Άγγιγμα στο Άλλο

Ποιος είσαι; Τι γυρεύεις ανάμεσά μας; Πατάς στη γη; Συναντάς; Ακουμπάς; Ζεις ποιητικά; Αναζητάς; Περπατάς σαν να χορεύεις;
Τι ψάχνει ο άνθρωπος. Κυκλοφορεί ανάμεσα στους άλλους και ανεβαίνει στο σανίδι, να πει την ιστορία του. Να ζήσει, να ανασάνει, να αισθανθεί.
Είμαστε οι συναντήσεις μας. Και ο δρόμος μοναχικός, με κουκίδες τις στάσεις στις γνωριμίες που μας οριοθέτησαν. Συνειδητά. Και ασυνείδητα.

Μουσική Γιώργος Ξανθόπουλος. Μελωδία το ταξίδι. Μην βιαστείς, μην αργείς, μην λησμονήσεις. Άσε με να ψάξω. Ατελής ο άνθρωπος. Κινείται, χορεύει, θέλει να ποιεί το ήθος και το σώμα του να ουρανεύει. Οι νότες σου, Γιώργο, στο ζενίθ του πέρα από τα εδώ.
Επί γης ειρήνη, και ο Μπέκετ είπε όσα, άνθρωπε, σιώπησες.
Χοροθέατρο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Στην έναρξη του θεάτρου ΑΥΛΑΙΑ, στο φινάλε της ρουτίνας σου.

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης
'Τι λείπει'
'Τι λείπει'

Κενό και άδειο, λέξεις που με στοιχειώνουν. Κι άλλο δεν μπορώ.
Αισθητική χαμένη ανάμεσα στα εύπεπτα, εδώ βρίσκει τον χώρο, το τόπο και τη δυναμική που της αναλογεί.
Μια ώρα. Δώσμου μια ώρα, εξήντα λεπτά από το λαχάνιασμά σου, να γίνει η λαχτάρα σου καημός ποιητικός. Και ένας χορός αερικών που ήρθαν Θεσσαλονίκη, να φωτίσουν την έξοδο κινδύνου. Ναι.

Κορμιά, ψυχές, καλλιτέχνες πάλλονται ανθρώπινα και αγγελικά στο άσπρο και το μαύρο μιας ζωής που δεν βλέπεις τα χρώματα, μα τα νιώθεις.
Σκηνοθεσία Μαριάνθη Ψωματάκη. Αγαπά, πονά, συμμερίζεται, συνεργάζεται, κάνει τους πολλούς ένα και απογειώνει μια ομάδα "ωραίων τρελών" που γνωρίζουν να κάνουν μόνο αυτό που αγαπούν. Τέχνη.
Άλλαξε το μάτι σου και άνοιξε στο πέρασμα της καθημερινότητας. Εδώ δεν έχει θεατρική συνθήκη, όπως την ξέρεις. Εδώ δεν επεξηγείς, εδώ νιώθεις κι ονειρεύεσαι.
Εδώ ταπεινά ξεχνάς ότι είσαι κουκίδα πάνω στη γη και γίνεσαι αστεράκι πάνω σε καθάριο ουρανό.

'Τι λείπει'
'Τι λείπει'

Είσαι εδώ; Μετακινήθηκες καθόλου; Άκουσες ό,τι σου είπα; Ένιωσες όσα δεν σου είπα, με το στόμα, μα μίλησε το σώμα και τα μάτια;
Κατέβα λίγο κάτω στην πλατεία του θεάτρου. Δείξε μου πόσο συγκοινωνούντα δοχεία είμαστε. Μην με αποκόπτεις-ναι, έλα και πάρε με.
Ολοκλήρωση και ευτυχία, είναι προσωπικά θέματα, μετά το "μαζί". Αλλιώς δεν γίνεται.
Πέρασες από δίπλα μου; Άγγιξέ με. Μην με γεμίζεις ενοχές. Δώσε μου την αλήθεια που μπόλιασα στο ψέμα, υποδόρια. Πού είσαι;


Ένα ολόκληρο όμικρον είμαστε οι άνθρωποι, σαν αυτό που έγραψε ο Shel Silverstein στο "Κομμάτι που λείπει που συναντά το μεγάλο Ο".
Μην περιμένεις την ευτυχία να σου χτυπήσει το κουδούνι. Τράβα εσύ κατά πάνω της. Όπως έκαναν κι αυτοί.... Γιάννης Βαρβαρέσος, Σεργγέι Ιριτζιάν, Αναστασία Κωστοπούλου, Νιόβη Μπένου, Δημήτρης Μπίσκας, Σοφία Παπανικάνδρου, Μαριάννα Πατσαρίκα, Λένα Ράνη, Δροσιά Τριαντάκη.  

Είσαι εδώ; Έφυγες; Ήρθες; Σε περίμενα-στεκόμουν απέναντί σου, ήθελα να μπω στον κόσμο σου, να σε γνωρίσω. Κι εσύ βρήκες μια φτηνή δικαιολογία και δεν στάθηκες στο πλάι μου.
Δεν ακούμπησες το χέρι μου. Ή μήπως αυτό που είδα πάνω στο σανίδι, εσύ ήσουν;
Τι λείπει; Εγώ ο ατελής, ο πάντα φτωχός στο αίσθημα, πού να βρω το πλούσιο του οράματος;
Σκοτάδι γύρω και μάτια ανοιχτά. Δεν παρατηρούν, νιώθουν. Τα μάτια δεν γεννήθηκαν για να μελετάνε-όχι. Τα μάτια άνθισαν για να νιώθουν. Να εισπράττουν του κορμιού τα λόγια. Του ενστίκτου τις στιγμές. Αυτές, που ξεχνάς, προσπερνάς και δεν σε νοιάζει.

'Τι λείπει'
'Τι λείπει'

Άστο. Τι να σου εξηγώ;
Είναι μια παρέα ανθρώπων που μου έδειξαν το δρόμο. Με πήραν από το χέρι, ανέβηκα τα σκαλοπάτια της ζωής μου, δυο όροφοι θαρρώ πως ήταν. Κι έπειτα μου έκαναν δώρο την "πτήση" στην ταράτσα του υπερπέραν της Τέχνης τους.
Δημιουργούν με όλο τους το είναι, πονάνε γιατί αγάπησαν, πιστεύουν σε αυτό το Άλλο και προσδοκούν να το αγγίξουν. Εσύ πού είσαι;
Έχω ανάγκη κάπου να ανήκω. Τόση μοναξιά αυτή η πόλη. Ποιο τρένο να σε φέρει κοντά μου;
Εμένα οι Oberon με βοήθησαν.

Δεν μπορώ να κρυφτώ πίσω από το φακό σου. Μα και η εικόνα είναι άραγε αρκετή, να σου δείξει όσα πιστεύω για σένα;
Πιάσε με, πριν φύγω. Δείξε μου τον τρόπο. Αγάπησέ με. Θνητός δεν θα πει εγκληματίας και Καλλιτέχνης δεν σημαίνει ψεύτης.
Ήρθες στην αλήθεια μου, να δεις τι σου λείπει;

'Τι λείπει'
'Τι λείπει'

..."στεκόταν δίπλα μου,
Χαμογελαστός και παραδόξως ευτυχής.
Το πρόσωπο του άστραφτε στον ήλιο.
Και τα μάτια του γύαλιζαν σαν μικρά διαμάντια.
Του ΄κανα νόημα να σταματήσει,
μα εκείνος συνέχιζε να χαμογελά.
Όλο και πιο δυνατά.
Τόσο που το γέλιο του διαπέρασε,
σαν φλεγόμενο βέλος,
Τις παγωμένες καρδιές των ανθρώπων"....

- Οδ. Ελύτης

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης