_θέατρο

Αγάπη και βαρύς νταλγκάς στο Θέατρο Δάσους

Στην παράσταση 'Πριν το χάραμα' (+Rejected Photostory)

«Νανά, πρόσεχε γιατί μ’ έχεις φέρει ως εδώ»
«Με απειλείς;»
«Νανά, θα φύγω..»
«Στα τσακίδια»
«Θα φύγω και δε θα ξαναγυρίσω»
«Σε φοβάμαι; Εγώ δε σ ‘έχω ανάγκη.. εγώ είμαι η Νανά Βάλβη»
«Α στο διάολο! Δε τρώγεσαι πια… Νανά Βάλβη.»
Φεύγει ο Μανώλης από τη σκηνή και ο κόσμος ξεσπά σε γέλια και χειροκροτήματα.

Ο Μανώλης, το ρόλο του οποίου ενσαρκώνει ο Στέλιος Διονυσίου που για πρώτη φορά στη ζωή του εμφανίστηκε ως ηθοποιός, απέσπασε φυσικά το μεγαλύτερο χειροκρότημα. Η φωνή του σχεδόν ιδία με αυτήν του πατέρα του, του αείμνηστου Στράτου, του δικού μας σαλονικού Στράτου, αντηχούσε έξω από το Θέατρο Δάσους. Η Σοφία Βόσσου στο ρόλο της Νανάς Βάλβη, που μετά κόπων και βασάνων έγινε γυναίκα του Μανώλη, πρόσφερε ερμηνείες που σε έκαναν να ανατριχιάσεις. Ειδικά στο «Μινόρε της Αυγής», ο κόσμος άρχισε να σιγοτραγουδά και μερικοί δάκρυσαν.

Η Κατερίνα Κούκα, ως Αρετή, τραγουδίστρια που αγάπησε παράφορα τον Ανέστη, και που λόγω της αγάπης και της ζήλειας της έκανε πράξεις που την έριξαν στο ποτό, ήταν ένας από τους γυναικείους χαρακτήρες που προσέδωσε ιδιαίτερη αξία στο έργο και με την ερμηνεία της, αλλά φυσικά και με τη φωνή της. Το σκηνικό λιτό. Αφήνει στον θεατή να φανταστεί τα υπόλοιπα. Εξάλλου, η μουσική σε παρασέρνει τόσο εύκολα και δένει τόσο αρμονικά με όλη την πλοκή του έργου, που ο θεατής δε χρειάζεται βαριά και πολύπλοκα σκηνικά.

Το έργο ξεκινά με τους τρεις τραγουδιστές να βρίσκονται σε ένα μαγαζάκι στη Θεσσαλονίκη, ενώ πίσω τους ακούγεται φυσικά το «Πάμε τσάρκα πέρα στο μπαξέ τσιφλίκι..» του Τσιτσάνη. Εκεί, σ’ εκείνο το μαγαζάκι ξεδιπλώνονται οι ζωές των ηρώων. Της Νανάς, του Μανώλη, της Βάσως, του Κώστα, της Αρετής, του Ανέστη, της Δέσποινας… ζωές απλών ανθρώπων που παλεύουν με τις πιο ιστορικές στιγμές της νεότερης Ελλάδας.

Το Θέατρο Δάσους αντηχούσε από γέλια, χειροκροτήματα, αλλά και μουσικές, που χρονολογούνται από την περίοδο της Κατοχής έως και το τέλος της χούντας. Στο μεγαλύτερο της μέρος ακούστηκαν λαϊκά τραγούδια των πιο γνωστών συνθετών, Καλδάρα, Τσιτσάνη, Ατταλίδη, αλλά και «ποπ» της εποχής, ροκ εν ρολ και επιθεωρησιακά. Όλα όμως έδεναν με τις σκηνές της παράστασης με τρόπο εκπληκτικό.
Ένα μαγικό μουσικό ταξίδι μέσα από τις πολυτάραχες ζωές των καλλιτεχνών, με τα πάθη τους, τις ανεκπλήρωτες αγάπες τους, τις φιλίες που σπάνε ή που δυναμώνουν μέσα από τις χαρές και τα βάσανα. Το κυρίαρχο συναίσθημα της παράστασης, που πάνω του βασίζονται όλα; Η αγάπη, που τελικά είναι οδηγός στη ζωή κάθε ανθρώπου και που τελικά κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτήν, όσο και να την αποφεύγει.

Την παράσταση την παρακολουθήσαμε στο Θέατρο Δάσους στα πλαίσια του του Φεστιβάλ Δάσους τους ΚΘΒΕ.
Περισσότερα μπορείτε να δείτε εδώ