Στο 'Δηλητήριο' του Κ.Θ.Β.Ε.

"Είναι τρελό το πόσο συχνά κάνω πράγματα, χωρίς πραγματικά να τα θέλω. Και δεν κάνω αυτά που πραγματικά θέλω. Κι εκείνο το βράδυ, το ίδιο έκανα. Πραγματικά. Ναι". Η συνάντηση δύο ανθρώπων. Αυτή η στιγμή που έπρεπε να ειπωθούν όλα. Σταμάτησε ο χρόνος να κυλά, στις 21.00 το βράδυ, στο Κ.Θ.Β.Ε..

Πόσα χρόνια πέρασαν για να μιλήσουμε, αλήθεια; Πόσα χρόνια μέτρησαν οι δείκτες του ρολογιού και πόσα οι χτύποι της καρδιάς μου; Πόσο καιρός πέρασε; Αλήθεια; Η μνήμη με βασάνιζε και αδυσώπητα με οδηγούσε στη σιωπή. Και τώρα εδώ. Εσύ κι εγώ. Στον χώρο της απόλυτης σιωπής. Να μιλήσουν τα βλέμματα φωναχτά. Κι οι λέξεις να σκάψουν να βρουν την αλήθεια που θάψαμε. Που φταίξαμε κι οι δυο.

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης
'Το Δηλητήριο'
'Το Δηλητήριο'

Αλλά έτσι ήταν πάντα...μια ολόκληρη ζωή..."κάνουμε αυτά που δεν θέλουμε και δεν κάνουμε αυτά που θέλουμε". Με νιώθεις; Η απώλεια. Κι Αυτός. Κι Αυτή. Μπήκε μέσα, λες και ήταν από μπαλκόνι, λες και ήταν από πόρτα, μα ήταν η χαραμάδα της πληγής μου. Την άνοιξε κι έκλεισε την βρεγμένη της-απέξω- ομπρέλα. Και άρχισαν σταδιακά να βρέχονται τα μάτια.

"Ξέρεις ποιο είναι το πιο δύσκολο πράγμα σε έναν εθισμό; Είναι πολύ δύσκολο να απαλλαγείς από αυτόν και τόσο εύκολο να τον αποκτήσεις." Δυο ψυχές μονομαχούν για το αίσθημα. Το δικό τους. Αυτό το ανείπωτο, που άξαφνα σου κάνει συντρίμμια τη καρδιά και σου γαμάει τα μυαλά.

Έκρηξη αλήθειας, βαθιάς βουτηγμένης λάβας που αναδύεται, σε κυριεύει, σε καίει και ηφαιστειακά σε αναζωπυρώνει. Μπήκα μέσα και ο καθρέπτης μου, το άλλο μου μισό, με περίμενε. Δίπλα σε έναν ψύκτη. Όταν στέγνωνε το στόμα μου, από όσα οι άλλοι έλεγαν για μένα, να βλέπω την δροσιά και να παίρνω δύναμη. Ανυπομονούσε μια ψυχή να συγκρουστεί με τα μύχια μυστικά μου. Και συνέβη άξαφνα εδώ.

Προσευχή στην Απώλεια. Κάθε είδους. Προσευχή στην Άγια Αγάπη. Και ένα βαθύ προσκύνημα στην Απάτη. Αυτή που άφησες να κουμαντάρει το τιμόνι της ζωής σου. Αυτή την αυταπάτη που λάτρεψες ιεραποστολικά. Και προδοτικά σε φίλησε στο στόμα. Μια σαρκοβόρα ψυχική πλάνη.

"Ο πόνος είναι εθιστικός. Θα έπρεπε να υπάρχουν κέντρα αποτοξίνωσης για τον πόνο. Και να σε υποχρεώνουν να εισαχθείς."
Στο ξαναείπα. Τον εθισμό εύκολα τον αποκτάς. Ξεκινάς με μισό χάπι. Και ακολουθεί ακόμα ένα μισό. Μετά ένα ολόκληρο. Αλλά όχι κάθε βράδυ. Μόνο αν σου είναι πραγματικά απαραίτητο. Και σου είναι πραγματικά απαραίτητο. Τόσο πολλά πράγματα σου γίνονται ολοένα και απαραίτητα. Δενδρύλλια που μεγαλώνουν σε γλάστρες. Ή χαπάκια που αγοράζεις νόμιμα από τα φαρμακεία. Και χωρίς να το καταλάβεις, παίρνεις ένα χάπι κάθε βράδυ".

'Το Δηλητήριο'
'Το Δηλητήριο'

Εγώ να έχω δίκιο και εσύ απλά να λυπάσαι. Χάθηκε το άδικο κι από τους δυο και μας καταδυναστεύει. Λίγο νερό. Στέγνωσε το στόμα μου. Λίγο ποτήρι με νερό. Κάποτε μου είπαν πως το κρασί είναι ένα κόκκινο νερό. Και σαν το πιεις, μεμιάς και φτάσεις ως το πάτο γίνεται συναίσθημα. Το δικό σου, το κόκκινο νερό το ήπια κι έγινε δηλητήριο στα σωθικά. Εφιάλτης στης μέρας τη λιακάδα. Μην μ΄ ακουμπάς. Και τούτη τη φορά πέσμου μόνο την αλήθεια. Μην κρυφτείς πίσω από τις λέξεις. Μην χωθείς ανάμεσα στις παρενθέσεις. Εδώ. Μίλα. Πες. Αβάσταχτη Αγάπη είναι η Απώλεια. Γίνεται σκιά σου τις νύχτες, και προσωπείο τα πρωινά-μπας και ξεγελάσεις τον εαυτό σου στο καθρέπτη. Μάταιος κόπος, αγάπη μου....

Συνηθίζεται το φορτίο της πληγής και αφήνεις τον πόνο να τρώει τα σωθικά. Μην με κολλάς στο τοίχο με αυτό το βλέμμα. Μη με δεις να καταρρέω. Συγγνώμη, συγγνώμη, συγγνώμη, συγγνώμη...."Η ζωή μου δεν είναι ένα βιβλίο να το κλείσεις να το βάλεις στο ράφι".

Έκανα κοιλίτσα. Αφέθηκα στην μάταιη εργένικη ζωή μου. Πέρασα καλά εδώ, μα πρέπει να φύγω. Η ζωή είναι κύκλοι. Κι ένας ακόμη, τέλος Μάη, θα ολοκληρώσει αυτούς τους κύκλους ανθρώπων που βαθιά μισώ. Των ευτυχισμένων ανθρώπων.

'Το Δηλητήριο'
'Το Δηλητήριο'

Ήμουν θεατής ή μιλούσα εγώ, αντί γι αυτούς τους δυο. Άσε με στην καρέκλα. Τώρα που άναψαν τα φώτα και η παράσταση τέλειωσε στο φουαγιέ της Ε.Μ.Σ., άσε με εδώ. Να αναμετρηθώ με τους δικούς μου δαίμονες και να ανακουφιστώ από το μαρτύριο που καθένας από εμάς, κι εγώ πρώτος, όρισε για Γολγοθά στη ζωή του. Άσε με εδώ. Στου Γιάννη Μόσχου, τα φάρμακα και τα φαρμάκια. Ξέρει καλά και από τα δυο. Να τα σκηνοθετεί, βγαλμένα και αφημένα από την ίδια τη ζωή, αραγμένα στο θέατρο. Κι ας σε προχωράνε-ταυτόχρονα-μέσα σου, παραπέρα. Μη μου ζητάς να φύγω. Θα μου λείψει, "Αυτός", ο Ταξιάρχης Χάνος που λέει λίγα με τις λέξεις και εννοεί τόσα πολλά, με τα δυο του "κάρβουνα" μάτια. Αυτός ο Μάης θα είναι ο πιο αγαπημένος του. Μη μου ζητάς να σηκωθώ, τώρα που τέλειωσε η παράσταση, από την καρέκλα. Άσε με, να την περιμένω, στην στροφή, "Αυτή", τη Μαρία Τσιμά, με την καπαρντίνα. Να την αγκαλιάσω, Αυτή, την δική μου "ξένη", να της πω, όσα γνωστά και ανομολόγητα μόνο η συγκίνηση με βουρκωμένα μάτια μπορεί να λέει. Και ύστερα, πια, να έχω τη δύναμη να σηκωθώ από την κάθε "καρέκλα" της ζωής μου. Να βολτάρω στο φως, με τον πιο ανάλαφρο μου τρόπο. Άραγε να φύγω ή αντέχω εδώ να μείνω λίγο ακόμη, με λεηλατημένο μου το κάθε συναίσθημα, από αυτούς τους δυο; Έσβησαν τα φώτα και κάηκε το παρελθόν. Πάμε. Θα βρω τη δύναμη να σηκωθώ από τη "καρέκλα". Μεγάλη λύτρωση αυτό το "Δηλητήριο". Πρώτη και μόνη φορά, να είναι βάλσαμο ένα έργο που το ΄λέγαν "Δηλητήριο"...


'Το Δηλητήριο'
'Το Δηλητήριο'

"Γίνονται τα πράγματα καλύτερα αν προχωρήσεις; Αξίζει να δοκιμάσεις..."

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης