Στο θεατρικό «Σβήσε μου το γέλιο» του Άκη Δήμου στο Blackbox από την ομάδα 'Αν'

Δύο έννοιες. Η ηθική κι ανηθικότητα. Έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους όπως η τρέλα και η λογική. Παλεύουν να υπερνικήσουν η μία την άλλη. Αλλάζουν ρόλους και γίνονται έρμαια μιας κατάστασης από την οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν. Τι είναι όμως αλήθεια ηθικό…. Και τι ανήθικο; Ο ίδιος άνθρωπος που μπορεί να σκεφτεί σωστά για κάτι, μπορεί να σκεφτεί λάθος για κάτι άλλο. Αυτή η σκέψη του όμως, σε ποια κατηγορία τον κατατάσσει; Μπορεί το σωστό να νικήσει το λάθος ή το λάθος το σωστό; Μπορεί κάποιος να ξεφύγει από το παρελθόν; Ειδικά όταν οι αλυσίδες που τον σφίγγουν είναι τόσο ελκυστικές;

Share:

κείμενο | ερωδίτη παπαποστόλου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + αλέξανδρος κόγκας
Σβήσε μου το γέλιο
Σβήσε μου το γέλιο

Όλα ξεκίνησαν από ένα παιδικό παιχνίδι. Όπως όμως μεγαλώνουν τα παιδιά κι αλλάζουν, έτσι άλλαξε και το παιχνίδι… κι έγινε σκοτεινή πραγματικότητα… Και τώρα, είναι και οι δυο εγκλωβισμένοι σε ένα συρμάτινο κόσμο, με μόνη διέξοδο, την ψευδαίσθηση ενός παραθύρου, που είχε πάντα τις κουρτίνες του κλειστές, κρύβοντας την αλήθεια που τους στοιχειώνει.

Εκείνη νομίζει ότι όλα αυτά είναι ένα όνειρο και μπορεί να κατευθύνει τις κινήσεις του. Ξέρει ήδη πού βρίσκεται, πριν καν βρεθεί. Κι εκείνος, ακούει τις εντολές της και τις εκτελεί, καθισμένος σε μια καρέκλα φθαρμένη όπως το παρελθόν τους. Κι απαγγέλει… καθώς η νύχτα καταπίνει την ημέρα…

Σβήσε μου το γέλιο
Σβήσε μου το γέλιο

Αλλάζουν ταυτότητες φορώντας ο ένας τα ρούχα του άλλου. Εκείνη γίνεται εκείνος κι εκείνος γίνεται αυτή. Εκείνος γίνεται ο ανήθικος κι εκείνη η ηθική. Και παλεύει να πει τα λόγια της. Κομπιάζοντας. Κάνοντας λάθη. Φορούν και πάλι τους εαυτούς τους και χορεύουν κάτω από τα φώτα. Πετούν από πάνω τους τα ρούχα της αμαρτίας και ξεγυμνώνουν την ψυχή τους. Παλεύουν με την αλήθεια. Μια αλήθεια που ξεκινάει από τα παιδικά τους χρόνια και σήμερα έχει πάρει πλέον τρομακτική μορφή.

Σβήσε μου το γέλιο
Σβήσε μου το γέλιο

Κυλιούνται στο χώμα. Παλεύουν. Ξεσπούν σε υστερικά γέλια. Ορμούν ο ένας στον άλλον, άλλοτε από πάθος, κι άλλοτε από οργή. Κι εκείνη σκίζει το παρελθόν τους ανέκφραστη, προσπαθώντας να τον κρατήσει πίσω. Ενώ εκείνος εύχεται τίποτα από όλα αυτά να μην είχε συμβεί. Η ντροπή όμως δεν τους αφήνει να ξεφύγουν. Στέκεται ανάμεσά τους, σαν μια ακίνητη κούκλα που ετοιμάζεται να κρεμαστεί. Εκείνη την χαϊδεύει με ικανοποίηση. Κι εκείνος… καλύπτει το πλαστικό πρόσωπό της, για να μη δει ότι εξατμίζεται και η τελευταία σταγόνα ηθικής.. Προσπαθεί να ξεφύγει… προσπαθεί να σβήσει το υστερικό γέλιο της. Εκείνη, βάφει τη γύμνια της ψυχής του με τα χρώματα της αμαρτίας. Γίνεται ένα με τις σκιές και τον φυλακίζει στον κόσμο της… Αγκαλιάζουν το σκοτάδι. Άραγε… Μπορεί να ξεφύγει κανείς από όλα αυτά που τον κρατάνε πίσω; Μπορεί να σβήσει το γέλιο της αμαρτίας που γελά υστερικά δίπλα του, και να ζωγραφίσει στο πρόσωπό της το κλάμα του; Μπορεί να ξεπλύνει με τα δάκρυά του τη χαρά της;

Σβήσε μου το γέλιο

Διάλογοι καταιγιστικοί, κινήσεις έντονες, που μεταφέρουν τα δυνατά συναισθήματα των πρωταγωνιστών στον θεατή. Συνομιλίες αδιάκοπες που τον κάνουν να αναρωτιέται, αν μπορεί κανείς να σπάσει τον κύκλο, και να δώσει ένα τέλος σε αυτή την αέναη πάλη της ηθικής και της ανηθικότητας, της τρέλας και της λογικής.

Σβήσε μου το γέλιο

INFO παράστασης


«Σβήσε μου το Γέλιο» του Άκη Δήμου @ Blackbox

29-30-31 Ιανουαρίου, 5-6-7/12-13-14 Φεβρουαρίου
Ημέρες και ώρες: Παρασκευή-Σάββατο 23:00, Κυριακή 21:00

Σκηνοθεσία: Ιορδάνης Αϊβάζογλου Βοηθός σκηνοθέτη: Ερμιόνη Πολιτίδου Trailer: Παναγιώτης Κουντουράς Ενδυματολογική επιμέλεια: Ναταλία-Λυδία Παππά Σκηνικά: Μαρία Αηδονίδου Μουσική: Δημήτρης Κανίογλου Φωτογράφιση: Ναταλία-Λυδία Παππά Σχεδιασμός αφίσας: Γιάννης Λαζαρίδης, Ναταλία-Λυδία Παππά Παίζουν: Έλλη Πράντζου, Βαγγέλης Μάγειρος

Δείτε περισσότερα για την παράσταση στο Δελτίο Τύπου

Σβήσε μου το γέλιο


Share:

κείμενο | ερωδίτη παπαποστόλου
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + αλέξανδρος κόγκας