σκοτεινό ανθολόγιο ποίησης σκοτεινό ανθολόγιο ποίησης

Λίγο σκοτάδι να ξαναγεννηθώ

Στο ‘σκοτεινό ανθολόγιο ποίησης’ από το Θέατρο του Άλλοτε, στο Μπενσουσάν Χαν (+Rejected Photostory)

«Υπαρχει ενας μαγικος κοσμος μεσα στον κοσμο και ενας μαγικος ανθρωπος μεσα σε καθε ανθρωπο»
-Herman Hesse



Είναι αλήθεια πως κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του έναν μαγικό άνθρωπο. Τον άνθρωπο που συνεχώς ανθίζει και πεθαίνει, ερωτεύεται, απογοητεύεται, μένει μόνος, νοσταλγεί, περιμένει, ξανανθίζει και ξαναπεθαίνει. Ο μαγικός άνθρωπος ζει μέσα από τους θανάτους, στους οποίους η ίδια η ζωή τον οδηγεί.

Είναι επίσης αλήθεια πως υπάρχει ένας μαγικός κόσμος μέσα σε κάθε κόσμο. Ο μαγικός άνθρωπος ζει στο σκοτάδι. Εκεί όπου μαθαίνει να τίκτεται και να πεθαίνει αενάως. Το σκοτάδι, βλέπετε, δεν ψεύδεται. Αφήνει τις αισθήσεις να δράσουν χωρίς να αποσπώνται από εικόνες πλανεύτρες.


image01

Άκου, νιώσε, γεύσου, μύρισε. Γίνε το σκοτάδι. Μόνο τότε δε θα μπορεί να σε καταπιεί. Μέσα στο σκότος γεννιούνται οι ομορφότερες λέξεις, τα αγνότερα συναισθήματα. Η ποίηση είναι τυφλή. Συγχρόνως όμως, γεννά το δυνατότερο φως. Αυτή είναι η αιτία, η οποία καθιστά την ποίηση μια από τις υψηλότερες μορφές τέχνης.


image01

Το «θέατρο του άλλοτε» ξαναχτυπά. Σκοτεινότερο και πιο όμορφο από ποτέ. Με τη μουσικοθεατρική παράσταση «Σκοτεινό ανθολόγιο ποίησης», μας παρουσιάζει τη γέννηση, τη μανία και το θάνατο του έρωτα. Τα ποιήματα από τα οποία αποτελείται η παράσταση δεν απαγγέλλονται ή τραγουδιούνται απλώς, αλλά παίρνουν σάρκα και οστά μέσα στα δωμάτια του Μπενσουσάν Χαν.

Οι παραμυθένιες κάμαρες του σπιτιού μυούν το θεατή στην ιεροτελεστία που πρόκειται να ακολουθήσει πριν καν αυτός εισέλθει. Ακόμη και σκοτεινές σκάλες υπό τον αμυδρό φωτισμό κεριών, τον προϊδεάζουν πως δεν πρόκειται για μια απλή, συνηθισμένη παράσταση.


image01

Την πρόγευση αυτή βέβαια, προλαβαίνουν να τη δώσουν οι ίδιοι οι ηθοποιοί, οι οποίοι ξεκινούν τη δράση τους «εν ψυχρώ»: ενώ οι θεατές βρίσκονται ακόμη στην είσοδο περιμένοντας. Φυσικά, η ομάδα του «θεάτρου του άλλοτε», δε θα δημιουργούσε μια δουλειά προβλεπόμενη για το κοινό της. Η σοφή κουκουβάγια, μαυροντυμένη, οπισθοδρομεί μπροστά στα άλλα ασπροντυμένα ζώα. Οπισθοδρομεί καθώς γνωρίζει. Γνωρίζει τι πρόκειται να ακολουθήσει και πως δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι’ αυτό παρά μόνο να μας κάνει συνένοχους στο θέαμα του σκοτεινού και οργισμένου ερωτικού ανθολογίου που ετοιμάζεται να ξεσπάσει.

Το ξέσπασμα αυτό ακολουθείται από τον σπαρακτικό ήχο ενός πιάνου, στο οποίο με μαεστρία παίζει ο Αστέρης Τσαλίκης την περίτεχνη μουσική του Σταύρου Σταυρίδη. Η φωνή της Μέλας Γεροφώτη εντείνει ακόμη περισσότερο το συναίσθημα, ακολουθώντας το πιάνο και τραγουδώντας τα λόγια των ποιητών.


image01

Οι ηθοποιοί δίνουν ζωή στα λόγια και τους ήχους. Δρουν θαρρείς και δεν υπάρχει κόσμος να παρακολουθεί, θαρρείς και τα πάντα είναι αόρατα, θαρρείς και δεν υποδύονται ρόλους, αλλά πραγματικά είναι οι μαγικοί άνθρωποι τους οποίους παριστάνουν. Όπως είχε πει κάποτε και ο Ρίτσος, παρακολουθώντας «μπορεῖς νά πιστέψεις πώς ὑπάρχεις καί δέν ὑπάρχεις πώς ποτέ δέν ὑπῆρξες, δέν ὑπῆρξε ο χρόνος κ' ἡ φθορά του.» Αυτό πιστεύω αρκεί, ώστε να κατανοήσει κανείς την τέχνη με την οποία ζωντανεύει το εν λόγω ανθολόγιο.

Την κινησιολογία δίδαξε ο Δημήτρης Βασιλειάδης, ο οποίος κατάφερε με τον καλύτερο τρόπο να δημιουργήσει συναισθήματα και να συγκινήσει τους θεατές με τον τρόπο που «σμίλεψε» τα σώματα των ηθοποιών.

Οι μάσκες και τα κουστούμια των Δημήτρη Βασιλειάδη και Δέσποινας Γωνιάδου, φτιαγμένα και διαλεγμένα με περισσή προσοχή, κάνουν την παράσταση ακόμη περισσότερο ξεχωριστή. «Ντύνουν» μοναδικά τους μαγικούς ανθρώπους, οι οποίοι δρουν στα δωμάτια του Μπενσουσάν Χαν.


image01

Και ερχόμαστε στη σκηνοθέτη, Βαρβάρα Δουμανίδου, στην οποία ανήκει η σύλληψη και η πραγματοποίηση του ανθολόγιου. Η κυρία Δουμανίδου εκπλήσσει με τις καινοτόμες δουλειές της και με κάθε ευκαιρία έχει να δώσει κάτι νέο και διαφορετικό στο κοινό της. Οι παραστάσεις και οι συλλήψεις της προετοιμάζονται κάθε φορά με λεπτομερή τρόπο, έχουν ταυτότητα και δεν ακολουθούν σε καμία περίπτωση την πεπατημένη.

Το «σκοτεινό ανθολόγιο ποίησης» είναι εδώ για να μας δείξει το αληθινό πρόσωπο του έρωτα. Για να μεταφέρει τα πολυειπωμένα λόγια των ποιητών σα να ξεστομίζονται για πρώτη φορά. Ο έρωτας, βλέπετε, δεν είναι μόνο αγάπες και λουλούδια. Ο έρωτας είναι το φως που οδηγεί στο σκοτάδι, η ζωή που οδηγεί στο θάνατο, είναι ό, τι μας κάνει μαγικούς ανθρώπους και ό, τι μας οδηγεί στον μαγικό κόσμο. Είναι η απαρχή της ποίησης και η ζωοδόχος πηγή της έμπνευσης. Είναι το τότε και το «άλλοτε».


INFO:

Μπορείτε να βρείτε περισσότερα για την παράσταση από το Δελτίο Τύπου, εδώ.

INFO αφιερώματος:

κείμενο | νίκη ζερβού
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
μουσική | σταύρος σταυρίδης
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + αλέξανδρος κόγκας



Το «σκοτεινό ανθολόγιο ποίησης» είναι εδώ για να μας δείξει το αληθινό πρόσωπο του έρωτα.