Στην παράσταση 'Υποθεση Β – Εκδοχή β' από την ομάδα ΠΑΠΑΛΑΝΓΚΙ

«Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι απολύτως θεμιτή». Έτσι ξεκινάει η παράσταση της θεατρικής ομάδας ΠΑΠΑΛΑΝΓΚΙ κι αν κρίνω από το intensity της ατμόσφαιρας ήδη από τη στιγμή που άρχισε να μπαίνει το κοινό στην αίθουσα, το έργο είναι πολλά υποσχόμενο. Αμέσως, ετοιμάζομαι λες και πρόκειται να δεχτώ «μπουνιά συναισθημάτων» στο στομάχι.

Τα τελευταία χρόνια το bullying ως παγκόσμιο φαινόμενο άρχισε να αναλύεται και να εισάγεται ως όρος και στην Ελλάδα. Όλα όμως από ένα σημείο και μετά έγιναν απλώς όροι, διαλέξεις και ψυχαναλυτικές θεωρίες κοινωνικού περιεχομένου. Άπειρες ταινίες και βιντεάκια με «κοινωνικό μήνυμα» παρουσιάζουν μια πολύ επιφανειακή και μασημένη μορφή των “bullies” αλλά και τη σχέση τους με το «θύμα». Ε λοιπόν, δεν έχω ξαναδεί καλύτερη αναπαράσταση της σχέσης αυτής απ’ αυτή που είδα στο «Υπόθεση Β-Εκδοχή β’» .

Υποθεση Β – Εκδοχή β' από την ομάδα ΠΑΠΑΛΑΝΓΚΙ
Υποθεση Β – Εκδοχή β' από την ομάδα ΠΑΠΑΛΑΝΓΚΙ

Τα κλισέ του «τραμπούκου» και του «αφελή» συντρίβονται με ένα ρεαλιστικότατο κείμενο, που παρουσιάζει το bullying όπως πραγματικά είναι. Στην αρχή μπορεί να είναι παιχνίδι, μετά ένα αστείο που «δεν θα σε πειράξει», μετά μια συνήθεια που κανείς δεν κατάλαβε ποτέ ότι σε πείραξε, γιατί δεν μίλησες ποτέ. Το κοινό καθίσταται συνένοχος στο έγκλημα γιατί, όπως συμβαίνει και στην καθημερινότητα, είμαστε «κοινό» που βλέπει πολλά, αλλά σπάνια αντιδρά. Οι τέσσερις ηθοποιοί, με μηδενικά υλικά μέσα και με μοναδικό τους όπλο το σωματικό θέατρο και τις εξαιρετικές ερμηνείες, μας μεταδίδουν ένα “pure feeling” και όχι άλλο ένα άκαμπτο «διδακτικό κοινωνικό μήνυμα».

Η ιστορία προφανώς και είναι επηρεασμένη από πραγματικά γεγονότα, κάτι που δεν σε εμποδίζει να παρακολουθήσεις με ανοιχτό μυαλό το έργο. Αντιθέτως, ενισχύεται η ρεαλιστικότητα του κειμένου. Η σκηνοθεσία και το κείμενο θα μπορούσε να θεωρηθεί post modern. Τα απολύτως απαραίτητα σκηνικά, απλά κουστούμια, σωματικό θέατρο και ο φωτισμός σε καίριο ρόλο για τη δημιουργία κινηματογραφικής αίσθησης που θυμίζει πειραματικό σινεμά με γρήγορο μοντάζ.

Υποθεση Β – Εκδοχή β' από την ομάδα ΠΑΠΑΛΑΝΓΚΙ
Υποθεση Β – Εκδοχή β' από την ομάδα ΠΑΠΑΛΑΝΓΚΙ

Η ιστορία παρουσιάζει έναν φοιτητή, το πτώμα του οποίου βρίσκει ένα παράνομο ζευγάρι μέσα σε λάσπες, σε ένα απόμερο δασάκι. Το έργο ξεκινάει με τα γενέθλιά του, στα οποία δεν εμφανίζεται ποτέ και τελειώνει πάλι με γενέθλια. Η ιστορία, εντάσσει στη θεματολογία του εκφοβισμού και του στιγματισμού των «ελαττωμάτων» κάποιου ανθρώπου και το peer pressure, ένα διαχρονικό φαινόμενο κατά το οποίο προσπαθείς διαρκώς να ενταχτείς στις «ανάγκες» των συνομηλίκων σου. Έτσι, η ιστορία εκτυλίσσεται κάτω από τη σκιά αυτής της πίεσης του να ενταχτεί ο ήρωας στην παρέα.

Υποθεση Β – Εκδοχή β' από την ομάδα ΠΑΠΑΛΑΝΓΚΙ

Ανατριχιαστικές εικόνες, που παίζονται ακριβώς μπροστά σου χωρίς να μπορείς να αντιδράσεις, κάτω από τη σκιά της άρνησης του πρωταγωνιστή-θύμα, και ένας μονόλογος "διά 3" από τον «Άμλετ», που μοιάζει πιο επίκαιρος από ποτέ. Ακόμα, γίνεται μια σύντομη αναφορά στο πώς μπορεί το οικογενειακό περιβάλλον να επηρεάσει τη στάση που θα έχει το θύμα σε τέτοιες περιπτώσεις.

Όντως υπήρχαν ομοιότητες με πρόσωπα και καταστάσεις, αλλά τελικά δεν είχε και τόση σημασία. Αν πατάς πάντα επί πτωμάτων οι συμπτώσεις με «ομοιότητες» θα αυξάνονται συνεχώς και τα πρόσωπα θα γίνονται περισσότερα. Τα πρόσωπα θα γίνεσαι σταδιακά εσύ ο ίδιος. Είσαι χοντρός, είσαι άσχημος, είσαι φλώρος, είσαι γκέι, είσαι χαζός, είσαι ανάπηρος. Είμαστε τα στίγματα μιας κοινωνίας που στιγματίζουμε αλλήλους, ενοχοποιώντας το διαφορετικό.

Δείτε εδώ περισσότερα για την παράσταση

κείμενο | εύη μίνου
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + αλέξανδρος κόγκας