_μουσική

Το 'σπουργιτάκι' που πέταξε στα ύψη...

Edith Piaf | Από τα πεζοδρόμια του Παρισιού, στην κορυφή του κόσμου

Όπως ισχυρίστηκε και η ίδια η Εντίθ, όλα άρχισαν σε ένα πεζοδρόμιο του Παρισιού.

Ένα πρωί του Δεκέμβρη του 1915 η μητέρα της, της οποία οι ωδίνες είχαν ήδη ξεκινήσει, βγήκε στο δρόμο ψάχνοντας τον άντρα της. Ο άντρας της υποτίθεται πως θα γυρνούσε σπίτι αλλά καθυστέρησε σε ένα μπιστρό. Το ταξίδι της Εντίθ ξεκίνησε στο πεζοδρόμιο της οδού ντε Μπελβίλ στον αριθμό 72. Ή τουλάχιστον έτσι ήθελε να πιστεύει. Στην πραγματικότητα, η μητέρα της πήγε στο τοπικό νοσοκομείο όπου και γέννησε φυσιολογικά. Αλλά η πραγματικότητα είναι απλά μία βαρετή ιστορία.

Το ρομάντζο και η τραγωδία θα έπαιζαν εξίσου μεγάλο ρόλο στη ζωή και τα τραγούδια της. Το 1932 ερωτεύτηκε τον νεαρό Λουί Ντιπόντ με τον οποίο απέκτησε ένα κοριτσάκι. Όπως η μητέρα της όμως, έτσι και η Εντίθ, ενδιαφερόταν περισσότερο για το τραγούδι παρά για την ανατροφή του παιδιού της. Περνούσε όλο και περισσότερο χρόνο μακριά από την κόρη της μέχρι που τελικά την εγκατέλειψε. Τον Αύγουστο του 1935 ο Λουί έψαξε να τη βρει γιατί το παιδί τους ήταν βαριά άρρωστο. Η μικρή Μαρσέλ έπασχε από μηνιγγίτιδα. Ο θάνατος της μικρής ήταν μία από τις βασικές αιτίες της δυστυχίας της. Συντετριμμένη μα αποφασισμένη να πετύχει, τραγουδούσε στον δρόμο και σε μικρά καμπαρέ.

Μια μέρα του Οκτώβρη του 1935, αποφάσισε να τραγουδήσει σε ένα μικρό δρόμο κοντά στα Ηλύσια Πεδία. Υπήρχε κόσμος γύρω της όπως συνήθως. Ανάμεσά τους ήταν και ένας άντρας ο οποίος την προσέγγισε μετά το τραγούδι της. Λεγόταν Λουί Λεπλέ και ήταν ιδιοκτήτης ενός κλαμπ. Το μόνο που δεν του άρεσε στην Εντίθ Τζιοβάνα Γκασιόν, ήταν το όνομά της.

"Το Τζιοβάνα Γκασιόν δεν είναι όνομα τραγουδίστριας. Αφού σε βρήκα στο δρόμο θα σε βγάλω Πιάφ, που σημαίνει σπουργιτάκι."

Χαράματα της 6ης Απριλίου του 1936 ο Λεπλέ δολοφονείται. Η αστυνομία ήθελε την Πιάφ για ανάκριση καθώς πίστευε ότι είχε σχέση με τη δολοφονία. Η εξέλιξη της καριέρας της που είχε ξεκινήσει πολύ γρήγορα ξαφνικά σταμάτησε. Μα η Πιάφ ήταν αποφασισμένη να επιστρέψει στην κορυφή.

Κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου τα καμπαρέ και οι μουσικές σκηνές συνέχισαν να λειτουργούν χωρίς αλλαγές. Το Παρίσι απελευθερώθηκε τον Αύγουστο του 1944. Σε αυτό το αισιόδοξο κλίμα η Εντίθ κάθισε σε ένα καφέ και έγραψε ένα ερωτικό τραγούδι σε μία χαρτοπετσέτα.

"Όταν με παίρνει μέσα στην αγκαλιά του και μου μιλά χαμηλόφωνα, εγώ βλέπω τη ζωή ρόδινη."

Στα 31 της ήταν η πιο δημοφιλής τραγουδίστρια στη Γαλλία, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό. Ήθελε να κατακτήσει και την Αμερική. Το 1947 έβαλε πλώρη για την Νέα Υόρκη. Ο κόσμος περίμενε να δει κάτι εξεζητημένο, και είδαν στη σκηνή μία μικροσκοπική γυναίκα με μαύρο φόρεμα να τραγουδά λυπητερά τραγούδια. Ξαφνικά όμως κέρδισε την υποστήριξη του συνθέτη και κριτικού Βίρτζιλ Τόμσον ο οποίος έγραψε:

"Εμπρός Αμερικανοί! Αν την αφήσετε να γυρίσει στη Γαλλία αποδεικνύετε πως οι Αμερικάνοι είναι ανόητοι."

Και τότε άλλαξαν όλα. Την περίοδο αυτή γνώρισε τον διάσημο Γάλλο μποξέρ Μαρσέλ Σερντάν. Ήταν παντρεμένος με τρία παιδιά αλλά αυτό δεν τους εμπόδισε. Τον Οκτώβριο του 1948 το αεροπλάνο που μετέφερε τον Σερντάν στις ΗΠΑ συντρίβει. Ο θάνατός του ράγισε την καρδιά της και θα σημάδευε την αρχή μίας καθοδικής πορείας από την οποία δεν θα συνερχόταν ποτέ. Μετά τον Σερντάν πολλοί άντρες έκαναν την εμφάνισή τους. Ερωτευόταν εύκολα και έφευγε εξίσου εύκολα.
Για την Πιάφ η επιτυχία πήγαινε μαζί με τη θλίψη. Στα 42 της ήταν η πιο ακριβοπληρωμένη καλλιτέχνιδα στον κόσμο, όμως η υγεία της άρχισε να κλονίζεται. Το Δεκέμβριο του 1960 αδύναμη και σε κακή κατάσταση ανέβηκε στη σκηνή του θεάτρου “Olympia” στο Παρίσι. Το κοινό την αποθέωσε. Πρώτον γιατί πάντα την αποθέωνε και δεύτερον γιατί φοβόταν πως θα έφευγε από στιγμή σε στιγμή. Ο κόσμος την ήθελε στη σκηνή και ας ήταν εξαντλημένη και ας έπαιρνε φάρμακα. Αποκορύφωμα της βραδιάς ήταν ένα νέο τραγούδι που είχε πρόσφατα εισαχθεί στο ρεπερτόριό της.

"Απ’ όλα τα καλά, απ’ όλα τα κακά που συνέβησαν στη ζωή μου δεν μετανιώνω για τίποτα. Πάλι τα ίδια θα έκανα."

Τον Οκτώβριο του 1962 η Πιάφ παντρεύτηκε τον κατά πολύ μικρότερό της Έλληνα Θεοφάνη Λαμπούκα και του άλλαξε το όνομα σε Τέο Σάραπο από το ελληνικό σ’ αγαπώ. Τον Απρίλιο του 1963 μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου διαγνώστηκε πνευμονικό οίδημα. Τότε ο Σάραπο την πήγε σε ένα χωριό στη Νότια Γαλλία για να αναρρώσει. Τον Οκτώβριο έπεσε ξανά σε κώμα και πέθανε το επόμενο απόγευμα. Μα η Γαλλία δεν θα μάθαινε για αυτή την απώλεια μέχρι την επόμενη μέρα. Πρώτα η Πιάφ έπρεπε να επιστρέψει στο Παρίσι. Ο Σάραπο τη μετέφερε μυστικά τη νύχτα με το αυτοκίνητο για να κοινοποιηθεί την επομένη ότι “η κ. Πιάφ πέθανε στο Παρίσι”.