image_alt_text image_alt_text image_alt_text image_alt_text

Τραγούδα μου αιώνια «Λόγια της Ποταμίδας»

Στη μουσικοθεατρική παράσταση των NoVan Theater Group

Στο μικρό και ζεστό θεατράκι_



_στον επάνω όροφο του πολυχώρου «Ενώ» επέλεξε να κάνει στάση το – χωρίς βαν – θεατρικό μπουλούκι NoVan Theater Group. Η μουσική τους παράσταση, «Λόγια της Ποταμίδας», είναι ένα παραδοσιακότροπο θεατρικό ποίημα σε κείμενο και σκηνοθεσία της Λένας Πετροπούλου. Την πρωτότυπη μουσική που ντύνει την παράσταση συνέθεσαν οι ίδιοι οι μουσικοί-ηθοποιοί του γκρουπ και την κινησιολογία δίδαξε ο βοηθός σκηνοθέτη, Τάσος Παπαδόπουλος. Για όσους αναρωτιούνται, ποταμίδα ονομάζεται ένα «μικρό ωδικό πτηνό που ζει πλάι στο ποτάμι». Το αιώνιο τραγούδι της είναι η αφορμή για να ακούσουμε τη συγκινητική ιστορία δυο νέων, του Γιώργη και της Αννιώς, «που γνωρίζονται τυχαία πλάι σ’ ένα ποτάμι κι ερωτεύονται ακαριαία», μα η μοίρα έχει άλλα σχέδια γι’ αυτούς.


image01

Το θεατρικό κείμενο αποτελεί μία σύγχρονη παραλογή. Θυμίζει παραδοσιακό παραμύθι βασισμένο σε αρχαίο ελληνικό μύθο με πολύ έντονα τα στοιχεία της δημοτικής ποίησης στη θεματολογία, την αφήγηση και τα εκφραστικά του σχήματα, τη γλώσσα, και τη μουσική του. Το έργο κινείται γύρω από βασικά αλλά και σκληρά θέματα, όπως την ανθρώπινη μοίρα, τον έρωτα και το θάνατο με τρόπο άμεσο και λιτό. Η σκληρότητα και το τραγικό στοιχείο εξισορροπούνται – ευτυχώς για εμάς τους καταθλιπτικούς – με κωμικές στιγμές. Η ιστορία, που ξετυλίγεται σε στίχο δεκαπεντασύλλαβο και παλιό γλωσσικό ιδίωμα, μοιάζει μ’ ένα λευκό μαντήλι κεντημένο στο χέρι, σαν κι αυτό που έχει δεμένο γύρω απ’ το λαιμό της η Αννιώ.


image01

Από την προετοιμασία των ηθοποιών πριν την παράσταση ακόμη, το σταμπιλάρισμα των φωτιστικών, το ζέσταμα της φωνής, τα περάσματα των σκηνών, καταλαβαίνει κανείς πως οι NoVan είναι μία ομάδα καλλιτεχνών (ηθοποιών, χορευτών και μουσικών ανάκατα μαζί) που χειρίζονται το έργο με λεπτομερή φροντίδα και αφοσίωση. Οι χαρακτήρες βγαίνουν αληθινοί και πειστικοί, χωρίς να καταφεύγουν σε υπερβολές και αυτό που συνεπαίρνει το θεατή στο ταξίδι της ποταμίδας είναι τελικά αποτέλεσμα της συνέπειας που δείχνουν οι ηθοποιοί στις θεατρικές συμβάσεις του έργου. Το βλέμμα τους είναι απολύτως συγκεντρωμένο, η στάση και η κίνηση του σώματος, όπως και η ένταση και χροιά της φωνής παραμένουν πιστές σε κάθε εναλλαγή ρόλου. Κατέχουν δηλαδή όλες τις απαραίτητες αρετές ενός ποιοτικού θιάσου.

Το σκηνικό της παράστασης, πέντε λευκά σκαμπό από παλέτες και τρεις άσπρες ξύλινες σκάλες που αλλάζουν θέση και συμβολική λειτουργία, οριοθετείται περισσότερο από τα φώτα και τα βλέμματα των ηθοποιών και των μουσικών. Μακριές αμάνικες κάπες με κουκούλα και μικρά αξεσουάρ προστίθενται στα απλά μαύρα κοστούμια για να χρησιμεύσουν ως σημάδια εναλλαγής των ρόλων ανάμεσα στους χαρακτήρες. Μία ακουστική κιθάρα κι ένα μπάσο, ένα επιβλητικό νταούλι και μια ταραμπούκα, ένα βιολί κι ένα ακορντεόν συνοδεύουν το μελοποιημένο στίχο, κάνουν ηχητικά εφέ ή παίζουν μουσικό χαλί πίσω από το λόγο. Πράγμα σπάνιο και αξιοσημείωτο, οι μουσικοί ενσωματώνονται με επιτυχία στο έργο και συμμετέχουν στην ιστορία με τη φωνή το σώμα, το βλέμμα και την προσοχή τους. Ένα ακόμη αφηγηματικό μέσο της παράστασης που συμβάλλει όμως με εξωλεκτικό τρόπο είναι η σωματική έκφραση. Εκεί όπου σταματούν τα λόγια, έρχεται η κίνηση με μία α λα Pina Bausch επαναληπτικότητα να συμβολίσει την ροή του χρόνου, την απόγνωση και το θάνατο.


image01

Το κοινό, καθισμένο μπροστά και περιμετρικά της σκηνής, παρακολουθεί με απρόσκοπτη προσοχή και μεγάλο ενδιαφέρον. Βρίσκεται σε εγρήγορση κι αντιδράει άμεσα στα ερεθίσματα που παίρνει. Γελάει, ανατριχιάζει, τρομάζει, κλαίει (ακούω από πίσω μου κάποιον να ρουφάει τη μύτη του), μα πάνω από όλα ανταποκρίνεται στον έρωτα των πρωταγωνιστών. Του Γιώργη, που φαντάζει στα μάτια μας «δυο μέτρα παλικάρι» και της ερωτεύσιμης Αννιώς που γοητεύει με την ομορφιά της όψης και της φωνής της. Τα «Λόγια της Ποταμίδας» είναι ένα παιχνίδι ήχων, βλεμμάτων, κίνησης και συγκίνησης και φέρνουν τελικά την ανάμνηση της πρώτης αυθεντικής κι απονήρευτης αγάπης...


«Όσοι νεράκι πίνουνε κι έχουν πληγές τσ’ αγάπης,
αισθάνονται τα λόγια της πο’ ‘ρχονται απ’ την καρδιά της».

INFO:

Μπορείτε να βρείτε περισσότερα για την παράσταση από το Δελτίο Τύπου, εδώ.



...ένα παιχνίδι ήχων, βλεμμάτων, κίνησης και συγκίνησης και φέρνουν τελικά την ανάμνηση της πρώτης αυθεντικής κι απονήρευτης αγάπης