Στην παράσταση 'Πιάνω παπούτσι, πάνω στο πιάνο'

Το θέατρο είναι για όλους. Δεν έχει ηλικιακούς διαχωρισμούς. Δεν "καταδέχεται" ταμπέλες.
Θέατρο βλέπεις και παίρνεις στο σπίτι σου, ότι θα σε ενδιαφέρει. Ό,τι σου κέντρισε νου, καρδιά και αισθήσεις. Ό,τι σε αφορά.
Το θέατρο δεν είναι διδαχή. Δεν είναι κατήχηση και "κούνημα το δάχτυλο" για τα μηνύματα που θέλεις να περάσεις από μέσα του, ψυχαναγκαστικά. Όχι.
Θέατρο είναι "άπλα". Απλωσιά. Ανοιχτωσιά. Να γίνεται ενέργεια ανθρώπων σε σύνολο ένα και να διαχέεται σε όλο το χώρο. Αν μπορούσε και σε όλο το σύμπαν.
Ποια ηλεκτρόνια και ποια "σκόνη συνταγής";

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + οδυσσέας κοσμάτος
Αυτοσχεδιασμός
Αυτοσχεδιασμός


Το θέατρο είναι κόπος. Αναγνώσεις πολλές. Κατάθεση απόψεων. Συνιστώσες αλήθειας της ομάδας των ανθρώπων που το αποτελούν, που παρεισφρέουν σε ένα έργο και συντελείται αυτό που θέλεις να ειπωθεί. Πρόβες, πρόβες, πρόβες. Δουλειά, δουλειά, δουλειά.
Το κείμενο είναι η βάση, ο λόγος και η αφορμή. Η ιστορία να ειπωθεί.
Απλά θα είναι μοιρασμένη της δικής σου αλήθειας πάνω στο σανίδι και της ιστορίας που έχεις να πεις, από ΄κει πάνω. Και θα δοθεί με "δισκοπότηρο" από κάτω. Στο κοινό.
Θέατρο είναι αλήθειες βαθιές. Και κρύβονται και μέσα στη "Σταχτοπούτα".
Ψάξε ανάμεσα στις στάχτες της, που μαζεύει καθημερινά και θα βρεις την αλήθεια της παράστασης.

Αυτή την αλήθεια, που έκανε το θέατρο ΠΟΡΤΑ όλο το περασμένο χειμώνα να γεμίζει από κόσμο γεμάτο διάθεση να δει ο μικρός μπόμπιρας μια παράσταση, αλλά κι ο γονιός να "κολλάει" περισσότερο, από τον μικρούλη.

Αυτοσχεδιασμός
Αυτοσχεδιασμός

Για να τα πετύχεις όλα τα παραπάνω χρειάζονται πολλά. Όχι υλικά αγαθά. Από αυτά, αρκούσε ένα πιάνο και κάποια άλλα.
Πιο πολύ, περισσότερο από καθετί, για να κάνεις αυτό το θέατρο θέλει πίστη. Ομαδικότητα. Χέρι με χέρι να ακουμπά, να ματώνει παλάμη με παλάμη τα δάχτυλα από το μόχθο να επιτευχθεί το αποτέλεσμα που θέλει όχι ένας, όχι δύο, αλλά όλη η ομάδα.
Patari Project. Τα κατάφεραν. Ρίξανε από ένα λιθαράκι (κι όχι μόνο) ο καθένας σε ερμηνείες και παρέδωσαν μια Σταχτοπούτα, αλλιώτικη από τις άλλες.
Θέατρο κάνεις σε μηδαμινά τετραγωνικά. Ναι. Ναι, σου λέω. Τα μηδαμινά τετραγωνικά αν "τα δουλέψεις" καλά, διογκώνονται. Γίγαντας γίνονται και σε συνεπαίρνουν.
Έτσι συνέβη και με τη παράσταση που σκηνοθέτησε η Σοφία Πάσχου. Ευφυώς, αυτό το έργο δεν είχε αστερόσκονη και ροζ περιτυλίγματα. Η Σοφία απέφυγε τα στρας και παρέδωσε ένα μικρό διαμάντι.
Δεν ήταν κλασσική αυτή η Σταχτοπούτα. Εμπεριείχε ότι πιο σύγχρονο υπάρχει.

Αυτοσχεδιασμός
Αυτοσχεδιασμός

Έξι ηθοποιοί και ένας πιανίστας μας πήραν πτήση για το όνειρο. Και αποδείχθηκε γλυκά καλοκαιρινό.
Γιάννης Γιαννούλης, Θεοδόσης Κώνστας, Θάνος Λέκκας, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος, Αποστόλης Ψυχράμης υπήρξαν μια "γροθιά" ταλέντου.
Ο Βασίλης Παναγιωτόπουλος έπαιζε με διαθέσεις, ενέργειες και αρώματα, ανάμεσα σε πλήκτρα.
Ενώ, η Κατερίνα Μαυρογεώργη για μία ακόμη φορά με την φινετσάτη και λεπτομερή της ερμηνεία μου επαλήθευσε το ταλέντο που έχει.
Στο έργο του Prokofiev που είναι βασισμένη αυτή η Σταχτοπούτα, πολλές φορές άκουσα τη φράση "Η μαγεία δεν διαρκεί για πάντα".

Όταν βάλεις το πιο καλοδουλεμένο σου παπούτσι στο ιδανικό πόδι, με το soundtrack της πιο έξυπνης μουσικής επένδυσης, δεν χρειάζεσαι νταβαντούρια και τζέρτζελα για να παράγεις το θέατρο της μαγείας.
Το ΄χεις στο τσεπάκι σου, είναι σε μικρή συσκευασία και εκπροσωπείται από τη νέα γενιά καλλιτεχνών σε μια "γηραιά" πολιτιστικά Ελλάδα.
Το θέατρο ΠΟΡΤΑ και οι "Patari Project" το απέδειξαν. Το θέατρο δεν έχει ηλικία. Δέχεται επισκέπτες από τεσσάρων, έως εκατόν τέσσερα χρονών. Καλή διάθεση να υπάρχει και μεράκι.
Με το μεράκι...ναι...η μαγεία διαρκεί για πάντα. Και ζούνε αυτοί καλά, και εμείς καλύτερα φεύγοντας στο φινάλε από το θέατρο. 

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + οδυσσέας κοσμάτος