Βασίλισσα της Ομορφιάς, Πειραματική Σκηνή Τέχνης Βασίλισσα της Ομορφιάς, Πειραματική Σκηνή Τέχνης

Όταν ο ωμός ρεαλισμός γίνεται έργο τέχνης

Στην παράσταση «Η Βασίλισσα της ομορφιάς» από την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης (+Rejected Photostory)

Όταν η αγάπη γίνεται εξάρτηση και η ανασφάλεια κινητήριος δύναμη, οι σχέσεις των ανθρώπων μετατρέπονται σε ένα μίζερο ανταγωνισμό δυστυχίας.



Μέσα σ’ ένα σπίτι κάπου στην επαρχία της Ιρλανδίας, δύο ψυχές βρίσκουν ικανοποίηση μόνο στην δυστυχία και την ανημποριά η μία της άλλης. Η περίοδος είναι η ιδανική. Δουλειές και χρήματα δεν υπάρχουν, η χώρα είναι υπό κατάρρευση και όλοι προσπαθούν να διαφύγουν στο εξωτερικό για ένα καλύτερο αύριο. Ο τόπος είναι ο ιδανικός. Μια μικρή πόλη με απομακρυσμένα σπίτια, κρύο και ανθρώπους βυθισμένους στην ένδεια.
Μέσα σ’ αυτό το σπίτι λοιπόν ξεκινά ένας μαραθώνιος αλληλοκαταστροφής. Και αυτοί οι μαραθώνιοι δεν έχουν ποτέ happy end.


image01

Η ογδοντάχρονη μάνα δεν είναι σε θέση να αυτοεξυπηρετηθεί πλέον. Εξαναγκάζει την κόρη της να την υπηρετεί, στερώντας της κάθε ψυχική και σωματική απόλαυση. Ο λόγος προφανής. Εξαρτάται από αυτήν και φοβάται την κατάληξη της σε γηροκομείο.
Η σαραντάχρονη κόρη φαίνεται να μισεί τη μάνα της για ό,τι της προκαλεί. Άγαμη, ανέραστη κι απελπισμένη, τιμωρεί την μητέρα της, υποβιβάζοντάς την και στερώντας της την αξιοπρέπεια. Από τη μια την προσέχει και από την άλλη προσεύχεται για τον θάνατό της. Ο λόγος επίσης, προφανής. Η μάνα της είναι ο μοναδικός άνθρωπος που έχει και συγχρόνως αυτός που δε θα ήθελε να έχει ή να γίνει ποτέ.


image01

Όταν θα εμφανιστεί μια λάμψη στη ζωή της κόρης, ένας έρωτας ικανός να την βγάλει από την δύστυχη ζωή της, οι ζωές των δύο γυναικών θα οδηγηθούν –αμφότερες- σε μια τραγική καμπή με ολέθρια κατάληξη.

Η «Πειραματική σκηνή της Τέχνης» παρουσιάζει για δεύτερη χρονιά την «Βασίλισσα της ομορφιάς» του (διάσημου εξαιτίας του συγκεκριμένου του έργου) Μάρτιν Μαν Ντόνα σε σκηνοθεσία της Χριστίνας Χατζηβασιλείου.


image01

Η σκηνοθέτις δημιουργεί μια παράσταση από κάθε άποψη στοχευμένη. Μια σκηνοθεσία που υμνεί τη δράση του διαλόγου, την προσοχή στη λεπτομέρεια της παραμικρής κίνησης, το σοκ των διαρκών συναισθηματικών μεταβολών, την ανίκητη δύναμη του πικρού χιούμορ και του -in your face- ρεαλισμού.

Και εδώ έρχονται οι ηθοποιοί Σοφία Βούλγαρη, Γιώργος Δημητριάδης, Κωστής Ραμπαβίλας και Έφη Σταμούλη, να δράσουν με τέτοια συνέπεια και να φτάσουν σε τέτοια σημεία απόδοσης, που σου δημιουργούν την εντύπωση πως δεν υποδύονται κάποιο ρόλο αλλά τον ίδιο τους τον εαυτό.


image01

Ο θεατής βλέποντας τη μάνα αισθάνεται -εν πρώτοις- πως αντικρίζει κάποιο πολύ οικείο του ηλικιωμένο πρόσωπο. Η πιστότητα όλων των κινήσεων είναι μνημειώδης: το τρέμουλο του χεριού, ο αναστεναγμός, η διαρκής μουρμούρα ή η δυσκινησία που φέρνουν τα γηρατειά. Αλλά και το δεύτερο επίπεδο του ρόλου φαίνεται να ακολουθεί τον ίδιο πετυχημένο δρόμο. Το μίσος στο βλέμμα, η παιδική λαχτάρα για ένα γλυκό, η πονηριά στη σκέψη και το λόγο, η παραίτηση από τη ζωή, η κακία αλλά και το κωμικό στοιχείο του πολύπλοκου χαρακτήρα της Μαγκ, μας προσφέρονται με άρτιο τρόπο και μπερδεύουν τα συναισθήματά μας, όπως ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή.

Το ίδιο ισχύει και για την Σοφία Βούλγαρη, η οποία υποδύεται την κόρη (Μωρήν). Αυτή τη φορά το σώμα λειτουργεί αντιστρόφως. Έντονες και απρόβλεπτες κινήσεις, διαρκείς εναλλαγές μεταξύ σπιρτάδας και τέλματος στο βλέμμα και συναισθηματικές εξάρσεις που σωματοποιούνται άμεσα. Ένας μυστήριος -ώρες ώρες- ερωτισμός που δένεται με τον οίκτο που σου προκαλεί το αδιέξοδό της. Από τη μια την κατανοείς για τις πράξεις της, από την άλλη της θυμώνεις για αυτά που κάνει ή για αυτά που δεν κάνει. Μια κοπέλα της διπλανής πόρτας, την ιστορία της οποίας την έχεις ξανακούσει και εύχεσαι να μη σε βρει στο σύνολο. Με το βιοποριστικό της άγχος, τη μοναξιάς της, την ανάγκη για ευτυχία στη ζωή που πάντα αργεί να έρθει και μια μητέρα αγκιστρωμένη επάνω της να της καταστρέφει κάθε ελπίδα.


image01

Ο Ρέυ του Κ. Ραμπαβίλα είναι αεικίνητος, αθυρόστομος και ίσως η φωνή της λογικής τελικά. Έντονη ενέργεια, μπαίνει και βγαίνει σαν σίφουνας στο πλατώ και συμβάλλει καθοριστικά στο κωμικό στοιχείο, τόσο με το σώμα του όσο και με τις εναλλαγές στον τόνο της φωνής του. Ο Πάτο του Γ. Δημητριάδη είναι η μοναδική ελπίδα της Μωρήν. Μια ελπίδα γλυκειά αλλά αμήχανη, πραγματική αλλά ανήμπορη να αλλάξει τα πράγματα.

Με λίγα λόγια, οι ζωές και η ψυχολογία των ανθρώπων μπαίνουν στο μικροσκόπιο. Εμφανίζονται , κατανοούνται και «αθωώνονται» ή «καταδικάζονται», ανάλογα με την ερμηνεία που τους δίνει ο καθένας. Ταυτόχρονα, όμως, δεν υπάρχει ξεκάθαρος «καλός» ή «κακός» χαρακτήρας. Υπάρχουν μόνο τα διαφορετικά συναισθήματα που μας προκαλούν με την δράση τους.


image01

Απόλυτα ρεαλιστικό ήταν και το σκηνικό της Όλγας Χατζηιακώβου – οποία επιμελήθηκε και τα κοστούμια-. Η πλοκή εκτυλίσσεται σε μια κουζίνα ενός φτωχικού σπιτιού, η οποία είναι απόλυτα λειτουργική και τα αντικείμενά της χρησιμοποιούνται -πρακτικά ή νοητικά- στο έπακρο καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης.
Η ηχητική επιμέλεια του Φίλιππου Θεοχαρίδη και οι φωτισμοί της Μαρίας Λαζαρίδου έρχονται να «δέσουν» ακόμη περισσότερο την παράσταση, βοηθώντας τον συγχρονισμό, την απογείωση της συναισθηματικής φόρτιση εκεί που πρέπει, την ειρωνεία που εκπέμπει η ιστορία και τις διαλογικές μεταβάσεις.


image01

Η «Βασίλισσα της ομορφιάς», αποτελεί μια παράσταση, στην οποία το ταλέντο και ο επαγγελματισμός δείχνουν το μεγαλείο τους. Με απόλυτο σεβασμό προς τον θεατή και την θεατρική αγωγή του, με έμφαση στις λεπτές ισορροπίες του κειμένου, με βαθύ ρεαλισμό και προσήλωση στην λεπτομέρεια.

Συντελεστές
Μετάφραση | Ερρίκος Μπελιές
Σκηνοθεσία | Χριστίνα Χατζηβασιλείου
Σκηνικά-Κοστούμια | Όλγα Χατζηιακώβου
Βοηθός σκηνοθέτη | Μαρία Λαζαρίδου
Ηχητική επιμέλεια | Φίλιππος Θεοχαρίδης
Επιμέλεια φωτισμών | Μαρία Λαζαρίδου

Διανομή
Σοφία Βούλγαρη, Γιώργος Δημητριάδης, Κωστής Ραμπαβίλας και Έφη Σταμούλη.

Από το Σάββατο 10 ως την Κυριακή 25 Οκτωβρίου, στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη».


image01

Συντελεστές αφιερώματος:
Κείμενο | Νίκη Ζερβού
Φωτογραφίες | Τάσος Θώμογλου
Μουσική εκτέλεση | Full Houze - Meant to Be
Επιμέλεια | Ιάκωβος Καγκελίδης + Αλέξανδρος Κόγκας



Με απόλυτο σεβασμό προς τον θεατή και την θεατρική αγωγή του, με έμφαση στις λεπτές ισορροπίες του κειμένου, με βαθύ ρεαλισμό και προσήλωση στην λεπτομέρεια.