Στην παράσταση 'Δεσποινίς Τζούλια' (φωτογραφικό αφιέρωμα)

Και οι πρώτοι έσονται έσχατοι. Τη μικρότερη νύχτα του χρόνου. Εγκλωβισμένοι σε ένα μικρό χώρο. Μια κουζίνα που τα λάθη και τα πάθη μαγειρεύονται, με συνταγή ερωτισμού και γευστικά κολασμένων αποκαλύψεων. 'Ένα τετράγωνο πλαίσιο γεμάτο κατσαρολικά, σαν δαμόκλειος σπάθη, στις ζωές τριών ανθρώπων που αφήνονται στην απόλυτη απογύμνωση.

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + οδυσσέας κοσμάτος
Δεσποινίς Τζούλια
Δεσποινίς Τζούλια

"Όταν υπηρετώ σε ένα σπίτι, νιώθω κατά κάποιο τρόπο μέλος της οικογένειας και δεν νομίζω να θεωρείται κλοπή όταν το παιδί αρπάζει ένα φρούτο από φορτωμένα κλαδιά. Δεσποινίς Τζούλια, είστε μια υπέροχη γυναίκα. Παραείστε καλή για έναν άνθρωπο σαν εμένα. Πέσατε θύμα μιας μέθης και θέλετε να καλύψετε το λάθος σας, με το να φαντάζεστε πως με αγαπάτε. Σας γοητεύει το παρουσιαστικό μου, ναι. Αλλά δεν θα μπορούσα ποτέ να μην είμαι, τίποτα περισσότερο από ένα κτήνος. Τον έρωτα σας δεν θα τον ξυπνήσω ποτέ".

Δεσποινίς Τζούλια
Δεσποινίς Τζούλια

Και τα λόγια προδίδονται. Οι πράξεις και το παρελθόν μιλούν. Βροντοφωνάζουν.
Ένα παιχνίδι εξουσίας. Ένας ατέλειωτος αγώνας θύτη και θύματος, με διαδοχική εναλλαγή ρόλων. Ποτέ δεν είσαι σίγουρος για την επόμενη κίνηση. Τι πρεσβεύει η πρόκληση και ποιος δεν είναι έτοιμος να γευτεί την αμαρτία;
Η Δεσποινίς Τζούλια, ο υπηρέτης Ζαν και η μαγείρισσα Κριστίν. Μια "αμαρτωλά αγία τριάδα" γεμάτη φόβους και αδυναμίες.
Το παρελθόν καλά θαμμένο, βγαίνει άξαφνα τούτη τη νύχτα, στην ηδονή της αλήθειας.
Σώματα κλεισμένα σε καταπιέσεις και καθωσπρεπισμούς αλυχτούν για μια έξοδο κινδύνου.
Ποια όρια σταματούν την επαφή της σάρκας με την ψυχή;
Μήπως ο έρωτας είναι απλά η πρόφαση; Σώμα σε σώμα να διεισδύσει για εκτόνωση;
Για πάθος κορμιού που θέλει να εκραγεί. Είναι έτοιμο για την κορύφωση σε κάθε επίπεδο.
Το παιχνίδι του σκύλου και της γάτας, για δύο ώρες, σε ένα χώρο που "σπάει ο πάγος" και η θρησκοληψία δεν μπορεί να ακολουθήσει τα βήματα του κόμπλεξ κατωτερότητας που χαρακτηρίζει τον "αφέντη" του έρωτα.

Δεσποινίς Τζούλια
Δεσποινίς Τζούλια

Το "αιματηρό" θηλυκό φυλακισμένα έχοντας ζήσει την έως τώρα ζωή της, προσμένει το φευγιό. Είναι διατεθειμένη για όλα. Φτάνει να πραγματωθεί η απόδραση. Και εκείνος, ανελέητα σαρκαστικός υπαγορεύει τους ρόλους του έρωτα και σαρκάζει τα καθεστώτα. Παίρνει το ρίσκο να ενδώσει στην πρόκληση. Έτοιμος να κερδίσει κάθε λάφυρο που λαχταρά.

"Η ζωή, οι άνθρωποι, όλα, όλα είναι αφρός που παραδέρνει επάνω στο νερό, ώσπου να χαθεί".

Όλα δοσμένα στο τραπέζι επάνω. Αξιοπρέπειες, ήθη, τίτλοι και σκοτεινές αλήθειες. Κατασπαράζουν οι λέξεις και οι άνθρωποι σαν θελήσουν ορμητικά να θεριέψουν πάνω σε κορμί που λαχταρήσαν.

"Ξέρετε σαν τι μοιάζει ο κόσμος από ΄κει κάτω; Με αετούς και γεράκια, που ποτέ δεν βλέπουμε τη ράχη τους γιατί συνήθως πετούν πολύ ψηλά".

Ένα αγόρι στον κήπο με τα τριαντάφυλλα που έχουν αγκάθια και ματώνουν τα χέρια και την ψυχή.

Δεσποινίς Τζούλια
Δεσποινίς Τζούλια

Μια κοπέλα σιωπηρή στον πόνο που δεν επέλεξε και χάνεται στον "ύπνο του δικαίου". Με την ευχή των Θεών και το κρυφό χασκόγελο των εραστών της νύχτας που σαν αερικά κυκλοφορούν στους εφιάλτες της. Η Κριστίν στη σιγή της υποταγμένης ζωής. Και η Τζούλια, από την άλλη μεριά, μαραμένη από ρουτίνα και διψασμένη για κίνδυνο, σαν πουλί μέσα σε κλουβί σπαρταρά να δραπετεύσει.

"Αν είναι αλήθεια πως ένας ληστής μπορεί να κερδίσει τη βασιλεία των ουρανών και να καθίσει με τους αγγέλους, δεν είναι άδικο πως ένα χωριατόπαιδο εδώ, στη γη του Θεού, δεν μπορεί να μπει στο πάρκο του πύργου και να παίξει με την κόρη του κόμη"...

Μόνο μη χτυπήσει το τηλέφωνο και είναι ο κόμης. Κάθε αγκαλιά μαγκώνει. Παραιτείται και κουκουλώνεται στο κουβούκλιο της μοναχικότητας.
Μα εγώ εσένα θέλω. Εσένα που με ατίμασες. Που παίζεις μαζί μου και το ξέρω. Που μια έχω το πάνω χέρι και μια μου ρίχνεις μία και με στέλνεις στου Αδάμ την εξορία. Να ζητιανεύω το φιλί σου. Να θεοποιώ την κοροϊδία σου.

Δεσποινίς Τζούλια
Δεσποινίς Τζούλια

Η Μαρία Κίτσου "Δεσποινίς Τζούλια" σε έναν υποκριτικό άθλο, δένει σθεναρά με τον ταλαντούχο και ορμητικό Ορέστη Τζιόβα. Μια ανυπέρβλητη χημεία με τη σκηνή του σεξ να στοιχειώνει για νύχτες το μυαλό σου. Ό,τι διάβαζες ανάμεσα στις παρενθέσεις του Στρίντμπεργκ, εδώ παίρνουν σάρκα και οστά στα μάτια σου. Ανελέητα. Το κορμί που μπαίνει σε άλλο κορμί με την ορμή του ανθρώπου που θέλει να τολμά.

Η Αμαλία Αρσένη άψογη στο ρόλο-σκιά. Η Λιλλύ Μελεμέ "διάβασε" ατμοσφαιρικά και λυρικά τον Αύγουστο Στρινμπεργκ και με όχημα το γοητευτικά λιτό σκηνικό του Γιώργου Γαβαλά και τους φωτισμούς της Μελίνας Μάσχα (σε κερδίζει η μουσική του Σταύρου Γασπαράτου), βούτηξε στα βαθιά και έφτασε στην άκρη του ορίζοντα. Ναι. Αυτή η "Τζούλια" είναι αλλιώτικη. Είναι φυγή στην ελευθερία. Μαγνητίζει και μαγνητίζεται. Λερώνεται στο κόκκινο του αίματος και επιθυμεί το ανεκπλήρωτο.
Κι είναι κι η ρημάδα η εξαπάτηση. Στήνει καρτέρι και σε περιμένει στη στροφή. Να πονέσει βαθιά την αχίλλειο πτέρνα σου. Να σου ξεθάψει τις θύμησες. Τη μνήμη να πατήσει στον κάλο του μυαλού σου.

Δεσποινίς Τζούλια
Δεσποινίς Τζούλια

"Ποια ακατανόμαστη δύναμη με τράβηξε σε εσάς; Του ανήμπορου προς το δυνατό; Εκείνου που πέφτει προς αυτόν που ανεβαίνει; Ή ήταν έρωτας; Έρωτας αυτό; Ξέρετε τι σημαίνει έρωτας;"

Κοίτα το καθρέφτη σου. Κοίτα ουσιαστικά τον καθρέφτη σου. Μην βιαστείς να τον προσπεράσεις. Θυμήσου τις ρίζες σου. Αυτές που η σκόνη του χρόνου και η ξιπασιά της κοινωνικής καταξίωσης λησμόνησε. Από πού ξεκίνησες, πού πάτησες για να ανέλθεις. Ποιος είσαι, αρσενικέ και πόσο αδηφάγα θες να ανυψωθείς.

"Δεν χτυπάω ποτέ έναν άοπλο και μάλιστα μια γυναίκα. Δεν μπορώ να αρνηθώ πως από τη μια χαίρομαι που είδα πως αυτό που μας θάμπωνε εκεί κάτω, δεν ήταν παρά ένα μπιχλιμπίδι. Πως το ωραίο μάγουλο ήταν πουδραρισμένο. Πως τα λιμαρισμένα νύχια μπορεί να ήταν μαύρα στις άκρες. Πως το μαντήλι αν και αρωματισμένο ήταν βρώμικο.... Αλλά από την άλλη, με πονάει που αντιλήφθηκα, πως αυτό για το οποίο αγωνιζόμουν δεν ήταν κάτι ανώτερο, κάτι σταθερότερο. Με πονάει που σας βλέπω να έχετε πέσει τόσο χαμηλά, ώστε να βρεθείτε και πιο κάτω από τη μαγείρισσα σας. Με βασανίζει όπως όταν βλέπω τη βροχή του φθινοπώρου, να δέρνει τα λουλούδια και αυτά να βρωμίζουν και να σαπίζουν."

Δεσποινίς Τζούλια
Δεσποινίς Τζούλια

Όλα στο βωμό του θεαθήναι. Όλα για να πληρωθεί το τίμημα της απόδρασης.

Παρακαλώ σε μετρητά. Σε μετρητά κοροϊδίας, στιγμιαίων όρκων, δόξας και τιμής που αντιστοιχούν σε τίτλους. "Cash" του κυνισμού που φέρει κάθε ανθρώπινος οργανισμός. Έτοιμος να πράξει τα καλύτερα και συνάμα τα χειρότερα.

Έπρεπε να βρέξει για να ξεκινήσει η "Δεσποινίς Τζούλια" το ταξίδι της στη Θεσσαλονίκη. Ένα ψιλόβροχο, κάθε βράδυ, έτσι για να δώσει παρουσία και ο Θεός του θεάτρου, πως συννεφιάζει για τις αδυναμίες μας. Ξέρει και κλαίει τα πάθη μας. Κατανοεί τις αμαρτίες μας. Νιώθει τις καταπιέσεις που βιώνουμε. Ναι. Σε περιμένει στο θέατρο ΕΓΝΑΤΙΑ, η κόρη του κόμη. Δίπλα σε εκκλησίες που έγιναν για να θάβουν αμαρτίες, στο κέντρο της πόλης.

Δεσποινίς Τζούλια
Δεσποινίς Τζούλια

Η "Δεσποινίς Τζούλια" είναι εκεί. Προδομένη από τη ζωή, έτοιμη για πρόκληση και φυγή στην ηδονή του άντρα. Στο Κορμί Εντός.
Εκεί στο "ΕΓΝΑΤΙΑ" είναι το ξεγύμνωμα της ψυχής. Το θηλυκό που σπαρταρά στην σκιά του άντρα. Του κατώτερου που θεοποιείται. Προσκύνα την αγάπη και γονάτισε. ΄

"Εκεί που η αμαρτία ξεχειλίζει, η χάρις περισσεύει"...

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + οδυσσέας κοσμάτος