Στον σκοτεινό ερωτικό μονόλογο 'Το κορίτσι μέσα στο σπίτι' στο Μπενσουσάν Χαν

“Ελάτε. Είναι η ώρα που σας υποδέχομαι”.

Με αυτό το σύνθημα μας έβαλε “Το κορίτσι μέσα στο σπίτι” στο Μπενσουσάν Χαν, για να μας διηγηθεί την ιστορία του.

κείμενο | νίκη ζερβού */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου
Το κορίτσι μέσα στο σπίτι
Το κορίτσι μέσα στο σπίτι

“Αυτό ήταν το σπίτι μας. Τώρα είναι το κλουβί μου”.

Κάποτε ήταν ένα κορίτσι που είχε κάτι σπάνιο. Είχε εκείνον. Μαζί ζούσαν όμορφα. Τόσο όμορφα που η ζωή δεν υπήρχε πριν και ούτε θα μπορούσε να υπάρξει μετά. Ήταν απλά τότε και ήταν απλά γι αυτούς. Το σπίτι τους μοσχοβολούσε γιασεμί και έρωτα μέχρι που ο Θεός ζήλεψε την τόση ευτυχία και έστειλε ένα αστέρι να πάρει “εκείνον” μακριά.
Από τότε όλα σκοτείνιασαν και το σπίτι μύριζε μόνο πόνο.

Το κορίτσι μέσα στο σπίτι
Το κορίτσι μέσα στο σπίτι

Το “Θέατρο του Άλλοτε”, σκοτεινό κι ερωτικό, παρουσιάζει “Το κορίτσι μέσα στο σπίτι” στον παραμυθικό χώρο του Μπενσουσάν Χαν. Η πρωταγωνίστρια και σκηνοθέτης Βαρβάρα Δουμανίδου, ξεκλειδώνει τα μυστικά που κρύβουν οι κάμαρες του σπιτιού, στο οποίο μένει κλεισμένο “το κορίτσι” και καλεί τους θεατές να γίνουν μάρτυρες σε ένα σενάριο που καθηλώνει.

Η συγγραφέας Μαρία Ράπτη, δημιούργησε ένα άκρως λυρικό και ανατριχιαστικό κείμενο γεμάτο νόημα και συναίσθημα. Ο πόνος, ο αποχωρισμός, η μοναξιά, η έλλειψη, η απόλυτη αγάπη, ο ακράτητος έρωτας. Λέξεις που δεν περιγράφονται, παρά μόνο βιώνονται. Αυτές τις λέξεις έκανε πραγματικότητα η Βαρβάρα Δουμανίδου με την ερμηνεία της. Πηγαία, αληθινή, θαρρείς δεν υπήρχε ηθοποιός, παρά μόνο μια ψυχή που ακροβατεί στα άκρα της φθοράς και αφθαρσίας, της ύπαρξης και της ανυπαρξίας, ένα φάντασμα, το οποίο αδυνατεί να πεθάνει.

Το κορίτσι μέσα στο σπίτι
Το κορίτσι μέσα στο σπίτι

Δεν μπορείς να ξεφύγεις από Μπενσουσάν Χαν. Το κορίτσι δεν σε αφήνει να φύγεις. Όχι πριν του κρατήσεις συντροφιά. Έστω σιωπηλός. Μπορεί να καταφέρεις να διώξεις για λίγο τον πόνο που στέκεται στις γωνίες πριν τις καλύψει και πάλι το σκοτάδι. Ίσως πάλι να μην αντέξεις. Δεν πειράζει. Μάλλον δεν ξέρεις τι σημαίνει η απόλυτη μοναξιά. Μακάρι να μην μάθεις ποτέ.

κείμενο | νίκη ζερβού
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου