image_alt_text image_alt_text

Ευ(φ)οριακά σφηνάκια Τσέχωφ

Στη γενική πρόβα της παράστασης ‘Σφηνάκια Τσέχωφ’ στο θέατρο Σοφούλη

«Φεύγω! Πάω στους εφοριακούς. Θα πιούμε σφηνάκια Τσέχωφ!»
«Ε;»



Αυτή η απάντηση, συνδυασμένη με γκριμάτσα στα πρόθυρα εγκεφαλικού, είναι η απόλυτα υγιής αντίδραση σε μια τόσο παράλογη πρόταση.
Κι όμως, όσο παράλογο κι αν ακούγεται, είναι απόλυτα αληθές και λογικό μιας και θεατρική ομάδα Ευ(φ)ορία του πολιτιστικού τμήματος του Συλλόγου εφοριακών Ν. Θεσσαλονίκης, Ν. Κιλκίς και Ν. Χαλκιδικής σε συνεργασία με το θέατρο Σοφούλη, αποφάσισε φέτος να ανεβάσει μικρά, αυτοτελή διηγήματα του Τσέχωφ.
Πώς γίνεται, θα ρωτούσε κανείς, άνθρωποι που δουλεύουν κάθε μέρα στην εφορία, να ασχολούνται με το θέατρο και να ανεβάζουν Τσέχωφ;


image01

Με πολύ κέφι και μεράκι είναι η απάντηση. Πρόκειται, μάλιστα, για μια ομάδα που υπάρχει εδώ και 8 χρόνια, αποδεικνύοντας καθημερινά πως δεν έχει σημασία ποιος είσαι και τι κάνεις στη ζωή σου, ούτε πόσο χρονών είσαι, ούτε τίποτα άλλο, όταν πρόκειται να ασχοληθείς με το θέατρο και να γιατρευτείς μέσω αυτού.


image01

Κάθε βδομάδα, η παρεούλα των εφοριακών, αφήνει έξω απ’ την πόρτα οτιδήποτε τη βαραίνει και δημιουργεί τέχνη. Το βασικό γι’ αυτούς είναι να περνάνε καλά απολαμβάνοντας τη διαδικασία της δημιουργίας. Ακόμη και δυσκολίες, όπως η εύρεση θεατρικού έργου ή κοινών ωρών για πρόβες, λύνονται με χαρά και διάθεση.

Το αποτέλεσμα είναι άκρως απολαυστικό. Η ενασχόληση με τον Τσέχωφ είναι εξ’ ορισμού δύσκολη, όμως στην περίπτωση αυτή, πρόκειται για την αυθεντικά κωμική πλευρά του, μέσω διηγημάτων που ακροβατούν μεταξύ ρεαλισμού και σουρεαλισμού, φυσικού και παράλογου. Άνθρωποι καθημερινοί, μπλεγμένοι σε πολύπλοκες, ξεκαρδιστικές καταστάσεις, άνθρωποι που ποτέ δεν κρίνονται όμως κατανοούνται, ιστορίες που απαγορεύεται να έχουν άσχημο τέλος, αλλά ακόμη κι αν έχουν, επιβάλλεται να έχουν και μια δεύτερη εκδοχή του τέλους, η οποία δε χρειάζεται να είναι λογική. Αρκεί να είναι καλύτερη.


image01

Έτσι κι εμείς γελάσαμε με την καρδιά μας. Γελάσαμε με έναν μεταδότη μικροβίων, με έναν παπά που υπέφερε και έπεσε στα χέρια μιας παρανοϊκής εν δυνάμει οδοντογιατρού, γελάσαμε με κάποιον που πληρωνόταν για να παριστάνει τον πνιγμένο, με κάποιον άλλον που πνίγηκε με το ίδιο του το σάλιο. Γελάσαμε βλέποντας ανθρώπους να μπαίνουν σε μπελάδες. Γιατί όπως λέει ο Τσέχωφ, το γέλιο είναι αυτό που μας διαχωρίζει από τα ζώα, και συνήθως το γέλιο με τον πόνο του άλλου.

Μόλις ξεκίνησε η παράσταση με το τραγούδι «Αυλαία και πάμε» και οι ηθοποιοί ένωσαν τα χέρια, αισθανθήκαμε το δέσιμο που υπάρχει μεταξύ τους. Το θέατρο Σοφούλη γέμισε αγάπη. Με ένα σκηνικό με έπιπλα καλυμμένα με νάιλον, το γραφείο του αφηγητή μας, του μετενσαρκωμένου Τσέχωφ γεμάτο πένες και χειρόγραφα, και μια οθόνη με εναλλασσόμενες εικόνες, οπτική περιγραφή όσων θα διαδραματίζονταν σε κάθε διήγημα.


image01

Πολλά εύσημα αξίζουν βέβαια στη σκηνοθέτη της παράστασης, Παυλίνα Χαρέλα, μιας και το έργο της σκηνοθεσίας, όταν πρόκειται για μια ερασιτεχνική ομάδα δυσχεραίνει αρκετά. Παρ’ όλα αυτά, το αποτέλεσμα ελάχιστα απέκλινε από το επαγγελματικό θέατρο και η δουλειά της σκηνοθέτιδας ήταν τέτοια, ώστε υπήρχε πλήρης απελευθέρωση των κινήσεων πάνω στη σκηνή. Οι εναλλαγές των διηγημάτων ήταν στακάτες, με ζωντανό και συνεχή ρυθμό.

Ο αφηγητής μας, ο μετενσαρκωμένος Τσέχωφ, εξιστορούσε υπέροχα και στην ολότητά τους όλες του τις ιστορίες, εκτός από τη δική του. Πάντα άφηνε μετέωρη μια συγκεκριμένη πρόταση: «Αυτό που ήθελα να κάνω πάντα στη ζωή μου…». Αυτή η φράση διακοπτόταν πάντα λόγω μιας ιδέας, ενός δημιουργικού ξεσπάσματος που τον τραβούσε στο γραφείο του κάτι να σημειώσει, κάτι να αρχίσει, να συνεχίσει ή να τελειώσει.

Η ολοκλήρωση της πρότασής του ήρθε στο τέλος της παράστασης:
Αυτό που ήθελα να κάνω πάντα στη ζωή μου, είναι τελικά αυτό που έκανα».


image01

INFO

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο: Φώτης Σπύρου
Σκηνοθεσία- Μουσική επιμέλεια: Παυλίνα Χαρέλα
Σκηνικά: Έπιπλα Σταύρος Καζακίδης
Κοστούμια: Βεστιάριο Θεάτρου Σοφούλη – Ευ(φ)ορία
Χορογραφίες: Ευ(φ)ορία
Φωτισμοί: Ανέστης Ατακτίδης
Βίντεο-Animation: Sevi Pan
Trailer: Γιάννης Τσότσος
Γραφιστικά: Γιώργος Δερνίκας
Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Όλγα Βαηνά, Νίκος Βαρδάρης, Αλεξάνδρα Γιαλούρη, Νέλλυ Γιαπουντζή, Δημήτρης Δίγκας, Σεβαστιανή Λευθεριώτη, Χρήστος Καραβασίλης, Θεολογία Μήλιου, Διογένης Μίχας, Μίνα Μπαδάκη, Giorgio Μπέκας, Κατερίνα Παπάζογλου, Ηλίας Πρωτιβιώτης, Δήμητρα Τακαβάκογλου, Ιωάννα Χατζή, Θοδωρής Χ.

Περισσότερα μπορείτε να δείτε στο Δελτίο Τύπου εδώ.



Αυτό που ήθελα να κάνω πάντα στη ζωή μου, είναι τελικά αυτό που έκανα»