Backstage στο 'Θεό της Σφαγής'

Δύσκολο πράγμα οι ανθρώπινες σχέσεις, καλέ μου. Αρκεί ένα τυχαίο συμβάν, μια ακαθόριστα επιτρεπόμενα λάθος στιγμή κι όλα ανατινάζονται.
Αλήθειες, απωθημένα, καλά θαμμένα ανείπωτα μυστικά σε ζώνουν και τινάζεις φαρμακερά και απεγνωσμένα όλη σου την ατομική ενέργεια, πάνω σε ένα τραπέζι σαλονιού. Λίγο μετά τις 20:00 στο καμαρίνι. Λίγο πριν την ελεύθερη πτώση της αλήθειας τους στο σανίδι.
Ηθοποιοί που θα ενσαρκώσουν, σε λίγο, υποκριτές γενικής ευμάρειας και θα τρέξουν στον κατήφορο δίχως φρένα.

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης
'Backstage στο 'Θεό της Σφαγής''
'Backstage στο 'Θεό της Σφαγής''
'Backstage στο 'Θεό της Σφαγής''

Η ζωή δεν είναι μόνο άσπρο και μαύρο. Έχει και αποχρώσεις βουτηγμένες στη σιωπή. Αρκεί ένα κινητό, που θα χτυπήσει να στα διαλύσει όλα. Και το "party αλήθειας" ξεκινά. Yesss.....
Οι ρωγμές σου. Οι νευρώσεις σου. Ο κυνισμός σου. Οι αιχμές σου.
Ανήμερο θεριό ο άνθρωπος με κοστούμι και γραβάτα. Φοράει γυαλιά και τα βλέπει όλα θολά.
Αντικατοπτρισμός υπάρχει άραγε; Χμ...τι να σου πω κι εγώ, εδώ που βρεθήκαμε; Δεν είναι να τα συζητάμε εδώ. Σε λίγο "βγαίνουμε".
Καθυστέρησε η σκέψη και παρεξήγησε το "εγώ" της. Άνθρωπος οργανωμένος σε ανοργάνωτο-εν τέλει- ραντεβού με το βίο.
Οι ψηλοτάκουνες γόβες σε αναπτερώνουν ή σε στοιχειώνουν;
Πόσο άγριος είναι ο πολιτισμός σου και πόσο ευγενές το χρονοδιάγραμμα των συναισθημάτων σου;

'Backstage στο 'Θεό της Σφαγής''
'Backstage στο 'Θεό της Σφαγής''
'Backstage στο 'Θεό της Σφαγής''

Η υπομονή έχει ημερομηνία λήξης; Μήπως την ποτίζεις "φάρμακα" για να είναι ιώβεια;
Όχι άλλο. Όχι πια.
Γκρεμίζεται το άνθος του ζεν σου. Σαν ένα μπουκέτο τουλίπες που καταστρέφεται. Θα ξαναμπεί στο βάζο;
Όλα τα τακτοποίησες. Όλα τα καμουφλάρισες. Κι όμως...χαζέ, οι αντοχές έχουν τέλμα. Μην με τσιγκλήσεις.
Μη μου σκουντήξεις τον "καθωσπρεπισμό" που φορμάρισα και σου σέρβιρα στο δίσκο.
Τότε, μια βίαιη αποβολή συναισθηματικών γαστρικών υγρών διαχέεται πάνω στα ανεκτίμητα.
Δεν είναι όλα τόσο γλυκά, όπως ένα κλαφουτί.

'Backstage στο 'Θεό της Σφαγής''
'Backstage στο 'Θεό της Σφαγής''
'Backstage στο 'Θεό της Σφαγής''

Οι καθρέφτες της ψυχής σου βολτάρουν σε βρώμικα σοκάκια για να αναμετρηθούν με το μπόι της ζωής σου. Πόσο ψηλά μπορείς να την πετάξεις;
Συγγνώμη λίγο...πάλι χτύπησε το κινητό. Πρέπει να μιλήσω.
"Η χειρότερη μέρα της ζωής τους"...αυτή.
Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, η Στεφανία Γουλιώτη και η Λουκία Μιχαλοπούλου, ετοιμάζονται στο καμαρίνι τους.
"Βρήκαν" ένα έργο της Γιασμίν Ρεζάν, πριν δύο χρόνια και το επέλεξαν για να βρεθούνε πάνω στο σανίδι, οι τέσσερις μαζί.
"Βρήκαν" δύο ζευγάρια με μια λάθος αιτία συνάντησης για τα δύο τους παιδιά που μάλωσαν και μαλώνουν οι ίδιοι.
Άγρια τα πράγματα και διεκδικητικά. Εγώ έχω το δίκιο μου και εσύ το άδικο που το γυρνάς τούμπα.
Πάρε αλήθεια να ΄χεις.

'Backstage στο 'Θεό της Σφαγής''
'Backstage στο 'Θεό της Σφαγής''
'Backstage στο 'Θεό της Σφαγής''

Ποτέ ξανά τόσο γέλιο από όλους τους θεατές, σε μια τόση απελπισία ηρώων πάνω στο σανίδι.
Δεν γελάει κανείς πάνω στο σανίδι και γελάνε όλοι από κάτω. Κωμικοτραγικό...ας ετοιμαζόμαστε για το καρέ του σπαραγμού.
Ναι-ναι. Συλλεκτικές αξίες σχέσεων που σφάζονται με το βαμβάκι.
Είμαστε έτοιμοι να φύγουμε από το καμαρίνι.
Είμαστε έτοιμοι να αλληλοσπαραχτούμε και εσύ από κάτω να βλέπεις τον καθρέπτη σου.
Άντε...πάμε να εκτεθούμε. Χτύπησε το τρίτο κουδούνι. "Επίθεση" στο "πάρκο" των παιδιών και της ψυχής μου.
Οι άμυνες να βγούνε και να γίνουν θέλω. Με σύμφωνα και φωνήεντα.
Με αγαπάς, ακόμα; Με αγαπάς, καθόλου; Με αγαπάς;

'Backstage στο 'Θεό της Σφαγής''
'Backstage στο 'Θεό της Σφαγής''
'Backstage στο 'Θεό της Σφαγής''

Χαμηλό ταβάνι σε υψηλές απαιτήσεις ανθρώπινων σχέσεων.
Ποιος θυμάται ότι το πρόβλημα ήταν τα παιδιά μας;
Ποιος τελικά ασχολείται με τα παιδιά μας;
Και αν ασχολούμαστε με τα παιδιά μας, μήπως είναι γιατί, πάντα γι άλλους μιλάμε;
Πόσο ενήλικες είμαστε σε αυτή την ανήλικη ζωή που "χτίσαμε";
"Στα έντεκα, δεν είναι κανείς μωρό. Μα ούτε και ενήλικας".
Δεν με κατάλαβες ποτέ. Μπόλιασες με συνήθεια τις "καλοχτενισμένες" μου απολαύσεις. Κι έτσι με μετέτρεψες σε στέρφα γη.
Και η γη σχίζεται στα δύο. Σαν χαλί που χάνεται κάτω από τα πόδια μου. Τα πόδια μας. Μαζί δεν είμαστε;
Η γη σχίζεται στα δύο. Σου λέω, αρκετά καθίσαμε στο καμαρίνι. Αυλαία και πάμε.
Το κλαφουτί δεν έχει κεράσια;

'Backstage στο 'Θεό της Σφαγής''
'Backstage στο 'Θεό της Σφαγής''

'Backstage στο 'Θεό της Σφαγής''

Υ.Γ. Όποιος έζησε αυτή την παράσταση, με κατανοεί. Όποιος δεν έχει προλάβει να τη ζήσει ακόμη, δικό του εαυτό θα δει για μιάμιση ώρα πάνω στη σκηνή.
Εσύ -αλήθεια-μέρες που είναι, προσκύνησες τον "Θεό της Σφαγής";


'Backstage στο 'Θεό της Σφαγής''

'Backstage στο 'Θεό της Σφαγής''
'Backstage στο 'Θεό της Σφαγής''
'Backstage στο 'Θεό της Σφαγής''

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου