image_alt_text image_alt_text

‘Ο Ψαράς και το Τρελώνιο’

…πασπαλισμένοι με μπόλικο ‘Άιντε Χάιντε’

Σάββατο βράδυ κι από το στούντιο Vis Motrix ακούγονται ελληνόφωνες επιτυχίες του '70.



_Οι σαράντα καρέκλες του αυτοσχέδιου θεάτρου στο ισόγειο της οδού Έδισσον —αριθμός 4— έχουν αρχίσει να γεμίζουν, μα η σκηνή ακόμη άδεια, περιμένει να φιλοξενήσει την παράσταση με τον παράξενο τίτλο: «Άιντε Χάιντε! Ο Ψαράς και το Τρελώνιο». Πρόκειται για την καινούργια συμπαραγωγή της ομάδας χορού Vis Motrix και του Eclipses Group Theater. Πίσω από τη σκηνοθετική επιμέλεια και τις χορογραφίες του έργου βρίσκεται ο ταλαντούχος κύριος Ορτετζάτος (με αυτόν θα ασχοληθούμε εκτενέστερα στο εγγύς μέλλον), ο οποίος μας ενημερώνει ότι πρόκειται για τη θεατρική μεταφορά ενός νορβηγικού μύθου, διασκευασμένου από τον Κώστα Βάρναλη.


image01

Κάποτε εμφανίζονται οι ηθοποιοί, αλλά δεν ξεκινούν την παράσταση αμέσως. Αντ’ αυτού, κυκλοφορούν πέρα δώθε στα παρασκήνια και τη σκηνή, πίσω από μία μεγάλη νοερή κουρτίνα, χαρίζοντάς μας από τη μία ένα sneak peek της προετοιμασίας ενός θιάσου σ' ένα εικονικό backstage κι από την άλλη βάζοντάς μας στο παιχνίδι τους. Μέχρι που η ανοίγει η «αυλαία», τα φώτα πέφτουν κι η ιστορία ξετυλίγεται… Μια φορά κι έναν καιρό, λένε λοιπόν οι Νορβηγοί παραμυθάδες, ένας ταλαίπωρος ψαράς που πάλευε καθημερινά να θρέψει τη φαμελιά του πιάνει στα δίχτυα του ένα πιθάρι που είχε φυλακισμένο μέσα του για τέσσερις ολόκληρους αιώνες ένα τελώνιο ορκισμένο να σκοτώσει όποιον το ελευθερώσει. Ο φτωχός ψαράς προκειμένου να σώσει τη ζωή του, σκαρφίζεται ένα τέχνασμα, το οποίο τον φέρνει αντιμέτωπο με μία τρελή περιπέτεια που τελικά του αλλάζει τη μοίρα. Όλα αυτά ζωντανεύουν μπροστά μας όχι μόνο με αφήγηση και δραματοποίηση, αλλά και με πολύ χορό, μουσική και τραγούδια.


image01

Η ατμόσφαιρα της κατάμαυρης σκηνής σε συνδυασμό με τα μαύρα κοστούμια και τα λευκά βαμμένα πρόσωπα των ηθοποιών αποπνέει κάτι από σκοτεινό καμπαρέ. Τα σκηνικά απουσιάζουν, εδώ όλα γίνονται με τη δύναμη της φαντασίας και την ευελιξία του αυτοσχεδιασμού. Γίνεται αναφορά σε ένα πιθάρι ή μία λίμνη; Τρία σώματα είναι αρκετά για να τα αναπαραστήσουν. Χρειάζεται ένα τηγάνι; Αφού η μαγείρισσα βλέπει το τηγάνι και ακούει τη φωτιά, οι θεατές σχεδόν μυρίζουν τα φρεσκοτηγανισμένα ψάρια. Κι όταν το σενάριο απαιτεί θάμνους, άγριους αράπηδες, «εκατοντάδες κομπάρσους», ρούχα κεντημένα με λουλούδια και πολύτιμα διαμάντια, αυτά προσφέρονται απλόχερα από τον γενναιόδωρο σπόνσορα της οικονομικής κρίσης, την ανεξάντλητη εφευρετικότητα της ομάδας.

Με άλλα λόγια, οι έξι ηθοποιοί κάνουν τα πάντα και συμφέρουν. Τραγουδούν, χορεύουν, παίζουν ηλεκτρική κιθάρα, «τσαλακώνονται» (θα δεις όμορφες γυναίκες με μούσια), εκτίθενται χωρίς φόβο, εντάσσουν λάθη και περιορισμούς της θεατρικής σύμβασης μες στην ίδια τη σύμβαση, όλα στα φανερά. Κι αυτό είναι το έξυπνο παιχνίδι τους, στο οποίο μας μπάζουν απ' την αρχή μέχρι την τελική υπόκλιση.


image01

Είναι μόλις η δεύτερη παράσταση του έργου κι όποιος την παρακολουθεί έχει την εντύπωση πως η ομάδα δουλεύει μαζί από καιρό. Φαίνεται από την άνεση που έχουν τα μέλη της μεταξύ τους, το συντονισμό, το σωστό ρυθμό τους. Κανείς δεν «καπελώνει» κανέναν, όλοι σαν σύνολο κι ο καθένας ξεχωριστά κερδίζουν την προσοχή των θεατών και λειτουργούν σαν ένα καλά κουρδισμένο μηχάνημα. Κι όμως, μας πληροφορούν ότι γνωρίζονται μόνο ενάμιση μήνα, αλλά δέθηκαν γρήγορα χάρη στον έμπειρο σε θέματα ομάδων σκηνοθέτη τους. Αυτός τους επέτρεψε να φέρουν το χιούμορ τους στην παράσταση και να χτίσουν το έργο με τους αυτοσχεδιασμούς τους. Έτσι γεννήθηκαν οι δεκάδες χαρακτήρες της ιστορίας, οι οποίοι είναι ολοκληρωμένοι, ο καθένας με τη δική του κίνηση και φωνή. Με αυτόν τον τρόπο η μετάβαση από τον ένα στον άλλο είναι καθαρή κι επιτρέπει στο θεατή να παρακολουθήσει με προσοχή τόσο την κεντρική ιστορία, όσο και τα παραμύθια μες το παραμύθι.

«Ο Ψαράς και το Τρελώνιο» είναι μία παράσταση πασπαλισμένη με μπόλικο «Άιντε Χάιντε». Ο θίασος μας παρασέρνει σ’ ένα παιχνιδιάρικο ταξίδι με τις ρίζες του βαθιά απλωμένες στη θεατρική παιδεία. Δεν προσφέρει «βαριά κουλτούρα» ή προβληματισμό για τη δύσκολη εποχή που διανύουμε, αλλά κάτι ακόμη πιο δυσεύρετο: αβίαστο γέλιο. Γιατί, λέει, η λύση βρίσκεται στην παλιά συνταγή των παραμυθιών: «με φαντασία, τρέλα και αγάπη ξεπερνιούνται όλα τα προβλήματα».


INFO:

* Το παραμύθι «Ο Ψαράς και το Τελώνιο» του Κώστα Βάρναλη περιλαμβάνεται στη συλλογή παραμυθιών «Δώδεκα Διαλεχτά Παραμύθια». Κυκλοφόρησε πρώτη φορά το 1933 από τις εκδόσεις Δημητράκος, το 1990 από τις εκδόσεις Παπαδημητρίου και το 2008 από τις εκδόσεις Αστήρ.

Μπορείτε να βρείτε περισσότερα για την παράσταση από το Δελτίο Τύπου, εδώ.



Ο θίασος μας παρασέρνει σ’ ένα παιχνιδιάρικο ταξίδι με τις ρίζες του βαθιά απλωμένες στη θεατρική παιδεία