ασπιδοφόρος, που όρμησε καθώς πλησίαζαν στην δύση οι Πλειάδες. Πήδηξε πάνω από τις επάλξεις ο σαρκοφάγος λέων. Έγλειψε μέχρι που χόρτασε βασιλικό αίμα".

Νίκος Κουρής

Κύκλοι αίματος. Τραγωδία πολέμου σε οικογενειακό ιστό. Η κοντινή Ελλάδα διακριτή με εμβατήριο σθένους. Λικέρ με αίμα, τραταρισμένο σε δίσκο τελικά. Κι αυτό είναι απλά η αρχή...

"Σε ελάχιστους ανθρώπους είναι έμφυτο να αγαπούν τον φίλο, χωρίς φθόνο, όταν ευτυχεί. Όταν προσβάλλει την καρδιά ο ιός της ζήλιας διπλασιάζει το μαρτύριο εκείνου που νοσεί. Και βαρύνεται ο ίδιος με τα δικά του βάσανα. Και υποφέρει βλέποντας την ξένη ευτυχία. Μιλώ από πείρα. Γνωρίζω πολλούς που ήσαν αντανάκλαση φιλίας. Είδωλο σκιάς...ενώ υποκρίνονταν ότι μου είναι αφοσιωμένοι. Μόνον ο Οδυσσέας που ταξίδεψε χωρίς να το θέλει, μιας και ζεύτηκε, ήταν πρόθυμος σύντροφος. Μιλώ γι’ αυτόν δίχως να ξέρω, αν ζει ακόμη ή αν πέθανε. "

Νίκος Κουρής

Κατακτητής. Το εγώ στην πιο απάτητη ψηλή κορφή. Δεν βλέπει γύρω του. Είδωλα-εικόνες η ζωή. Μιλά λες και με μεγάφωνο ηχηρά θέλει να φτάνει στην ψυχή. Εκκωφαντικός ο λόγος. Απρόσμενα εκδικητικό το τέλος.

"Για ό,τι χρειάζεται φάρμακα για θεραπεία, θα προσπαθήσουμε να αποτρέψουμε την βλάβη της νόσου ή καυτηριάζοντας ή κόβοντας με φρόνηση. Τώρα που θα μπω στο παλάτι και περάσω στα δώματα, θα προσευχηθώ πρώτα στους θεούς της εστίας. Που, όπως με έστειλαν μακριά, με έφεραν πάλι πίσω. Η νίκη με ακολούθησε. Ας μείνει στο πλευρό μου."

Νίκος Κουρής

Τα υπόλοιπα στην παράσταση παραγωγής Γιώργου Λυκιαρδόπουλου. Σε μετάφραση Δημήτρη Δημητριάδη. Με ένα δωδεκαμελή θίασο που όλος γίνεται μια τριλογία. Δυόμιση ώρες μιας άλλης εκδοχής. Εναλλακτική "ανάγνωση" με την στόφα κλασσικών συντελεστών.


Τετάρτη 7 Σεπτέμβρη
Ηρώδειο
"ΟΡΕΣΤΕΙΑ"

Τριλογία Αισχύλου
Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης
Διασκευή: Σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς
Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος.
Κίνηση: Σταυρούλα Σιάμου.
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος.
Πρωταγωνιστούν:
Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης (Ορέστης),
Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (Κλυταιμνήστρα),
Νίκος Κουρής (Αγαμέμνων, Τροφός),
Στεφανία Γουλιώτη (Ηλέκτρα, Αθηνά),
Νίκος Ψαρράς (Απόλλων, Πυλάδης),
Άλκηστις Πουλοπούλου (Κασσάνδρα, Πυθία),
Δημήτρης Παπανικολάου (Αίγισθος),
Ιερώνυμος Καλετσάνος (Κήρυκας),
Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης (Φύλακας),
Σύρμω Κεκέ (Κορυφαία),
Χριστίνα Μαξούρη (Κορυφαία, Δούλα),
Πολύδωρος Βογιατζής (Κορυφαίος)

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου + λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης