_θέατρο

Εξουσία Vs Περηφάνια

Στoν «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Κώστα Φιλίππογλου, από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων. (+Rejected Photostory)

Καρέκλες στοιβαγμένες η μια πάνω στην άλλη. Σαν σε καλοκαιρινό ταβερνάκι που μόλις έκλεισε για το ξημέρωμα. Άσπρες, με φανερά χτυπήματα, σαν κι αυτές τις φοιτητικές που δε μας νοιάζει και αν χαλάσουν. Κάπου στα δεξιά, ένα ξαπλωμένο μαύρο σκιάχτρο, σαν να ξεριζώθηκε από το χωράφι που όφειλε να φυλάει. Στο φόντο, μια λευκή ψηλή κατασκευή. Λιτή, σαν ένας ορθογώνιος λείος βράχος. Επάνω της εμφανή τα «καρφιά» που θα δένουν τον Προμηθέα. Και μπροστά μια σκηνή άδεια από λοιπά αντικείμενα και σκηνικά. Λες και διστάζει να δεχτεί το θίασο, λες και ξαποσταίνει για λίγα λεπτά πριν να πει την ιστορία της.

Έτσι ακριβώς ξεδιπλώνεται κι η παράσταση. Οι δύο χαρακτήρες που σκαρφίστηκε ο σκηνοθέτης και ενσαρκώνουν οι Γεράσιμος Γεννατάς και Δημήτρης Κουρούμπαλης ξεκινούν διστακτικά, τεμπέλικα. Εμφανίζονται ως άνθρωποι του μεροκάματου θα ’λεγε κανείς, ίσως ως μπογιατζήδες, που «δουλεύουν, δουλεύουν, δουλεύουν» και έχουν χάσει την αίσθηση του χρόνου. Για να αναλάβουν τελικά, να μας βάλουν στην ιστορία ξαφνικά και να αρχίσουν μια σειρά από κινήσεις, μεταμορφώσεις και διαλόγους που εναλλάσσονται με κινηματογραφική ταχύτητα. Οι δυο ηθοποιοί, ως άριστοι μπεκετικοί κλόουν, βρίσκονται παντού, σαρκάζουν και αυτοσαρκάζονται την ίδια στιγμή, είναι απότομοι αλλά και τρυφεροί, παλιάτσοι και Θεοί, μπερδεμένοι και ρεαλιστές. Με ενέργεια που δε σταματά ως το χειροκρότημα, ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους σε όλη τη σκηνή, μεταμορφώνονται σε ό, τι χρειαστεί, «χάνονται» στον κόσμο τους και επιστρέφουν κατά βούληση στο τώρα και στο τότε.

Ο χορός είναι ίσως το κυριότερο όπλο στα χέρια του σκηνοθέτη για να δημιουργήσει τις λεπτομέρειες και τις εικόνες που κρύβονται στο λόγο του Αισχύλου. Οι Ωκεανίδες που άκουσαν το σφυροκόπημα του απείθαρχου Τιτάνα πάνω στο βράχο, ήρθαν να τον επισκεφτούν και να τον βοηθήσουν, να συμμετέχουν στο διάλογο και την κριτική, να δραματοποιήσουν το συναίσθημα, να εκμεταλλευτούν την κίνηση, την ένταση και το σκηνικό για να φτιάξουν ήχους, νερό και ζωή.

Ο Προμηθέας του Τάσου Νούσια στέκεται ακίνητος, δεμένος στο βράχο του ή δεμένος με αλυσίδες μπροστά στους θεατές. Καταδικασμένος να βλέπει τον οργασμό ενέργειας και κινητικότητας γύρω του, χωρίς να μπορεί να κάνει και πολλά. Ωστόσο, έχει να κάνει το σημαντικότερο: να ενημερώσει φίλους και εχθρούς για τη μέγιστη προσφορά του στην εξέλιξη των ανθρώπων. Να αναρωτηθεί αν άξιζε να χάσει ο άνθρωπος τη γραφή και την αριθμητική, την αρχιτεκτονική και την ιατρική, τη ναυσιπλοΐα, την ξυλουργεία και τόσα άλλα, μόνο και μόνο επειδή έτσι αποφάσισε ο Δίας. Και να μένει σίγουρος ως και την τελευταία στιγμή, αγνοώντας τις απειλές του Ερμή, πως το δίκιο, την περηφάνια και την ελεύθερη βούληση δεν μπορεί και δεν πρέπει να τη νικήσει καμιά εξουσία.

Η απόλυτα ταιριαστή φιγούρα του Νούσια, σε συνδυασμό με την βαθειά, βραχνή και βροντερή φωνή του, ισορροπούν άριστα με την υπερκινητικότητα που περιβάλλει τον δεσμώτη Προμηθέα και που δημιουργείται από τους αεικίνητους και πολυεκφραστικούς κλόουν και τον εντυπωσιακό χορό. Η μυστικιστική ατμόσφαιρα που δημιουργεί η μουσική των Lost Bodies είναι ό, τι πρέπει (θα είχε πραγματικό ενδιαφέρον αν κυκλοφορούσε ως αυτούσια δισκογραφική δουλειά) και τα σκηνικά γίνονται τα απόλυτα πολυεργαλεία για το θίασο και τον σκηνοθέτη για να βγάλουν προς τα έξω όλο τον κρυμμένο κόσμο του κειμένου.

"Μόνο εγώ αντέδρασα.
Έδωσα στον άνθρωπο τη δύναμη να αντέξει
να σταθεί σαν άνθρωπος πάνω στη γη."

Την παράσταση την παρακολουθήσαμε στο Θέατρο Δάσους στα πλαίσια του του Φεστιβάλ Δάσους τους ΚΘΒΕ.
Περισσότερα μπορείτε να δείτε εδώ