image_alt_text image_alt_text

Βρίσκεσαι στο Zyklon. Είσαι εδώ με τη δική σου θέληση

Στη γενική πρόβα της παράστασης ‘Zyklon ή το πεπρωμένο’, στο Βlackbox

Φαντάσου ότι βρίσκεσαι σε ένα παιχνίδι σαν roller-coaster. Στο Zyklon. Αισθάνεσαι τυχερός που κληρώθηκες γι’ αυτό.



_Φαντάσου τον εαυτό σου, μόνο. Στο απόλυτο σκοτάδι. Σε μία κάψουλα με μία μόνο καρέκλα. Δεν είσαι όμως εντελώς μόνος. Στον δίπλα τοίχο, σε μια δίδυμη κάψουλα με τη δική σου, υπάρχει κάποιος άλλος. Είσαι τόσο ελεύθερος, που μπορείς να του πεις οτιδήποτε θέλεις. Μπορείς να πλάσεις τον άλλον όπως ακριβώς τον θέλεις. Να τον ονειρευτείς, να μοιραστείς μαζί του τα πάντα, αλλά να μην τον δεις ποτέ.


image01

Νιώσε το σκοτάδι να σε κατακλύζει, νιώσε τη ζωή σου να μετατρέπεται σε μια τεράστια φάρσα. Ο θάνατος τώρα είναι πολύ κοντά και κρύβεται στο σκότος. Τι θα κάνεις για να επιβιώσεις; Το μόνο που έχεις τώρα είναι μια φωνή και μια μελωδία που σε κάνει να νοσταλγήσεις όσα δεν έζησες.


image01

Φαντάσου έπειτα, πως είσαι στο θάλαμο αερίων του Άουσβιτς. Αισθάνεσαι καταραμένος που σου κληρώθηκε αυτό.
Φαντάσου τον εαυτό σου γυμνό μεταξύ γυμνών, σε έναν ασφυκτικά κλειστό χώρο. Είσαι τόσο παγιδευμένος, που ό,τι και να πεις δεν έχει σημασία. Ξαφνικά, ένα αέριο αναδύεται. Τα παιδιά πεθαίνουν πρώτα καθώς ανεβαίνει η στάθμη του αερίου. Έπειτα οι γέροι. Καθώς ανεβαίνει το αέριο, στην ενστικτώδη προσπάθεια σου να επιβιώσεις, πατάς κυριολεκτικά επί πτωμάτων. Πατάς πάνω στα παιδιά, πάνω στους γέρους, πάνω στους κοντούς, πάνω σ’ αυτούς που είναι μόλις μερικά εκατοστά ψηλότεροι. Μέχρι την τελευταία στιγμή, ελπίζεις πως θα επιζήσεις. Έχει σχηματιστεί μια πελώρια πυραμίδα πτωμάτων, όμως συνεχίζεις να ελπίζεις. Νομίζεις πως βρίσκεσαι σε ένα παιχνίδι. Το αέριο σε κατακλύζει, αρχίζεις να βήχεις, τυφλώνεσαι. Και μένεις για πάντα στο σκοτάδι. Το αέριο που σε σκότωσε ονομάζεται Ζyklon Β.


image01

Δυο σενάρια, φαινομενικά αταίριαστα κι όμως τόσο αλληλένδετα μεταξύ τους. Στην σκηνή του Blackbox, σε ένα σκηνικό με δύο μόνο καρέκλες στο κέντρο, σχεδόν στο απόλυτο σκοτάδι, γινόμαστε και πάλι συμμέτοχοι και συνένοχοι σε ένα παιχνίδι αγάπης και θανάτου. Όπως τότε στο Άουσβιτς. Που κάποιοι πρόγονοί μας επέτρεψαν στους εαυτούς τους να «συναινέσουν» σε μία γενοκτονία υπό το φόβο του θανάτου.

Όμως εδώ μιλάμε για μια ιστορία κραταιής αγάπης. Μιας αγάπης που γεννήθηκε μέσα απ’ το φόβο. Σε ένα μοιραίο παιχνίδι που ίσως να φέρει το τέλος των πρωταγωνιστών της. «Αγάπησα την απελπισία των ματιών σου», της είπε. Χωρίς να έχει δει ποτέ τα μάτια της. Την αγάπησε, ενώ ήταν ο κύριος συνένοχος του παιχνιδιού. Τον αγάπησε επειδή μπόρεσε να δει αυτήν της την απελπισία. Σ’ αυτό το παιχνίδι όμως, δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Υπάρχουν θύτες και θύματα, αλληλοεξαρτώμενοι άγνωστοι, ιστορίες θανάτου και το πεπρωμένο. Όπως ακριβώς τότε, στο Άουσβιτς. Βουβές κραυγές αγωνίας πριν το οριστικό τέλος.


image01

Πλούσιο και δυνατό κείμενο, έντονος ρυθμός στους διαλόγους και δύσκολες σεναριακές συνθήκες που εξυπηρετούνται σκηνοθετικά άψογα ως το τέλος, καταλυτική εναλλαγή του φωτισμού που συμβάλλει αποφασιστικά στην ατμόσφαιρα, πανέμορφες αντανακλάσεις στις σκληρές και επίπεδες επιφάνειες του «κυκλώνα» και μια μουσική υπόκρουση που άλλοτε ακολουθεί και άλλοτε προμηνύει την δύναμη της σκηνής. Οι δυο ηθοποιοί ζουν το έργο και είναι πρόθυμοι να ρισκάρουν με το σώμα τους αλλά και να αφήσουν τα συναισθήματα των χαρακτήρων τους να κυριεύσουν και τους ίδιους. Γιατί το ζητούμενο ίσως να είναι ένα τελικά: η αγάπη να βγει έξω από τον Κυκλώνα, ανεξάρτητα από τις συνθήκες, τους εφιάλτες ή την ίδια την αλήθεια.


image01

INFO:

Συντελεστές
Κείμενο: Θανάσης Τριαρίδης
Σκηνοθεσία: Γιάννης Παρασκευόπουλος
Σκηνογραφία: Σοφία Παπαδοπούλου
Μουσική: Μάνος Μυλωνάκης
Βοηθοί σκηνοθέτη: Εύα Κουμανδράκη / Φωτεινή Τσακίρη
Παραγωγή: Θωμάς Χαρέλας & BlackBox
Ηθοποιοί: Ιωάννα Παγιατάκη / Κωνσταντίνος Γαβαλάς

Μπορείτε να βρείτε περισσότερα για την παράσταση από το Δελτίο Τύπου, εδώ.



Το κακό, βλέπετε, δεν είναι το τέλος. Το κακό είναι να μισοαγαπάς.