R

e

j

e

c

t

e

d

P

h

o

t

o

g

r

a

p

h

y

image

Μια ιστορία θα σας πουν...

...χωρίς καθόλου λέξεις

Ξυπνάς… και πριν η ίριδα του ματιού σου συσταλεί από το πρώτο επιθετικό φως, μια ακαθόριστη ανάσα δίπλα σου χαϊδεύει απαλά το πρόσωπό σου.

_Μια αναγκαία προσπάθεια ενός βλέμματος να μισανοίξει, παρόλη την ανετοιμότητά του να παρουσιαστεί, μόνο και μόνο για να σου δώσει ασφάλεια, να σου πει ότι δεν ξεκινάς μόνος. Το κέρδισες αυτό το σφίξιμο, το μπέρδεμα των δαχτύλων κάτω απ’ το ζεστό σκέπασμα και νιώθεις αποζημιωμένος γιατί ξέρεις ότι θα σου ανήκει αιώνια. Ξέρεις ότι μαζί, ο Γολγοθάς κατηφορίζει κι η ζάχαρη της μέρας δε μοιράζεται στα δύο αλλά διπλασιάζεται.

Τι κι αν ο έρωτας χόρτασε! Η αγάπη είναι αδηφάγα, είναι ακούραστη, είναι η αρχή. Δε σπαταλά τη δύναμή της στις λέξεις όταν ένα βλέμμα βαθύ ή μια εικόνα μόνο μπορεί να διηγηθεί καλύτερα την ιστορία της. Τι κι αν ο χρόνος αφυδάτωσε την έλξη, όταν αποδεικνύεται ανίκανος να στραγγίξει την ομορφιά του, τη δική της και τη δύναμη των στιγμών που πέρασαν και που περιμένουν! Ένα ζευγάρι καθημερινό, αδιάφορα απλοϊκό για ένα ανήσυχο μάτι, στρίμωξε σε μια φωτογραφία όλη την κυκλική μαγεία της εποχής μαζί με την ζωή του. Η λήψη μακρινή, τόσο που δεν διακρίνονται τα πρόσωπα, μα η παρουσία της αγάπης εμψυχωτικά κοντινή. Αφοσίωση, ταύτιση, ελπίδα, μόχθος και περηφάνια, καρτερικότητα και ευτυχία ξεπηδούν μ’ έναν τρόπο μοναδικό μέσα από μια εικόνα που τραβήχτηκε για ν’ απαθανατίσει το παρόν και να υμνήσει το παρελθόν. Μια εικόνα που φυλάει άλλες τόσες χίλιες λέξεις και αμφιβάλλει αν επαρκούν για να περιγράψει το κοινό τους βήμα.

Ένας άντρας και μια γυναίκα τράβηξαν την ίδια ακριβώς φωτογραφία κάθε εποχή του χρόνου που περνούσε, για να πουν σιωπηλά ότι κι αν όλα γύρω τους αλλάζουν, το άγγιγμα των ώμων τους πλάι πλάι δεν τους το στέρησε τίποτα και κανείς. Δυστυχώς όμως, καθετί ωραίο έχει άξια ακριβώς γιατί κάποτε τελειώνει.