Συμβαίνουν αυτά καμιά φορά -το ζήτημα της φαλακρής τραγουδίστριας Συμβαίνουν αυτά καμιά φορά -το ζήτημα της φαλακρής τραγουδίστριας

Στην παράσταση ‘Συμβαίνουν κι αυτά καμιά φορά - το ζήτημα της φαλακρής τραγουδίστριας’

Το θέατρο του παραλόγου

Συμβαίνει καμιά φορά, να μη συμβαίνει τίποτα.



Συμβαίνει να είναι όλα τυπικά.
Συμβαίνει να ψάχνουμε μια φωτιά μέσα σ’ ένα υποτυπώδες σπίτι, έναν άνθρωπο πίσω από μια υποτιθέμενη πόρτα.
Αν έρθουν καλεσμένοι, πρέπει να διασκεδάσουμε, αν έρθει το βράδυ πρέπει να κοιμηθούμε, αν έρθει ο πυροσβέστης πρέπει να υπάρχει κάπου μια φωτιά, αν χτυπήσει το κουδούνι πρέπει να υπάρχει κάποιος επισκέπτης.
Σας φαίνεται παράλογο; Ή μάλλον, παράλογα λογικό;


Συμβαίνουν αυτά καμιά φορά -το ζήτημα της φαλακρής τραγουδίστριας

Δύο φοιτήτριες του Τμήματος Θεάτρου της σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου, η Μαριλένα Κατρανίδου και η Ρία Μεντηλίδου εμπνέονται από τη «Φαλακρή τραγουδίστρια» του Ιονέσκο και δημιουργούν μια παράσταση για το παράλογο που, όταν και όπου το δέχεσαι μέσα από συμβάσεις, γίνεται λογικό.


Συμβαίνουν αυτά καμιά φορά -το ζήτημα της φαλακρής τραγουδίστριας

Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Διδούς Γκόγκου, είναι ό, τι πιο συνηθισμένο μπορεί να συναντήσει κανείς σε ένα τυπικό εγγλέζικο σπίτι. Δυο πολυθρόνες για κρεβάτι, ένα τραπέζι με καρέκλες, μια πόρτα. Α, όχι πόρτα δεν έχει. Ή μήπως έχει;

Οι δύο μουσικοί, o Δημήτρης Λώλης και o Άρης Νινίκας εκτελούν απροκάλυπτα μουσική επί σκηνής, η οποία βοηθάει τους ηθοποιούς να εκφραστούν επειδή μπορούν.

Η σκηνοθέτις, Μαριλένα Κατρανίδου, συνδύασε με απόλυτα παράλογο τρόπο και μεταξύ πολλών πολλών άλλων, μια αγγλική εκπομπή ινδικής μαγειρικής με τη Φρουτοπία και τον Παύλο Παυλίδη με τον –εν αναμονή- έρωτα της υπηρέτριας. Εξαιρετικό είναι το μουσικοχορευτικό μέρος της παράστασης κατά το οποία παρουσιάζονται μπαλέτα και ιντερμέδια κατά τη διάρκεια των οποίων έχετε την ευκαιρία να δείτε επί σκηνής ζώντες και θανόντες διάσημους.


Συμβαίνουν αυτά καμιά φορά -το ζήτημα της φαλακρής τραγουδίστριας

Οι ηθοποιοί –τι να κάνουν κι αυτοί οι βαριόμοιροι- προσπαθούν με κάθε τρόπο να περάσουν στο κοινό τον παραλογισμό τον οποίο βιώνουν. Πίνουν τσάι, λένε ιστορίες, κοιμούνται και ξυπνάνε -όπως κάθε τυπικός άνθρωπος-, μόνο που όλα αυτά πρέπει να τα κάνουν μέσα στα χρονικά περιθώρια μιας παράστασης και μπροστά από τα καθηλωμένα βλέμματα των θεατών τους. Κάποιοι απ αυτούς επαναστατούν μπροστά σ’ αυτήν την υποκρισία και παίρνουν άλλον δρόμο –αυτόν της εξόδου-. Κάποιοι άλλοι παραμένουν θεατές των συναδέλφων και των θεατών τους περιμένοντας απλά να περάσει η ώρα. Και είναι τέλος κι αυτοί που απλώς είναι εκεί για να βοηθήσουν στην ανώμαλη ροή της παράστασης, κάνοντας ό,τι καλύτερο τους έρθει στο νου.


Συμβαίνουν αυτά καμιά φορά -το ζήτημα της φαλακρής τραγουδίστριας

Η εν λόγω παράσταση δεν πρόκειται ούτε για δράμα, ούτε για κωμωδία, ούτε για μιούζικαλ. Τα πάντα είναι απόλυτα τυπικά κι όμως τίποτα δε φαίνεται να βγάζει νόημα. Στην εν λόγω παράσταση δεν έχετε κανένα λόγο ούτε να γελάσετε, ούτε να συγκινηθείτε, ούτε να κλάψετε γιατί δεν συμβαίνει κάτι που δημιουργεί τα παραπάνω συναισθήματα (ή μάλλον έχετε όλους τους λόγους να κάνετε όλα τα παραπάνω). Εγώ πάντως γέλασα, πολύ.

Νομίζω πως θυμήθηκα και λίγο τη γιαγιά μου όταν την επισκέπτομαι μια φορά στο κα-ποτέ, αλλά δεν είμαι και πολύ σίγουρη.
Όταν βγήκα έξω από τον χώρο του θεάτρου, εκεί δηλαδή που συμβαίνουν κι αυτά καμιά φορά –μπορεί και κάνα δυο φορές-, ό,τι και να έβγαινε από το στόμα μου, μου φαινόταν παράλογο. Ζήτησα φωτιά και δεν φάνηκε σα να ζητούσα φωτιά. Ποτέ δε θα ξαναφανεί σα να ζητάω φωτιά.


Συμβαίνουν αυτά καμιά φορά -το ζήτημα της φαλακρής τραγουδίστριας

Δεν μπορώ να σας μιλήσω για το τέλος της παράστασης γιατί δεν θα υπάρξει ποτέ τέλος. Ή θα υπάρξει και δεν θα είναι το λογικά αναμενόμενο. Τώρα την έχω πάρει μαζί μου και την κουβαλάω κάθε φορά που πίνω τσάι ή πάω κομμωτήριο. Βλέπετε, το θέατρο είναι τόσο παράλογο που ποτέ δεν ξέρεις τι να περιμένεις. «Συμβαίνουν κι αυτά καμιά φορά». Και τα δέχεσαι όπως είναι. Γιατί δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά. Τώρα πρέπει να πάω να δω ποιος είναι σ’ αυτήν την πόρτα που δεν έχει σταματήσει να χτυπάει εδώ και κάτι μέρες. Ή μήπως να μην πάω;


Συμβαίνουν αυτά καμιά φορά -το ζήτημα της φαλακρής τραγουδίστριας

Τελικά αποφάσισα να κλείσω αυτό το άρθρο χαρμόσυνα, παραθέτοντας μια ιστορία για κάποιον που αγόρασε σήμερα το πρωί έναν καφέ και μετά τον ήπιε.

INFO

Σκηνοθεσία: Μαριλένα Κατρανίδου
Δραματουργική επεξεργασία: Ρία Μεντηλίδου, Μαριλένα Κατρανίδου
Σκηνογραφία-Ενδυματολογία: Διδώ Γκόγκου
Φωτισμοί: Νίκος Μαυράκης
Σχεδιασμός αφίσας- Βοηθός σκηνοθέτη : Ηλιάνα Καλαδάμη
Οργάνωση παραγωγής : Νίκος Μαυράκης, Ηλιάνα Καλαδάμη
Φωτογραφίες : Σέργιος Κεφαλάς

Πρόσωπα
Αλίκη Ατσαλάκη
Γεωργία Κυριαζή
Ειρήνη Κυριάκου
Παναγιώτης Παπαϊωάννου
Αλέξης Τσιάμογλου

Ζωντανοί μουσικοί
Δημήτρης Λώλης
Άρης Νινίκας

Στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη»
[ 2, 3 & 4 Δεκεμβρίου 2015]

Περισσότερα μπορείτε να βρείτε εδώ.


Συμβαίνουν αυτά καμιά φορά -το ζήτημα της φαλακρής τραγουδίστριας

Συντελεστές αφιερώματος:
κείμενο | νίκη ζερβού
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης


Συμβαίνουν αυτά καμιά φορά -το ζήτημα της φαλακρής τραγουδίστριας


Βλέπετε, το θέατρο είναι τόσο παράλογο που ποτέ δεν ξέρεις τι να περιμένεις. «Συμβαίνουν κι αυτά καμιά φορά». Και τα δέχεσαι όπως είναι. Γιατί δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά